เมื่อเช้านี้ในขณะที่ผมกำลังขับรถออกจากบ้าน ขณะที่รถกำลังจะพ้นประตูรั้วบ้าน  มีรถคันหนึ่งวิ่งมา (ในซอยซึ่งก็คือถนนหน้าบ้าน) ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะหยุดให้้ผมหรือไม่ เพื่อไม่ประมาท ผมก็เลยหยุดรถและถอยให้พ้นทางเขา (ถอยกลับเข้าบ้านมานิดหนึ่งเพื่อให้พ้นถนน) เพื่อรถคันที่วิ่งมาจะได้ผ่านไปได้ ซึ่งในตอนนั้นผมลืมไปว่ามือผมได้ "เผลอ" กดรีโมทปิดประตูรั้วไปแล้ว (ด้วยความเคยชิน ทำไปโดยอัตโนมัติ ขาดสติ ) ในขณะที่รถอยู่จอดอยู่ครึ่งๆ กลางๆ ระหว่างแนวประตูรั้วบ้านนั้นเอง ประตูเหล็กขนาดใหญ่ได้เลื่อนเข้ามาหารถผม มากระแทกบริเวณประตูหน้าด้านซ้ายก่อนที่จะหยุดนิ่งคารถ

       ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นในใจของผมก็คือ “โมโห” รถคันที่เพิ่งผ่านไปว่าถ้าเขาทำให้ผมเห็นชัดๆ ว่าเขาจะหยุดให้ผม ผมก็คงจะไม่ถอยรถกลับเข้าไปให้ประตูรั้วชน เป็นการ “เพ่งโทษ” ไปที่คนอื่นว่าเขาเป็นสาเหตุของอุบัติเหตุครั้งนี้ ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้ว เรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะการ “ขาดสติ” ของผมที่ไม่ควรกดรีโมทจนกว่ารถจะพ้นประตูไปแล้ว …เรื่องนี้คงจะเป็นอุทาหรณ์ให้เห็นว่าเมื่อ “ขาดสติ” แล้วเป็นอย่างไร แถมยิ่งไม่มี “เมตตา” ด้วย ก็ยิ่งไปกันใหญ่ กลับไปโทษคนอื่นอย่างที่ผมรู้สึกในตอนแรกนั่นแหละ…ถ้าเป็นบางคนก็คงจะบ่นว่าวันนี้ “ซวยจริงๆ” ผมว่านี่ไม่ใช่เรื่องของโชคร้ายหรอกครับ แต่เป็นเพราะผม “ขาดสติ” ก็เท่านั้น….ไม่นึกไม่ฝันหรอกครับว่ารถจะถูกชนโดยประตูรั้วบ้าน!