เฮฮา ฮาเฮ ศาสตร์และศิลป์ ที่มีคนสอนโดยไม่ต้องเสียค่าจ้างใดๆ ขอให้มีแต่ใจก็เกินพอ
20.00 น.ของวันที่ 15 พ.ย.50 พ่อ แม่ ลูก 3 ชีวิต หอบหิ้วสัมภาระ และกระเป่าเสื้อผ้า เรียกแท็กซี่ที่หน้าบ้านพักมุ่งหน้าสถานีรถไฟบางซื่อ
21.20 น. ขบวนรถด่วนที่69 กรุงเทพ - หนองคาย เข้าเทียบชานชลาสถานีบางซื่อ พวกเราตีตั๋วนอนชั้น2 พัดลม มีที่หมายคือสถานีรถไฟขอนแก่น
. 

06.30 น.ของวันที่ 16 พ.ย.50 ขบวนรถหยุดที่สถานีรถไฟขอนแก่น ป้าแดงเดินออกจากโรงแรมพีพี ซึ่งอยู่ใกล้ๆ มารับเรา ช่วยกันหอบหิ้วสัมภาระ เพื่อไปรอครูเสือขับรถมารับ
07.00 น. ครูเสือขับรถจากมหาสารคามนำ น้องแตงโม คุณหนิง คุณแม่ น้องเอก นำรถเข้ามาจอดหน้าร็อบบี้โรงแรม พวกเราสวัสดีทักทายกันก่อนนำสัมภาระขึ้นรถ มุ่งหน้าสู่ตลาดสดในตัวเมืองขอนแก่น แวะซื้ออาหารเช้า และเสบียงเพื่อไปสมทบกับทีมงานที่ดงหลวง ออกจากตลาดมุ่งหน้าสู่สนามบินขอนแก่น เพื่อไปรับคุณคนดอย(ทวีสิน)
08.00 น. รถตู้สีขาวบรรทุกสมาชิกครบทีมแล้ว ออกจากสนามบิน มุ่งหน้าสู่ดงหลวง ผ่านเส้นทาง อ.ยางตลาด อ.สมเด็จ อ.นาคู ของจ.กาฬสินธ์ เข้าสู่ อ.เขาวง จ.มุกดาหาร เลี้ยวเข้าอ่างเก็บน้ำห้วยใผ่
12.30 น. รถจอดนิ่งที่ลานหน้าอาคารเอนกประสงค์ของอ่างเก็บน้ำห้วยใผ่ สมาชิกที่เดินทางมาถึงก่อนหน้านี้ ไชโย โห่หิ้ว ตอนรับทีมของเราอย่างดีใจ เหมือนกับว่าถูกล็อตเตอรี่รางวัลที่1 ลงรถได้ทุกคนไม่ห่วงอะไรที่นำติดตัวมา ต่างวิ่งโผเข้าหากัน ต่างทักทายสวัสดีบ้าง กอดกันกลมบ้าง หอมแก้มกันบ้าง บรรยากาศช่วงนี้เล่นเอาบางคนน้ำตาซึม สุดที่จะบรรยายได้ นอกจากไปเห็นกับตาตนเอง
.... ต่อจากนั้นจึงชวนกันไปทานข้าวกลางวัน ณ เรือนรับรองซึ่งอยู่บนเนินเขาใกล้ๆ และเป็นที่ตั้งของกองเสบียง งานเฮฮาศาสตร์ ที่ดงหลวง ซึ่งมีเจ๊องุ่นคนสวย และแม่หวี เป็นกองบัญชาการทีมงานกองเสบียงรอเราอยู่
14.00 น. สมาชิกส่วนหนึ่งได้พากันไปเที่ยวน้ำตกแก่งโพธิ์ โดยผมเป็นคนขับรถตู้พาสมาชิกซึ่งมี ครูอ้อย น้องขวัญ น้องออต น้องออย น้องกิ่ง น้องแตงโม คุณหนิง น้องเอก คุณแม่ และป้าแดง เด็กๆลงเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน ป้าแดง น้องเอก หามุมถ่ายรูปน้ำตกกันอย่างขมักขเม้น
15.30 น. ออกจากน้ำตก เรานัดกันที่ตลาดชุมชนของหมู่บ้านกกตูม รอทีมจากพิษณุโลก และที่อื่นๆ มาเดินตลาดพร้อมกัน แต่คณะเรามาถึงก่อนหลายนาที จึงหาซื้ออะไรกินกันอย่างสนุกสนาน งานนี้น้องออต บอกว่าเป็นเจ้าภาพ เลยเล่นเอาร้านขายลูกชิ้น หมูปิ้ง เนื้อปิ้ง ปิ้งย่างขายแทบไม่ทันเลยทีเดียว ชาวบ้านแตกตื่น มายืนมุงดูพวกเราอยู่ห่างๆ ด้วยความสงสัย กระมังว่า ..เอะ!! คนเมืองคณะนี้หลงป่าหลงทางมาแน่ๆ พอเห็นร้านขายอาหารวิ่งกรูเข้าใส่ ฮ่าๆๆ
..... แม่ค้าบางคนเห็นครูอ้อยนุ่งกางเกงขาสั้นเหนือเข่าสีดำหลุดตูด(แต่ไม่หลุดก้นเพราะเอาเข็มขัดรัดไว้) เห็นขาขาวจวั๊ะ ก็อดถามไม่ได้ว่า "ใส่ถุงน่องมาหรือเปล่าคะ" เล่นเอาครูอ้อยยิ้มแก้มปริทีเดียว ดีนะที่ไม่ขอหยิกพิสูจน์.. อิอิ
สวัสดี
........... โปรดรอติดตามตอนต่อไป ..........









สวัสดีครับ น้อง ขจิต ฝอยทอง
ขอบคุณครับ
โห มีแต่ภาพความประทับใจทั้งนั้นเลย
สวัสดีครับ น้องแก่นจัง
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับพี่ สะ-มะ-นึ-กะ
คิดถึงครับ
ไว้งานหน้าถ้าผมไม่ติดภาระกิจเจ้าบ้าน คงได้นั่งแลกเปลี่ยนกันสักหลายๆแก้วครับผม
สวัสดีครับน้องเสกบัวชูฝัก
ขอบคุณครับ
ผมล่ะชอบบันทึกสไตล์นี้จังเลย ... พยายามแล้วนะแต่ก็เขียนไม่ได้ สุดท้ายก็มาจบในแบบเดิมที่ตัวเองถนัด ...
....
ความสุข อยู่กับเราตั้งแต่การเดินทางเริ่มต้นขึ้น และเริ่มทวีคูณขึ้นเท่าตัวเมื่อการเดินทางได้ใกล้จุดหมายเข้าไปทุกขณะ
ไม่เคยเลยที่จะมีทุกข์เมื่อเจอะเจอชาวบล็อกเฮฮาศาสตร์ ....โดยเฉพาะครอบครัวนี้ต้องสารภาพว่าชื่นชมเอามาก ๆ ....
สวัสดีเช่นกันครับท่านพี่ paleeyon
สวัสดีครับน้องแผ่นดิน
ขอบคุณครับ
พี่เก่งจัง จำได้เหมือนเขียนบันทึกไว้แล้วเอามาเขียนเลย จำแม่นสุด ๆๆๆ เยี่ยมจริง ๆ ตอนนี้ราณียังเบลอ ๆ อยู่เลย อิอิ แต่จำได้ว่าผัดหมี่โคราช อร่อยมาก หมดก่อนใครเลย มีแต่คนแย่งกันกิน ไม่สนอย่างอื่นเลย สุดยอดๆๆๆขอบคุณมากจริงๆๆๆค่ะ ฝากหอมแก้มครูอ้อย 1 ทีค่ะ
ดีใจที่ได้ต้อนรับทุกท่าน......สนุกและฮาเฮไปด้วยกัน
ปลื้มค่ะ
แวะมาทักทาย สวัสดีค่ะ
ดูรูปแล้วอมยิ้ม..แกมอิจฉา(ขาครูอ้อย..อ้าว) ความสุขของทุกคนค่ะ
ฝากความคิดถึงถึงครูพี่อ้อยด้วยนะคะ
สวัสดีครับพี่สมนึก
เสียดายไม่ได้ร่ำลาพี่ พยายามจะร่ำลาให้ครบทุกคน แล้วก็พยายามลาก่อนที่ทุกคนจะกลับ เรียกว่าผมชิงช่วงเวลากลับก่อน ส่วนหนึ่งไม่อยากให้ใจรู้สึกอาลัย ครับ แต่ก็กรุ่นอยู่ในใจตลอดทาง
ดีใจที่พี่ทักทายผมก่อน ใจจึงอยากขอบคุณและเอ่ยลาพี่
แต่ไง ผมคงได้พบพี่อีกเป็นแน่
ขอบคุณรอยยิ้มเปิดเผยและใจดีๆ ครับ
สวัสดีค่ะคุณ... สะ-มะ-นึ-กะ ...
ขอบคุณค่ะ..
โอบกอดของคุณที่เปิดเผย อบอุ่นอย่างอิสระทางความคิด
.....
โอ้ย... หวานหยดย้อยเลยครับ
สวัสดีค่ะน้อง.. แผ่นดิน
คิดถึงนะคะ
เห็นหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มตลอด เวลาที่คุณสมนึกทำอาหาร และยิ่งเปื้อนยิ้มมากขึ้นเมื่อเห็นทุกคนอิ่มอร่อยกับอาหารฝีมือคุณสมนึก...ขอบคุณมากๆ ที่เป็นพ่อครัวตะหลิ่วทองให้ทุกครั้งที่มีเฮฮาศาสตร์ ... เสียอยู่อย่างรอบนี้ ... อยากทานปลาทูหอมทรงเครื่องค่ะ...
มอบรางวัล มอบกอด มอบจูบรางวัลจากครูอ้อยให้กับคุณสมนึก หวานจน...มดหันหลังให้น้ำตาล แล้วมาทางนี้แทน อิอิอิ
สวัสดีครับน้อง Ranee
พี่สะ-มะ-นึ-กะ ค่ะ
มาเก็บเกี่ยวความทรงจำ แถมหวาน(จากพี่อ้อย) อิอิ
ดีใจที่ได้มีโอกาสนำเสนอมหาวิทยาลัยมหาสารคามของเราค่ะพี่
ยังไงขอเสนอเข้าไปถึง มหาวิทยาลัยที่น้องขวัญจะเลือกในอนาคตด้วยนะคะ