มีคำพูดว่า เก่าๆมันเป็นสนิม ใหม่กว่าหน้าตาจุ๋มจิ๋ม  เป็นคำพูดของพวกคะนองปาก เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ สมัยที่เมืองสยามเห็นน้ำแข็งครั้งแรกตื่นเต้นกันใหญ่ที่มีคนปั้นน้ำเป็นตัวได้จริงๆ เล่นเอาพวกบัญญัติคำพังเพยหน้าแหยไปตามๆกัน ด้วยนึกไม่ถึงว่ามันจะมีจริง สมัยนั้นน้ำแข็งส่งมาทางเรือจากสิงค์โปร จะมีคนรู้เห็นก็เฉพาะพวกที่อยู่ในรั้วในวัง เห็นน้ำแข็งครั้งแรกก็วีดว๊ายกระตู้วู้ ว่าเป็นของแปลกของมหัศจรรย์ แต่ตอนหลังมีออกเกลื่อนไปจึงรู้สึกเฉยๆ 

เรื่องคอมพิวเตอร์ก็เหมือนกัน  ช่วงที่Toshibaโปรแกรมงอแง ผมก็มาฉุกคิดว่าแต่ละโปรแกรมมันทำงานได้อย่างน่าทึ่ง แถมยังเอามาร้อยเรียงไว้ด้วยกันให้เลือกใช้ได้ตามอัธยาศัย โอโฮ้มันช่างมหัศจรรย์อะไรเช่นนี้ ทำให้กระหายใคร่รู้ต่อไปว่า มันไม่นิ่งอยู่แค่นี้หรอก ความรู้ในคอมพิวเตอร์เองมันก็งอกงามออกไปเรื่อยๆ  เพราะเป็นกลุ่มความรู้ที่คนทั้งโลกมาช่วยกันคิดต่อๆๆกันได้ ทำให้เกิดความแปลกใหม่ สะดวกขึ้น หรือมหัศจรรย์มากยิ่งขึ้นมนุษย์กำลังเดินทางมาถึงยุคสุมหัวกัน พัฒนาความรู้ครั้งยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ 

ผมอยู่ในประเภทพวกโลเทคโนโลยี ไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาหรอก แค่รู้จักในระดับใช้เขียนได้บ้างเท่านั้น ถ้าประเมินความรู้น่าจะอยู่ชั้นอนุบาล จึงตื่นเต้นตามที่มีผู้มาสอนเสริมให้ทำแบบนั้นแบบนี้อยู่เนืองๆ แค่ตัวการ์ตูนตลกๆนี่ผมก็แอบยิ้มอย่างมีความสุข นึกขอบคุณทุกความคิดที่ประดิษฐ์สิ่งเหล่านี้ให้เรา พวกบริโภคความคิดจากมันสมองของท่าน ขอขอบคุณครับผม 

ส่วนทางด้านจิตใจนั้น ก็มีการพัฒนาการเช่นเดียวกับกลไกของเทคโนโลยี แต่เรื่องในตัวในใจนี่ผมพอได้อยู่นะ ไม่ได้มีจิตใจล้มเหลวหรือกระเจิดกระเจิงอะไร รู้จักมักจี่ใครก็มีแต่ความเจริญงอกงามในความปรารถนาดีเหล่านั้น เกิดความรู้สึกลึกซึ้งสนิทใจจนเป็นเป็นเนื้อเดียวกัน ไม่ได้แบ่งเขาแบ่งเรา รู้แต่ว่าเป็นความไว้วางใจอย่างแท้จริง จึงทบทวนว่าอย่างนี้ใช่ไหมหนอที่เขาเรียกว่าอิ่มสุข เมื่อก่อนทำบุญก็ยังไม่เคยรู้สึกอะไรได้ขนาดนี้  แต่พอเข้ามาอยู่ในวงจรเฮฮาศาสตร์ ความดีงามผลิออกมาให้เก็บเกี่ยวได้ไม่อั้น ลดความเห็นแก่ตัวแก่ได้ มีใจที่เผื่อแผ่เมตตา  

ทุกคำห่วงใยมีค่าเสมอ ทุกความปรารถนาดีประเมินค่าไม่ได้ สิ่งเหล่านี้ภาษาสมัยใหม่เรียกว่ามิตรภาพ ไมตรีจิต แต่ผมก็ยังชอบคำพระตามประสาคนตกรุ่นแอ๊บแบ๊ว..”ความคุ้นเคยเป็นญาติอย่างยิ่ง”โชคดีที่สมัยนี้ไม่ต้องแอบเขียนเพลงยาวเหมือนเจ้าฟ้ากุ้ง การสื่อสารได้ช่วยเชื่อมโยงจากทั่วโลกเข้าหากัน ผมได้รับความรู้ ความรัก ทุกวัน อีตาเม้ง เยอรมัน ส่งแนวคิดดีๆมาให้ ลูกสาวจากสงขลานัครินทร์เล่าเรื่องหลานๆให้ฟัง ทวีสินลูกชายโทนรายงานว่าช่วงนี้จัดกิจกรรมอะไร เชิญจอมยุทธท่านใดมาจัดกระบวนการให้พนักงาน คุณน้าผมที่อยู่เชียงใหม่ คอยไล่ไปนอนเว้าวอนให้ดูแลตัวเอง ผมมีหมอด้านสุขภาพจิตอยู่ทั่วประเทศ อ.Handy อ.บางทราย อ.กมลวัลย์ อ.จันทรรัตน์ ท่านJJ อ.แป๋ว อ.ติ๋ว อ.ลูกหว้า อ.ราณี ครูMOO ครูอ้อย น้าสมนึก หนุ่มเอกจตุพร ฯลฯ โธ่! อย่าว่าแต่จะเอาสะเต๊กมาแลกเล๊ย เอานางงามจักรวาลมาแลกก็บ่เอาครับ   

ตื่นมากลางดึก เห็นลูกหลาน ออตเล้าข้าว อาจารย์ขจิต ครูเสือ ครูพันดา น้องวิว หนูกิ่ง ปูเสื่อนอนกับพื้นหลับกันได้อยู่รอบตัว ก็น้ำตาซึมนะ ถ้าเขาเหล่านี้นอนที่บ้านก็คงจะมีที่นอนอ่อนนุ่มมารองรับ แต่มาที่นี่ไม่มีปัจจัยที่เอื้อให้นอนแบบนั้น ถึงมีห้องมีที่นอนแต่ทุกคนก็เลือกที่จะปฏิบัติกายง่ายๆ นอนง่ายๆ กินง่ายๆ ฝันง่ายๆ ยิ้มง่ายๆ แล้วก็ลุกขึ้นมาทำงานยากๆ .. 

ดึกแล้วคุณขา 

ขอล่ำลาไปนอนก่อน

จำใจจำจร

แล้วจะย้อนกลับมา