พ่อบ้านของครูอ้อย  ต้องเดินทางโดยรถมอเตอร์ไซค์ไปทำงานแต่เช้ามึด  เพราะต้องไปเข้าเวร   ...
เดี๋ยวนอนต่อนะ  เพิ่งจะตีสามเอง  เธอบอกกับครูอ้อย.....
ครูอ้อยพยักหน้า  ฟังเสียงเธองับประตูบ้านและเดินออกจากบ้านไป 
สามวินาทีต่อมา...  ฝนก็ตกเทลงมา  ครูอ้อยเดินออกไปหลังบ้าน  เพื่อเก็บผ้าที่ตากอยู่ที่ราว  
รู้สึกเป็นห่วงและสงสารเธอมาก   พอมานั่งเขียนบันทึก  ได้สัก 2 บรรทัด  เสียงของรถเธอก็ดังขึ้น  แสดงว่า...เธอลุยฝนไปแล้ว  
เขียนมาถึงตอนนี้  ฝนยิ่งเทลงมาอย่างหนัก  หนักเท่ากับในใจของครูอ้อยรู้สึก 
ดูสิ  ยิ่งเขียนว่า...หนัก  ..ยิ่งเทลงมาห่าใหญ่ 
พ่อบ้านของครูอ้อยต้องเปียกปอนแน่  จะจอดอยู่ข้างถนน  ใต้สะพานข้ามหรือเปล่า  
ฝนตกแบบนี้  ขับขี่ยวดยานอันตราย  ครูอ้อยใช้รถสี่ล้อ  เป็นเหล็กหุ้มเนื้อ  แต่ของเธอ  เป็นรถสองล้อ  เป็นเนื้อหุ้มเหล็ก 
คิดไปก็ถอนหายใจไป   ส่งใจหนาวไปด้วยกัน....