ไสบอกว่า สิเก็บเงินไว้ซื้อขนมให้ลูก

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อวาน  (21  มิถุนายน)  กว่าจะกลับถึงห้องพักที่เราเรียกกันภายในว่า “บ้าน”  ก็ล่วงเข้า 3 ทุ่มแล้ว   เจ้าแดนไท “หลับปุ๋ย” อยู่อย่างน่ารัก   ส่วนน้องดินยังไม่นอน  และดูเหมือนจะรอคุณพ่ออยู่ทุกขณะ   ผมเดาเอาเองว่า  เหตุที่รอผมนั้น  เพราะต้องการบอกเล่าเรื่องราวที่ตัวเองถือพานไหว้ครูในวันนี้ให้ผมฟัง    </p>

และก็เป็นเช่นนั้นจริง  ทันที่ที่ผมก้าวเข้ามาในห้องพัก   น้องดินก็เข้ามาสวมกอดผมอย่างแสนรัก  พร้อมกำนัลจูจุ๊บที่แก้มของผมอย่างน่าชัง     จากนั้นก็สาธยายเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันไหว้ครูอย่างถี่ยิบ  รวมถึงรบเร้าให้ผมได้เปิดดูภาพในวีดีโอ   ซึ่งผมก็ได้แต่ยิ้มและบอกกับเขาว่า   ผมดูมาแล้ว  ... “น่ารักมาก – เก่งมาก.”     

 

ขณะที่ผมกำลังนั่งกินข้าวเที่ยงในเวลา 3  ทุ่มเศษ  ,  เพื่อนชีวิตของผมก็เล่าให้ฟังว่า  สองสามวันที่ผ่านมา   ขณะที่เธอเดินเล่นใน “ตลาดน้อย”  ใกล้ ๆ กับที่ทำงาน  เธอพบ“ทุเรียน”  วางขายอยู่เป็นจำนวนมาก    แต่เธอก็ได้แต่ทำสงครามกับความอยากนั้นอย่างแสนสาหัส   พร้อมทั้งเปรยขึ้นมาในทำนองอยากทานทุเรียน  แต่ก็ยอมอดทน -อดกลั้นเพื่อหวังจะเก็บเงินไว้ให้ลูก ๆ  ได้กินขนม

เธอพูดเช่นนั้นเพราะต้องการสื่อสารอะไรสักอย่างให้ลูกได้รับรู้,  ซึ่งอาจจะหมายถึงการอดออมของแม่ที่มีต่อลูก   หรือแม้แต่การเอ่ยขึ้นมาเพื่อเรียกร้องให้ลูก ๆ  ได้สะเทือนใจ  และจะได้ไม่ต้องรบเร้ากินขนมอย่างไม่รู้อิ่ม  ...  และอีกมากมายที่ผมเองก็ไม่อาจจะล่วงรู้ได้    

 

แต่ที่แน่ ๆ ที่ผมรู้และกล้าฟันธงเลยก็คือ   หล่อนชอบทานทุเรียนเป็นชีวิตจิตใจ  ในขณะที่ผมกลับไม่หลงใหลและไม่คลั่งไคล้เจ้าทุเรียนเอาเสียเลย

และต่อจากนี้ไป   คือถ้อยสนทนาระหว่างเธอกับลูก ๆ  ที่ผมได้รับฟังจากปากคำของเธอในค่ำคืนนั้น   -   

 

“แม่ ...  แม่ บ่ อยากกินทุเรียน บ๊อ ?”   แผ่นดินเอ่ยถามแม่ในขณะที่เดินผ่านร้านขายทุเรียน   โดยมีเจ้าจุกแดนไทเดินเบียดชิดอยู่ไม่ห่าง

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“อยากกินอยู่  แต่กะสิอดเอา   แม่ สิเก็บเงินไว้เป็นค่าขนมให้ลูกไปโรงเรียน”  คุณแม่ในวัยกลางคนเปรยอย่างละห้อยต่อลูก ๆ</p>

 

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เหตุการณ์เช่นนั้นดำเนินไปไม่น้อยกว่า  3  วัน,  ซึ่งเธอและลูกก็พานพบทุเรียนเหมือนเช่นทุกวัน  และเธอก็ไม่วายที่จะเปรยอย่างเศร้า  ๆ  ในทำนองนั้น    ขณะที่ลูก ๆ  ก็ยังถามและเชียร์ให้แม่ทานทุเรียนเป็นระยะ ๆ   กระนั้น,  เธอก็ยังยืนยันว่าจะอดทนเพื่อเก็บเงินไว้เป็นค่าขนมลูก ๆ  ตอนไปโรงเรียน</p>

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่หารู้ไม่,  ในเย็นย่ำของวันที่  20  นั้น  ขณะที่ผมกับเจ้าตัวเล็กแสนซนทั้งสองกลับมาที่พัก   เธอซึ่งกลับมาทีหลังกลับแอบซื้อทุเรียนมากล่องหนึ่ง   โดยนำไปซุกไว้ในตู้เย็นอย่างเงียบ ๆ  </p>

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ท่านครับ,   ความลับไม่มีในโลก   เจ้าจุกบังเอิญอยากดื่มน้ำเลยต้องดุ่มเดินไปเปิดตู้เย็น  แต่พอประตูนั้นเปิดออก  แกก็ร้องอุทานอย่างกังขาขึ้นมาว่า</p>

   

“ทุเรียน ผู้ได๋..?”

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ทุเรียนแม่นี่แหละ    แม่ซื้อมาไว้กิน   ถ้าอยากกินกะกินโลด …”   </p>

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เจ้าจุกไม่รีรอที่จะตัดสินใจใด  ๆ  อีกแล้ว   แกยื่นมือคว้าเอากล่องทุเรียนออกมานั่ง “ซัด”  กับพี่แผ่นดินอย่างแสนอร่อย   ซ้ำยังไม่วายหันมาตั้งคำถามกับผู้เป็นแม่ว่า  “ไสบอกว่า  สิเก็บเงินไว้ซื้อขนมให้ลูก…”  </p>

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมทราบแต่เพียงว่า  คุณเธอนั่งมองลูก ๆ  กินทุเรียนด้วยตาปริบ ๆ  ทั้งยิ้มในใจและขำในใจอย่างเหลือล้น  และเข้าใจว่าเธอก็ได้รับความเมตตาจากลูก ๆ  ให้เป็นส่วนหนึ่งในการลิ้มลองรสชาติอันหอมหวาน (หรือเปล่า)  ของทุเรียนด้วยเหมือนกัน</p>

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ประทานโทษเถอะครับ  เด็กทั้งสองก็ใช้เวลาไม่นานนัก  ทุเรียนไม่กี่ชิ้นที่วางอยู่ตรงหน้า  ก็หายวับในพริบตา    ครั้นเสร็จสิ้นแล้ว  เจ้าจุกก็พูดขึ้นมาอีกครั้งด้วยเสียงอันดังว่า</p>

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“บอกแล้ว,  ทีหลังแม่ บ่ ต้องกินเลย ..   เห็น บ่ ล่ะ ….  แดน บ่ อิ่ม”</p>

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ดูกันให้ชัด ๆ อีกครั้งเถอะครับ  นี่แหละเจ้าแดนไทในวัย 3 ขวบเศษ</p>

</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>

  

 

 

</span>