ความรู้สึกนี้ออกมาจากใจจริงๆ  ไม่เข้าใจว่าใครกันหนอ...เป็นผู้กำหนดกะเกณฑ์ว่า   รูปร่างขนาดไหนถึงเรียกว่า "อ้วน"   "ผอม"  หรือ  "รูปร่างดี"

           เห็นนักศึกษาหลายรายไม่ยอมทานข้าวกลางวันรวมถึงข้าวเย็น    เพราะต้องการใส่เสื้อชุดนักศึกษาไซส์ ss (ไม่รู้ต้องการกี่ s)   แล้วก็บ่นว่า "ใครๆก็ว่าหนูอ้วน"  ทั้งๆที่เรามองดูแล้วก็ไม่เห็นว่าเขาจะดูอ้วนตรงไหน   ก็ดูสมส่วนเพราะเป็นคนรูปร่างสูง

            ค่านิยมเหล่านี้นอกจากเกิดขึ้นกับเด็กๆแล้ว  เวลาเข้าสอนก็เห็นนักศึกษาในห้องมองเราแล้วก็ซุบซิบ    ตอนเลิกเรียนนักศึกษาหญิงคนหนึ่งก็พูดว่า "อาจารย์ขา..เจ้านี่บอกว่าอาจารย์อ้วนค่ะ" ว่าแล้วเด็กผู้ชายคนนั้นก็วิ่งหนีไปเลย....

           ต่อมาก็เริ่มระบาดในหมู่อาจารย์

           "น้องคะ พี่ว่าน้องเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ....พี่เสียดาย"เสียงอาจารย์ต่างคณะพูดขึ้นมาเมื่อเจอกัน

            คำพูดนั้นทำให้กลับมานั่งคิด เอ..อาจารย์เขาเจอเราตอนมาใหม่ๆเมื่อห้าปีที่แล้ว  คำนวณน้ำหนักก็เพิ่มมาแค่...สิบกิโลเอง อิอิ.. ไม่ต้องคิดมาก

            วันหนึ่งไปอบรมนอกมหาวิทยาลัย  ก็มีพี่คนหนึ่งเดินเข้ามาทัก "พี่แอบมองน้องอยู่นะคะตอนอบรม....แต่ถ้าผอมลงกว่านี้คงจะดี"

            แวะไปเยี่ยมญาติๆ พอเห็นคำแรกที่ทุกคนทัก

            "ทำไมอ้วนอย่างนี้   อ้วนจนเกือบเท่าป้าแล้ว...อ้วนๆๆๆๆ" 

            กลับมาบ้านก็" ลูก.. อ้วนมากแล้วนะ  ลดน้ำหนักหน่อย"

            จากนั้นก็ "หว้า..แม่มีข้าวหมกไก่นะลูก  หมูสะเต๊ะ  ขนมจีบ ไม่ทานหน่อยเหรอ"

            สงสัยจังเลยว่าทำไมเรื่องความอ้วนถึงมามีบทบาทในชีวิตประจำวันของเรามากขนาดนี้

             ถึงเราจะอ้วน  แต่เราก็ประพฤติตัวเป็นคนดี  ทำประโยชน์เพื่อสังคมได้เหมือนกันไม่ใช่หรือ

    "เกิดมา อ้วน  ผิดตรงไหนคะ ???"