วันที่ 18 ท็อปกับพี่เป๊าะได้มีโอกาสได้ไปโรดโชว์ที่ อ.บันนังสตา จ.ยะลากับหน่วยทหารสันติสุขที่ 508 ไปโรดโชว์ครั้งนี้ไม่ได้ไปแบบมือป่าวเราได้ติดต่อกับพี่ๆๆที่ได้เคยร่วมงานด้านการพัฒนาสังคมไม่ว่าจะ เป็น ยูนิเซฟ แพ็ท บริษัทบ้านปู ครูหยุย และพี่ๆๆ ทางด้านพี่เป๊าะ ทางด้านท็อปได้บริจารเงินชื้ออุปกรณ์ การเรียนการกีฬา ช่วยเหลือน้องๆๆโรงเรียนปอเนาะ และโรงเรียนรัฐบาลด้วย
ซึ่งถือว่าโรดโวครั้งนี้ก็เป็นโรดโชว์เพื่อการกุศลด้วย วันั้นเราไปด้วยกัน 4 โรงเรียน
โรงเที่ที่ 1 ชื่อโรงเรียนบันนังสตาวิทยา มีนักเรียน 160 คนจากนักเรียน 1500 คน โอ้พระเจ้าชั่งหน้าหัวเราะภายใน 2 ปีนักเรียนลดลงเหมือนลดกระหน่ำซัมเมอเซลส์เลยละ แก็งเยาวชน1000ทาง โรงเรียนเรียนเนียมีทั้งน้องไทยพุทธและน้องไทยอิสลาม แววตาที่ยิ้มและก็หัวเราะ พร้อมกับกิริยาที่น้อบน้อมพูดเพราะ ก็แสดงออกมาต่อผู้มาเยือนทำให้ผมแทบจะอดกั้นน้ำตาไม่อยู่เมื่อเห็นน้องๆๆ ผอ.พูดออกมาประโยคหนึ่งว่า "ผมอยู่ที่เนี่ยมานานกว่า 30 ปีแล้ว และไม่คิดที่จะย้ายเพราะน้ำใจคนไทยยังไม่เคยไหลหยุดและนับปะสาอะไรกับลมหายใจของผมที่มันก็ไม่คิดที่จะหยุดหายใจตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู" น่านับถือสมเป็นคนดีจังหวัดยะลาจิง หลังจากมอบของเสร็จก็เข้าสู่กระบวนการแนะแนวการเขียนโครงการ พร้อมทั้งกิจกรรมการฝึกเขียนโครงการ และกิจกรรมนันทนาการละลายพฤติกรรม
เนียละครับผมคิดถูกแล้วที่อยากมาทำงานที่ยะลาเพราะน้องๆๆต้องการคนอย่างช่วยเหลือทุกด้าน ทุกอย่าง ไม่ใช่แต่สักจะมาให้แสดงความเสียใจแล้วก็จากไป แต่ต้องเยียวยาพวกเขาด้วยและขณะเดี่ยวกันก็ต้องสอนให้เขาอยู่ได้ เห็นความสำคัญของชุมชน และตั้งเขาและชุมชนยืนหยัดอย่างมั่นคง........แล้วพบกับอีก 3 โรงเรียนภสยหลัง ของนอนก่อนพรุ่งเนี่ยขึ้นเครื่องแต่เช้าไป กทม.เพื่อเปิดงานโครงการเยาวชน1000 ทาง ที่สยามดิสฯ ปทุมวัน 5555+++ ....แล้วเจอกัน
ทหาร เด็ก โลกที่สดใส
ไม่ว่าเราจะมองไปทางใด ภาคไหน หย่อมหญ้าไหนๆเด็กก็ยังเป็นสิ่งสวยงามเสมอ
นั่นเป็นความจริงที่ทุกสิ่งมีชีวิตบนโลก ล้วนสัมผัสได้
มีใครสักคนเคยบอกว่า "เด็กๆมาเกิดพร้อมกับโลกที่สดใส" สีสันของรุ้งสวยสดจึงกลายเป็นสัญลักษณ์ที่ถูกถ่ายทอดพร้อมกับเด็กๆเสมอมา
พู่กัน เสียงหัวเราะ รอยเปื้อนดิน บอกเล่าเรื่องราวของโลกที่สงบสุขของเจ้าตัวจ้อยเหล่านี้
กลิ่นดินปืน
เสียงเอะอะโหยหวน
ตาแดงเปื้อนคราบน้ำตา มักไม่ได้เกิดจากเด็กเป็นสาเหตุ เพราะมันกำเนิดจากคนที่เคยเป็นเด็ก
คนโตสักกี่คนที่ใส่ใจ และเห็นค่ากับรอยน้ำตา ของสิ่งมีชีวิตที่เพิ่งลืมตา
จะมีคนโตสักกี่คนที่จะร่วมสร้างโลกที่เป็นสุข
จะมีเด็กสักกี่คนที่เข้าเรื่องการแบ่งแยกเขตแดน
จะเหลือเด็กสักกี่คน รอดจากโลกที่แก่งแย่ง
จะมีพื้นที่สักกี่ตารางนิ้วที่เปิดให้เขาได้วิ่งเล่น บนทุ่งกว้างที่มีสิ่งท้าทาย มีโลกที่สดใสรอเขาอยู่
หยุดทำร้ายสิ่งเล็กๆที่เรามองข้ามกันเถิด
มาร่วมกันดูต้นไม้เล็กๆเติบใหญ่
มาร่วมกันมองเจ้าหนอนน้อยออกจากดักแด้เป็น ผีเสื้อตัวเล็กที่สร้างแรงกระเพื่อมให้กับโลกใบใหญ่เถิด
ค่อยๆเดิน ค่อยๆแก้ ค่อยๆเปลี่ยน
สักวันสิ่งดีๆจะเต็มโลก
-----------------------------------------------------
เป็นกำลังใจให้ เพื่อนๆพี่ๆทุกๆโหนด นะครับ
ทำงานหนักๆ อย่าลืม ใส่ปุ๋ย รดน้ำ(ใจ)ซึ่งกันและกันนะครับ
เมื่อดาวหนึ่งดวง
ร่วงลงจากฟ้า
จะมีดวงตา เกิดขึ้นมาบนโลกนี้แทน ...
เป็นเด็กผู้หญิง... เป็นเด็กผู้ชาย...
ส่องแววประกาย เด็กมีความหมายเช่นดาว
พวกเราจะโต ไม่นานหรอกหนา
เราจะอาสา เติบโตมาดูแลโลกแทน
ปกป้องป่าไม้ ภูเขาแม่น้ำ
ไม่มีสงคราม หากทำตามความฝันของเด็ก ...
ลงใต้ไป เจอพี่ๆทหาร และเจ้าหน้าที่
เจอน้องๆ อิหม่ามน้อย
เข้าใจคำพูดของเป๊าะ
น้ำตาผมมาจากที่ไหน ... เป็นกำลังใจให้พี่นะครับ
ซาบซึ้งกินใจมากครับ กับการลงไปในพื้นที่ของกลุ่มพี่เปาะครับ และไม่น่าเชื่อว่า ปาล์มและตาร์ จะเขียนได้ดีขนาดนี้ครับ
ผมเชื่อว่าเยาวชนพันทาง เป็นทางหนึ่งที่จะเชื่อม โยงเยาวชนและคนดีๆ มารวมเพื่อ ร่วมกันสร้างสิ่งดีแก่โลกมนุษย์เราครับ
ขอให้ทุกคนแข็งแรง และมีความสุข มีพลังใจในการทำงานน่ะครับ
ด้วยความรักจากใจถึงทุกคนครับ
เป็นกำลังใจด้วยครับพี่ๆน้องๆเพื่อนๆ ช่วงนี้หายไปอย่าตกใจคับ เป็นช่วงเก็บตัว (ก่อนที่จะโดนเก็บ) ก็ลงใต้แบบเงียบๆไม่ได้ติดต่อใครคับ กำลังเดินงานของรักดีอยู่ เร็วๆนี้อาจได้ส่งข่าวถึงกันครับ
มีอะไรให้รับใช้หรือช่วยเหลือก็บอกกันมาไม่ต้องเกรงใจนะครับ เอาเป็นเรื่องช่วยกันส่วนตัวละกันคับ ผมได้เลยเต็มที่
แม้ว่าจะไม่ได้เอี่ยวกับ โครงการเยาวชน 1000 ทาง ก็เอาใจช่วยเพื่อนๆละกันคับ
"ความดีที่จะสร้างสรรค์กันให้สังคม มันไม่ที่ว่างสำหรับจะแบ่งแยกว่าใครเป็นพวกใคร"
มันมีแต่พวกเราทั้งนั้นละคับ
"ต่างคนต่างความคิด...แตกกันทางความรู้สึกที่มันต่างกัน"
เอาใจช่วยจริงๆคับ วันไหนสะดวกจะขับรถไปหาถึงบ้านอีกละคับ ....... เต้