ผมได้มีโอกาสเข้าร่วมกิจกรรมการระดมความคิดเห็นข้อเสนอแนะต่างๆ เกี่ยวกับการทำงาน หรือแม้แต่การนำการจัดการความรู้มาใช้ในการทำงานก็หลายครั้ง ได้พูดคุยเป็นรายบุคคลก็หลายหน หากพบว่าการทำงานมีปัญหา หรือการนำKMมาใช้ในองค์กรเกิดข้อขัดข้อง ส่วนใหญ่ก็มักจะบอกว่าสาเหตุมาจาก
- CKO บ้าง
- เพื่อนร่วมงานบ้าง
- วัฒนธรรมองค์กรบ้าง
- ฯลฯ
บางที่ก็เคยคิดว่าคงจะมีเหตุมาจากสิ่งเหล่านั้นจริงๆ แต่เมื่อได้คิดพิจารณาดูแล้ว ผมว่าอาจไม่เป็นไปอย่างที่ว่ามาเสียทุกอย่างเสมอไปนะครับ
การจัดการความรู้ สอนให้ผมคิดอีกมุมหนึ่งที่อาจจะกลับด้าน จากสิ่งที่กล่าวมาแล้วทั้งหมดข้างต้นนั้น เพราะอะไรหรือครับ ก็เพราะการจัดการความรู้นั้น เราควรคิดทางบวก ใช้พลังทางบวก หรือหากจะเป็นเรื่องลบ ก็น่าจะเป็นการคิดเพื่อปิดจุดอ่อน ใช้จุดอ่อนให้เกิดประโยชน์
ที่ว่าใช้จุดอ่อนให้เกิดประโยชน์ ผมหมายถึงการหันย้อนกลับมามองดูที่ตัวเราเองก่อนดีกว่าที่จะมานั่งโทษคนอื่นนั่นเองครับ ลอง เปิดหู เปิดตา และเปิดใจของเรา ให้ค้นหาข้อผิดพลาดการคิด การปฏิบัติของตัวเราเอง โดยที่ไม่ต้องไปมองข้อบกพร่อง ปัญหา-อุปสรรคในการทำงาน การนำKMมาใช้ในงานที่เกิดจากคนอื่น ฝึกโทษตัวเราเองบ้าง เช่น
- เรายังสร้างความเข้าใจให้แก่เขาเหล่านั้นได้ไม่มาก/ดีเพียงพอ
- ตัวเราเองยังมีจุดอ่อน-จุดด้อย ที่บางครั้งเราอาจจะยังมองไม่เห็น
- เรายังต้องปรับปรุงวิธีการ/กระบวนการ เพื่อให้ทุกคนได้มองไปในทิศทางเดียวกัน
- เรายังไม่เข้าใจคนอื่นดีพอ
- เรายังฟัง แต่อาจไม่ได้ยินเสียงสะท้อนที่คนอื่นอยากให้เราได้ยิน เป็นต้น
ลองฝึกตัวเอง ให้มอง ให้ค้นหาข้อพิดพลาดจากตัวเราเองกันดีกว่านะครับ "ลองโทษตัวเองดูบ้างอย่ามัวแต่โทษคนอื่นอยู่เลย" เพราะจะทำให้เรามองเห็นทางออก เห็นทางสว่างสู่การพัฒนาในทุกๆ ด้าน ไม่ว่าจะทางกายหรือทางจิตใจ
บันทึกมาเพื่อการ ลปรร.ครับ
วีรยุทธ สมป่าสัก 16/07/50
อ.สิงห์ป่าสัก ครับ ท่านคือผู้ให้กำลังใจ พวกเราในแวดวงนักส่งเสริมการเกษตร และชาวบล็อก gotoknow กำลังใจดุจน้ำหล่อเลี้ยงกล้าอ่อน ให้เติบโต เป็นต้นไม้ที่มีคุณภาพ..ขอขอบคุณด้วยใจจริง ครับ
สวัสดีครับ
- เยี่ยมจริงๆ มองแต่คนอื่น โทษแต่เพื่อน ไม่เคยดูตัวเอง คนเห็นแก่ตัว ตัวเองเคยให้อะไรแก่คนอื่นอละสังคมบ้าง แก้ที่ตัวเอง..ใข่ๆ..จริงๆด้วย...เริ่มเลยนะ...
อ. สิงห์ป่าสักครับ ขอเบอร์อีเมล์ท่านด้วยครับ บางทีอยากติดต่อขอคำแนะนำส่วนตัวครับ
เห็นด้วยคะ แต่บางครั้งบางเวลาถ้ามีความรู้สึกเช่นนี้ก็ให้หยุดคิด ตามหลักการรู้สึกตัวไงคะ
เห็นด้วยครับ แต่คนเรามักมองไม่เห็นตัวตนของตนเอง หนทางข้างหน้ายังมืดมน คิดแต่เพียงว่าเจอหลุมดำแล้วก็สดุด คิดอะไรไม่ออก
เรียน คุณเอนก
เรียน ผอ.ธุวนันท์
ขอบพระคุณ ผอ.ธุวนันท์ มากครับที่แวะมา ลปรร. และให้กำลังใจ
เรียน คนตักศิลานคร