คุณศุภณัฐ ปาโกวงศ์ อายุสี่สิบกว่า เป็นนักศึกษาคนหนึ่งของโครงการมหาวิทยาลัยชีวิต ศูนย์เรียนรู้จังหวัดลำปาง มีอาชีพรับเขียนป้าย วาดรูป ทำของที่ระลึกด้วยกระดาษสา โดยเช่าที่เปิดร้านเล็กๆ อยู่ตรงข้ามโรงเรียนอนุบาลลำปาง ชื่อร้านช่อผกา
คุณศุภณัฐขณะเขียนป้ายในร้าน
คุณศุภณัฐเล่าเรื่องหนึ่งให้ผมฟังเมื่อวันจันทร์ที่ ๙ ก.ค.ที่ผ่านมา ที่ผมประทับใจมาก และอยากเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเต็มแผ่นดิน
เรื่องมีอยู่ว่า วันหนึ่งมีรถคันหนึ่งมายางรั่วอยู่ริมถนนหน้าร้านช่อผกาที่คุณศุภณัฐกำลังทำงานอยู่พอดี คุณศุภณัฐมองออกไปเห็นว่าคนขับพยายามถอดล้อออกเพื่อเปลียนล้อสำรองแทนท่ามกลางแดดจ้า เหงื่อพลั๊ก เลยละจากงานเอาน้ำเย็นไปให้เขาแก้วหนึ่ง พร้อมเอาร่มไปถือกางให้พร้อมช่วยโน่นช่วยนี่จนการเปลี่ยนล้อสำเร็จ เขาขอบอกขอบใจแล้วขับรถต่อไป คุณศุภณัฐก็เข้ามาทำงานต่อโดยไม่ได้คิดอะไรมาก
วันต่อมามีหญิงคนหนึ่งมาที่ร้านช่อผกา บอกว่ามาเพื่อมาแสดงความขอบคุณคุณศุภณัฐที่ช่วยเหลือสามีเธอเปลี่ยนล้อเมื่อวันก่อน พร้อมให้น้ำเย็นดื่ม แล้วก็บอกว่า หากคุณศุภณัฐผ่านไปทางอำเภอแจ้ห่มเมื่อไร ขอให้แวะไปเยี่ยมที่สถานีตำรวจแจ้ห่ม
คุณศุภณัฐเลยได้ทราบว่าชายที่เขาช่วยเล็กๆ น้อยๆ ในเวลาไม่กี่นาทีในวันนั้นเป็นตำรวจ และเขาก็ซาบซึ้งใจมาก
จนถึงวันที่เล่าคุณศุภณัฐก็ยังไม่มีธุระที่ต้องผ่านแจ้ห่ม แต่ก็ทราบอยู่ในใจว่าได้มิตรเพิ่มขึ้นมาอีกคนโดยไม่ได้ตั้งใจ
เรื่องนี้ดูเผินๆ อาจจะคิดว่าเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่สำหรับผมแล้ว เรื่องราวแบบนี้เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก เป็นเรื่องสามัญของสามัญชนที่ไม่สามัญเลยทีเดียว เป็นการทำไปอย่างเป็นธรรมชาติของสามัญชน
เรื่องนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า ถ้าเราเงี่ยหูฟังให้ดี ในทุกๆ วัน อาจมีเรื่องดีๆ ที่ได้ยินได้ฟังแล้วช่วยยกระดับจิตใจของเราให้สูงขึ้นได้ เป็นแรงบันดาลใจให้เรา "อยาก" ทำอะไรดีๆ เล็กๆ แต่ยิ่งใหญ่แบบนี้บ้าง
สุรเชษฐ เวชชพิทักษ์
๑๖ ก.ค.๕๐
เรื่องเล่าของคุณศุภนัฐฯ ในการช่วยเหลือผู้อื่น โดยไม่ได้มุ่งหวังผลตอบแทนใดๆ หรือความบริสุทธิ์ใจ ซึ่งคุณศุภนัฐฯ ได้สรุปว่า เป็นแรงบันดาลใจในความมุ่งดี ทำดี ผมได้ไปดูงานและฝึกอบรมฯหลักสูตร เศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดำริ มีคำสำคัญที่ผมชื่นชมในพระปรีชาสามารถของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ที่ทรงสอนให้พสกนิกร ถือปฏิบัติในทุกๆด้าน คือ "ยิ่งทำ ยิ่งได้ ยิ่งให้ ยิ่งมี" ดังกรณีของคุณศุภนัฐฯ ข้างต้น
ในฐานะที่ คุณศุภณัฐ เป็นสมาชิกของกลุ่มเสน่ห์เยื่อไม้ ถือว่าเป็นแบบอย่างที่ดี และเป็นหน้าเป็นตาของคนลำปาง ให้ทำดีต่อไป
เพื่อนๆ กลุ่มเสน่ห์เยื่อไม้ขอเป็นกำลังใจ
เป็นเรื่องเล็ก ๆ ของสามัญชนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดและหายากมากในปัจจุบันครับ.
เป็นความดีเล็กๆน้อยๆแต่ถ้าทุกคนรวมพลังกันทำความดี ความดีเล็กๆน้อยๆนี้ก็จะเติบโตทำให้สังคมนี้น่าอยู่ค่ะ ขอบคุณสำหรับเรื่องเล่าดีดีค่ะ
คนดี ดีกว่าของดี
มีคนดี ดีกว่ามีของดี
ถ้าอยากเป็นคนดี ต้องทำแต่สิ่งดีๆ
คนดีทำอะไรไม่ค่อยดัง แต่คนดังๆทำแต่สิ่งไม่ดี
ถ้าคนเราไม่ทำความดี มีชีวิตอยู๋ร้อยปีก็ไร้ค่า
ท่านทั้งหลายคิดว่าจริงไหม ?????
อ่านบทความ (พี่) อาจารย์เชษฐแล้ว ยอมรับว่าตัวเองได้สนองความต้องการ "การมองโลกสดใส สวยงาม" ได้จริงๆ
อาจารย์เชษฐเคยบอกผึ้งว่า
"ความจริงของโลกมีทั้งร้ายและดี แต่ส่วนใหญ่ดี" ตอนนั้นคำถามแรกที่วิ่งผ่านสมองคือ จริงเหรอ? คาดว่าเจออาจารย์อีกค่อยถาม
แต่ตอนนี้คงไม่ต้องถามแล้ว เพราะว่า เรื่องราวบทความ ที่อ่าน (ยังมีอีกหลายเรื่องทีพี่เชษฐ เขียน) คงเป็นตัวอย่าง ที่ดี ในการสะท้อนว่า "ความจริงของโลกส่วนใหญ่จะมีด้านดีดี" จริงๆ
ขอชื่นชม คุณศุภณัฐ ปาโกวงศ์ จากใจจริงอีกครั้งคะ ในความมีน้ำใจ
ผึ้ง
สวัสดีค่าอาจารย์ หนูมาขออนุญาตนำบันทึก "ความดีเล็กๆ ของโฮสต์และเจ้าของร้าน" ไปแนะนำใน บันทึก ความดีเล็กๆของฉัน ค่ะ เพราะเป็นแรงบันดาลใจในการเขียนบันทึกค่ะ
กราบขออภัยด้วยค่ัะอาจารย์ ได้โปรดให้อภัยในความโก๊ะของหนูด้วย หนูขอแก้ไข หนูมาขออนุญาตนำบันทึก "ความดีเล็กๆ ของโฮสต์และเจ้าของร้าน" เปลี่ยนเป็นบันทึกนี้ของอาจารย์ค่ะ ดังนั้นจึงขออนุญาตอาจารย์ใหม่อีกครั้งค่ะ
ส่วนเรื่อง เรื่องเล่าบนรถทัวร์ : ความดีเล็กๆ ของโฮสต์และเจ้าของร้าน เป็นบันทึกของ อาจารย์ beeman ค่ะ
ขอบคุณและกราบขออภัยในความผิดพลาดค่ะ