บล็อกนี้ เป็น Bilingual เป็นภาคสองภาษา
Professor Gwen informed me about the goodbye party on July 12, 2007 3 O'clock
อาจารย์ Gwen บอกดิฉันก่อนวันสุดท้าย ว่า ในวันสุดท้าย อาจารย์ จะจัดปารตี้ เลี้ยงส่งให้หมอ รวิวรรณ ตอน บ่าย สามโมง ก่อนจะนำเสนอสรุปงานให้อาจารย์ฟังอีกครั้ง
ตอบอาจารย์ ว่า Really, That is wonderful. คิดในใจว่า สุดยอดเลย อยาก กราบอาจารย์ จริงๆ
She also invited my family.
อาจารย์แจ้งซ้ำตอนเช้า โดยแปะโน๊ตติดที่โต๊ะ ไว้ว่าจะจัดงานเลี้ยงขนมเค็ก และอย่าลืมเชิญสามี และลูกมาด้วย
ก่อนงาน อาจารย์ ขอโทษ ที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้า ทำให้เชิญคุณหมอชำนาญ และ ลูกสาว น้อยหน่า และนุกนิก มาร่วมงานด้วยไม่ทัน
เป็น ปารตี้เล็กๆที่อบอุ่นมาก อาจารย์เริ่มงานด้วยการกล่าวอวยพร
The party started with Professor farewell speech.
และมอบ Certificate ของ Green family foundation ให้
และยังให้ของขวัญ 3 ชิ้น ชิ้นแรกเป็นหนังสือภาพถ่ายครอบครัว HIV ที่อาจารย์เขียนคำลาจากไว้
An Alphabet about Families Living with HIV/AIDS book
with her beautiful hand writing on.
ชิ้นที่ สองแก้วกาแฟ 2 ถ้วย พิมพ์ชื่อตึก และภาควิชา ชิ้นที่ สามอาจารย์ให้เอง เป็นผ้าคลุมไหล่สีเหลือง
ขณะมอบ ประกาศนียบัตร และของขวัญ น้ำตาดิฉันคลอเบ้า เกือบหยด พูดไม่ออก
I nearly cried.
อาจารย์ทำสลัดผลไม้เอง และสั่งเค็กมาค่ะ
Professor made the Fruit Salad by her self . It was very nice.Thank you.
This party was much more than I expected.
เกินความคาดหวังเยอะเลยค่ะ แถมยังมี
สี่งที่ล้ำความคาดหวัง สองประการใหญ่คือ เพื่อนๆมาร่วมงาน เยอะมาก
What surprised me the most are
1 a lot of people came.Thank you, I really appreciate your coming.
The second surprise was the card Professor gave to me later with everybody best wishes writing on.
และประการที่สอง อาจารย์มอบการ์ดตอนท้ายงาน การด์ที่มีลายมือ อาจารย์Gwen และเพื่อนๆเขียนลา เต็มพื้นที่กระดาษเลย
รับมอบ ด้วยความซาบซึ้ง สุดหัวใจ เต็มตื้น เกินบรรยาย ความรู้สึกคงออกมาทางสีหน้า
จนอาจารย์บอกว่า "She can not speak ,she is overwhelmed."
เพิ่งมาเข้าใจศัพท์ คำนี้จริงๆตอนงานเลี้ยงนี้แหละค่ะ
I have just come back home in ChiangRai, Thailand. But I already miss you all .
So pleased ! It’s wonderful ! ครับอาจารย์ พญ รวิวรรณ หาญสุทธิเวชกุล
อ่านไปทั้งตัวบันทึก รูปภาพ และที่สุดประทับใจ คือ ข้อความด้วยลายมือที่ผู้เขียนใส่ชีวิตไว้ทุกตัวอักษร
ปลื้มใจ และภูมิใจในตัวอาจารย์จริงๆครับ .. น้ำตาแห่งความปิติของอาจารย์อาจไหลอาบแก้ม .. ของคนอ่านก็ซึมออกมาเหมือนกันครับ
อบอุ่น จริงใจ จริงจัง ความรู้สึกดีๆ ของทุกฝ่ายต่างซ่อนไว้ไม่มิด .. ความลับรั่วไหลหมดเลยครับ .. แต่รั่วออกมาให้มากๆเถอะ .. โลกใบนี้จะได้น่าอยู่อย่างรื่นรมย์ และมีความหวังมากขึ้น .. รักจะได้คุ้มครองโลก ..
I’m also overwhelmed with great pleasure .. ครับอาจารย์.
comment ของอาจารย์สวยงามจริงๆเลยค่ะ
ชอบมากๆที่ อาจารย์ เขียน
อบอุ่น จริงใจ จริงจัง ความรู้สึกดีๆ ของทุกฝ่ายต่างซ่อนไว้ไม่มิด .. ความลับรั่วไหลหมดเลยครับ .. แต่รั่วออกมาให้มากๆเถอะ .. โลกใบนี้จะได้น่าอยู่อย่างรื่นรมย์ และมีความหวังมากขึ้น .. รักจะได้คุ้มครองโลก ..
โลกเรา สวยงามจริงนะคะ เพราะมีคนจิตใจดีอยู่เต็มไปหมด ไม่ว่าที่ไหน
กราบขอบพระคุณมากๆค่ะ
อิ อิ อิ ..
อาจารย์แก้แล้ว แต่ยังเผลอผิดอีก .. คำนั้นแหละครับ มีอะไรสลับที่อยู่นะครับ
กลับมาแล้วครับ บันทึกไมอามี รอมานาน
ดีใจแทนอาจารย์ด้วยครับ อาจารย์ไปคราวนี้ ได้ทั้งความรู้ ได้ทั้งเพื่อน ได้เครือข่ายมากมาย คนที่ได้ประโยชน์ก็คงไม่พ้นเด็กๆของอาจารย์ใช่ไหมครับ
สวัสดีครับ
สวัสดีค่ะ คุณหมอรวิวรรณ
น่ารักจังเลยค่ะ ตามอ่านมาจนถึงตอนจบแล้วก็ได้เห็นอีกครั้งว่า "ที่ใดอบอุ่นไปด้วยมิตรภาพ ที่นั่นย่อมน่ารักเสมอ" (แม้ว่าจะไม่ใช่บ้านของเราก็ตาม)
ชอบภาพการ์ดลายมือ ทั้งของอาจารย์และของเพื่อนๆที่คุณหมอถ่ายรูปมาฝากจังค่ะ รู้สึกได้ถึงการสื่อสารด้วยมิตรภาพ
ดิฉันชอบลายมือเขียนมากกว่าลายเครื่องพิมพ์ เพราะดูเป็นมนุษย์ดี (แม้จะได้เพียงสายตาสัมผัส)
อ่านบันทึกคุณหมอแล้วรู้สึกชื่นใจตามไปด้วยเลยค่ะ : )
งานนี้และทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนั้น สื่อให้เรารู้ว่า คนคิดดี ทำดีเพื่อคนอื่นนั้น จะเป็นที่รักเสมอไม่ว่าจะไปอยู่ที่ไหน ประทับใจและซาบซึ้งกับเรื่องดีๆจากคนดีๆ อย่างคุณหมอหน่อยมากๆค่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องดีๆที่ทำให้ใจอิ่มๆนะคะ
ขอบคุณ มากๆทุกท่าน รู้สึกอบอุ่นที่เมืองไทยจังเลยค่ะ
เป็นการเลี้ยงส่งที่อบอุ่น จริงๆ ซึ้งมากๆด้วย
น่าจะได้พบกันนะคะ ที่เมืองไทย
งานที่เชียงใหม่มะทราบค่ะ ว่าดีไหม (ยิ้ม)
ตามมาเก็บความซาบซึ้งค่ะ อาจารย์หมอ โลกไร้พรหมแดน ไร้ชนชั้น และภาษาก็ไม่เป็นอุปสรรคใด ๆ สำหรับความเข้าใจและความนี้น้ำใจต่อกัน อย่าว่าแต่คุณหมอน้ำตาคลอเลยค่ะ อ่านและเห็นภาพยัง อิน มาก ๆ จนบอกไม่ถูกทีเดียว
สวัสดีค่ะ คุณหมอ
ตามมาอ่านงานเลี้ยงอำลาที่แสนจะอบอุ่นประทับใจค่ะ คิดว่าใจหนึ่งอาจารย์ดีใจมากๆที่จะได้กลับบ้าน แต่อีกใจหนึ่งก็คงใจหายที่จะต้องจากเพื่อนร่วมงานที่น่ารักมากๆในต่างแดน...แต่อย่างไรก็คงได้พบกันอีกใช่มั้ยค่ะ... กำลังคิดว่างานสัมมนาชาวบล็อกที่เชียงใหม่ในช่วง 13-15 สิงหาคม นี้ จะได้พบคุณหมอรวิวรรณที่น่ารักรึปล่าวค่ะ....ยิ้ม ยิ้ม
เรียนว่า อ่านที่อาจารย์เขียนแล้วรู้สึกตัวพองๆ อิ่มๆ อย่างไรไม่รู้ นึกถึงเหมือน ที่ทางเหนือเรียก
อึ่งกั๊ดเม่า คือเหมือนอึ่งอ่างที่กินแมงเม่า ซะอิ่ม ตัว พองยังงั้นเลย
เรียน อาจารย์ แป๋ว
ขอบคุณค่ะ
ดีใจนอนบ้านได้ 2 -3 คืน พอตื่น ยังต้องนึกทุกเช้าเลย ว่า อยู่ที่ไมอามี่หรือบ้านเนี่ย พอคิดได้ว่าอยู่บ้านแล้ว ก็ ดีใจ้ดีใจค่ะ
อ สไปรท์
ซึ้งซาบซ่า ถึงใจ บอกไม่ถูกเหมือน สไปรท์ เลยละค่ะ
ก่อนงานเลี้ยงส่งดิฉัน ที่แผนกปลายเดือนก่อนมีการเลี้ยงส่ง น้องไมเคิล นักสังคมสงเคราะห์ชาย ที่ได้งานใหม่เป็น Flight attendant
ดิฉันชอบประโยคที่ไมเคิลพูดตอนสุดท้าย ตอนเธอกล่าวคำอำลา ว่า
Your guys are such good people , You are fixing the world.
เราไม่ได้ ซ่อมแซมแก้ไข สังคม โลก อยู่คนเดียว กลุ่มเดียว เหมือนที่อาจารย์ ว่า
มีคนดีๆจำนวนมาก และมี พลังการทำดีมากมาย ดังเราเห็น
โดยเฉพาะ เรื่องเล่าดีๆ (ตัวอย่างในบล็อก G2N เช่น ของอาจารย์ เป็นต้น)
ขอบคุณค่ะ อาจารย์ มาเพิ่มและยืนยันการทำดี ของคนดีๆเสมอ
เพิ่งได้มาอ่านบล็อกของอาจารย์อีกครั้ง หลังจากหายไปนาน มีเรื่องซาบซึ้งเหมือนเดิมค่ะ
ขอบคุณค่ะ
คุณ บิ๋นห์ ให้กำลังใจ ทุกครั้งที่ได้เจอ
หายไปจาก Go to Know เช่นกันค่ะ เงียบไป หนึ่งเดือนแล้ว
ด้วย ภาระ หน้าที่ ชีวิตรับผิดชอบ ชุลมุนมาก
กำลังจะพยายาม กลับมามีชีวิตใน บล็อก อีกครั้งค่ะ