เช้านี้  ครูอ้อยเขียนบันทึก ชมเชยมิตรรัก  รุ่นใหญ่ ที่บันทึกชื่อ.... บนถนนสายมุ่งมั่นเดียวกัน  และรุ่นจิ๋ว....กล้าอ่อนที่จะพัฒนาต่อไป  

คราวนี้หันมาชมคนกันเอง...แบบส่องกระจกดูตัวเอง....ไม่ว่ากัน  

วันนี้พ่อบ้านของครูอ้อยไปทำงาน  งานของพ่อบ้านเป็นงานบริการ..อะอ๊า..อย่าคิดไปอย่างนั้นสิ 

งานบริการ คือ งานของเรา   

คำว่าบริการ  ทำไมหนอ จึงถูกนำไปใช้ในทาง..ลบ เสียส่วนใหญ่  เช่น   สาวบริการ  ชายบริการ  คนบริการ 

วาย...วกกลับมาดีกว่า..พ่อบ้านของครูอ้อยต้องเดิน....ตรวจความเรียบร้อยของขบวนรถไฟ  เกี่ยวกับ  ไฟฟ้า ...ที่เข้ามาจอดที่สถานีรถไฟหัวลำโพง 

หากท่านมีโอกาสไปที่นี่  ถามถึงท่านได้เลย..

โอ้โฮ! ใหญ่โตขนาดนั้นเชียวหรือ..พ่อบ้านครูอ้อยนี่...

ไม่ใช่ค่ะ   หมายถึง  คนที่นั่น  คนที่ทำงานด้วยกัน  ก็ต้องรู้จักกัน  ท่านอย่าไปถาม  คนขายล็อตตารี่นะคะ  ...ไม่รู้จักหรอกค่ะ   

ดังนั้น  ความเป็นนักบริการ  จึงเข้ามาอยู่ในสายเลือดของเธอ  

ครูอ้อยอยู่ใกล้ชิด  และรู้สึกเป็นสุขที่เธอ...มีมนุษยสัมพันธ์กับคนรอบข้างได้ดีเสมอ...มีเหตุผล  และพยายามเข้าใจคน...

มีหลายๆคนบอกกับครูอ้อยว่า...เธอโชคดีจริงนะ...

ครูอ้อยรู้มาตั้งนานแล้วค่ะว่า..โชคดี   เหมือนซื้อล็อตตารี่ แล้วถูกรางวัลตลอดชีวิต  

ที่นำมาเขียนนี่  มีจุดประสงค์นะคะ  จะอ้อนขออนุญาตไป  เชียงใหม่วันที่ 13 -15 สิงหาคมนี้ค่ะ...เฮ....