การที่ระบบการศึกษาให้ความสำคัญกับการวัดประเมินผลจนออกนอกหน้า ก็ถือว่าเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผู้ที่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครอง ครูอาจารย์ หรือแม้แต่ตัวนักเรียนเองก็เข้าใจผิดคิดว่าการสอบ (ผลสอบ) คือเป้าหมายสูงสุดของการศึกษา

         ช่วงวันหยุดนี้ผมหยิบหนังสือที่ซื้อมาตั้งนานแล้วยังไม่ได้อ่านชื่อ “Low Fat Guy ผู้ชายพร่องมันเนย” มาอ่าน นับว่าเป็นการถ่ายทอดภารกิจอันยิ่งใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องใช้ความตั้งใจอย่างมากในการลดน้ำหนักของตัวเองลงได้ 33 กิโลกรัมภายใน 4 เดือน! สิ่งที่ผมได้จากการอ่านหนังสือเล่มนี้ คือได้เห็นพลังแห่งการเรียนรู้ (จากความมุ่งมั่นที่จะทำ) อันนำไปสู่การปฏิบัติอย่างแท้จริง และเมื่อทำแล้วเกิดผลชัด ท่านผู้เขียนก็นำเอา Tacit Knowledge ที่ได้มาแบ่งปันให้ผู้อื่นผ่าน Website และหนังสือเล่มนี้ ช่างเป็น KM ที่มีพลังจริงๆ

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">อ่านไปๆ ทำให้ผมอดนึกถึงระบบการศึกษาไทยไม่ได้ ผมได้แต่ถามตัวเองว่า “การศึกษา” เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เป้าหมายของการศึกษาคือ “การพัฒนาชีวิต” ไม่ใช่หรือ? ตอนที่อ่านหนังสือผมเองเริ่มตระหนักว่ามีความรู้หลักๆ ใกล้ตัวมากมายที่ผมยังไม่รู้ (หรืออาจไม่ได้สนใจ) เช่น วันๆ หนึ่งเราต้องใช้พลังงานกี่แคลอรี่ อาหารที่เรากินแต่ละมื้อ แต่ละวันนั้นประมาณกี่แคลอรี่ แล้วพลังงานที่เหลือในแต่ละวันนั้นไปสะสมอยู่ที่ไหน? เรียกได้ว่ามีโจทย์มากมายที่นักเรียนน่าจะใช้เป็น “การบ้าน” ในชีวิตจริงได้ ผมลองเช็คดูว่าความรู้เรื่องแคลอรี่นี้มีสอนกันในโรงเรียนหรือไม่? เข้าใจว่าสอนอยู่ในหลายวิชา แต่ที่นำมาเรียนกันจริงจังก็น่าจะอยู่ในวิชาวิทยาศาสตร์ชั้น ม.2 ถ้ามองกันดีๆ ผมว่าโจทย์นี้เกี่ยวข้องกับหลายวิชาด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นวิทยาศาสตร์ สุขศึกษา หรือคณิตศาสตร์ก็สามารถบูรณาการหัวข้อนี้ได้</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">แต่สิ่งที่ท้าทายยิ่งก็คือการศึกษาจะต้องทำสิ่งนี้ให้เป็นการเรียนรู้ที่ติดอยู่กับชีวิตจริง ไม่ใช่เรียนกันไปตามตำราโดยที่ไม่สามารถจะเชื่อมโยงกับชีวิตความเป็นอยู่ได้ ยิ่งเรียนสูงขึ้นไปๆ ก็ยิ่งทำให้ห่างไกลจากความเป็นจริงเข้าไปทุกที นอกจากนี้การที่ระบบการศึกษาให้ความสำคัญกับการวัดประเมินผลจนออกนอกหน้า ก็ถือว่าเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผู้ที่เกี่ยวข้องไม่ว่าจะเป็นผู้ปกครอง ครูอาจารย์ หรือแม้แต่ตัวนักเรียนเองก็เข้าใจผิดคิดว่าการสอบ (ผลสอบ) คือเป้าหมายสูงสุดของการศึกษา แน่นอนครับว่าการสอบการประเมินเป็นสิ่งที่จำเป็น เพราะไม่เช่นนั้นแล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่ากิจกรรมต่างๆ ที่ทำไปนั้นได้ผล ผู้บริหารย่อมต้องการวัดประสิทธิภาพคุณภาพ และประสิทธิผล เป็นธรรมดา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-indent: 26.95pt; line-height: 150%" class="MsoNormal"> จริงๆ แล้ว ผมไม่ได้ต่อต้านเรื่องการประเมินหรือวัดผลนะครับ เพียงแต่ผมเห็นว่าเราน่าจะมาปรับวิธีการประเมินการวัดผลเสียใหม่ จากที่เคยสนใจวัดว่าใคร “จำได้” เก่งกว่า มาเป็นการวัดว่าใคร “ทำได้”เก่งกว่า คำว่า “เก่งกว่า” หมายถึงวัดการพัฒนาที่เกิดขึ้นครับ ย้อนกลับมาเรื่องแคลอรี่ที่พูดไว้ตั้งแต่แรก สำหรับนักเรียนที่น้ำหนักเกินมาตรฐาน หากประเมินผลปลายเทอมแล้วพบว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดีขึ้น ก็สมควรได้เกรด A อะไรทำนองนี้ เป็นต้น . . . ซึ่งจะตรงกันข้ามกับวิธีการให้คะแนนที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน ที่มักจะให้ความสำคัญไปที่การสอบ ดูว่าคำตอบของใครถูกของใครผิด ใครจะตอบได้ตรงจริตครูมากที่สุด . . . </p>