คำถามที่ท้าทายก็คือ “ทำอย่างไรใจจึงจะะว่างทั้งๆ ที่งานกำลังยุ่ง?” คำถามนี้เป็นโจทย์ใหญ่ที่หลายๆ ท่านอาจจะช่วยได้..... ขอทราบเทคนิคการทำใจให้ว่างทั้งๆ ที่งานกำลังยุ่งหน่อยครับ

        สคส. กำลังเตรียมการจัดงานมหกรรม KM ครั้งที่ 4 ซึ่งจะจัดขึ้นที่ Impact เมืองทองธานี ในวันที่ 30 พ.ย. – 1 ธ.ค. นี้ เช้านี้ผมและคุณแอนน์ (ชุติมา) คุยกันว่า . . . พวกเราวางแผนไปวางแผนมารูปร่างหน้าตาของงานก็ยังมีลักษณะคล้ายๆ เดิม  ยังไม่สามารถคิดอะไรใหม่ๆ ที่ออก “นอกกรอบ”ของเดิมได้ . . . ใครเอากรอบเหล่านี้มาครอบเราไว้หรือ? ผมว่ามันคือสิ่งที่ผ่านมาในอดีตนั่นเอง จะเรียกว่าเป็น “ทุนเดิม” หรือเป็น“Mindset”  เดิมที่มีอยู่ก็ได้ คือเวลาที่เราคิดอะไร “ใหม่ๆ”  ไม่ออก เราก็มักจะหยิบ “ของเดิม” เหล่านี้มาใช้โดยอัตโนมัติ  เพราะมันช่วยให้เรา “ประหยัดเวลา” ไม่ต้องเสียเวลาคิดของใหม่  เพราะมีของเก่า (ความคิดเก่า) พร้อมไว้ให้เราใช้อยู่แล้ว

         ผมลองมองดูตัวเองและพวกเราที่ สคส.  แล้วก็ถึง“บางอ้อ”ว่าสิ่งที่ปิดกั้นความคิดสร้างสรรค์ของพวกเราน่าจะเป็นเพราะว่าเรา“ยุ่งเกินไป” พูดง่ายๆ ก็คือ “ใจยังไม่ว่างพอ”  มีงานหลายอย่างจ่ออยู่ตรงหน้า พอต้องมาช่วยกันคิดวางแผนงานมหกรรม ก็เลยทำออกมาซ้ำรูปแบบเดิมๆ ถึงจะมีการแต่งเติมเสริมแต่งบ้าง แต่ก็ยังไม่“จ๊าบ” เท่าที่ควร ทำให้ผมได้เห็นว่า “ถ้าใจเราไม่ว่าง ความคิดสร้างสรรค์ก็คงเกิดได้ยาก” ดังนั้น คำถามที่ท้าทายก็คือ “ทำอย่างไรใจจึงจะะว่างทั้งๆ ที่งานกำลังยุ่ง?”   คำถามนี้เป็นโจทย์ใหญ่ที่หลายๆ ท่านอาจจะช่วยได้..... ขอทราบเทคนิคการทำใจให้ว่างทั้งๆ ที่งานกำลังยุ่งหน่อยครับ