ได้อ่านหนังสือเล่มหนึ่งเขียนถึงการไปปฏิบัติธรรมที่วัดผาลาด  ทำให้อดหวนระลึกถึงครั้งเรียนที่ ม.ช.   ทุกครั้งที่มีโอกาสจะต้องมุดรั้วหลังมหาวิทยาลัย  แล้วเดินลัดเลาะลำธาร  ซึ่งรุ่นพี่ได้ทำเครื่องหมายไว้จนกระทั่งขึ้นมาถึงวัดผาลาด  เพื่ออยู่ปฏิบัติธรรมกับพี่ๆชมรมพุทธศิลป์ 

            มองจากวัดผาลาดลงมา..

             แต่ถ้าใครขี้เกียจเดินก็สามารถขี่มอเตอร์ไซด์ขึ้นมาตามถนนขึ้นดอยสุเทพได้    วัดนี้เป็นวัดเก่าแก่กว่า 400 ปีตั้งอยู่ระหว่างเส้นทางขึ้นดอยสุเทพค่ะ

           ลองอ่านบทความนี้ดูนะคะ... 

 

          “ นั่งสมาธิอยู่ริมน้ำตก   หน้าเรือนกระจก  ดูต้นไม้  สายน้ำ  เสียงนกร้อง    ธรรมชาติสวยงามยิ่งนัก   บริสุทธิ์  สดชื่นให้ความปลอดโปร่งโล่งใจ  นั่งมองเห็นสายน้ำไหลผ่าน  

 

        

         จงทำตัวให้เป็นเช่นสายน้ำที่ซึมซับได้ในทุกที่  ไม่ว่าจะเป็นของแข็ง  ของเหลว   ล้วนมีน้ำเป็นองค์ประกอบทั้งสิ้น 

         จงทำตัวให้อ่อนโยนเช่นสายน้ำที่ไม่เคยแข็งกับใคร  ไม่ว่าจะไหลผ่านหิน  ดิน  ทราย  กรวด  ที่มีความแข็งต่างๆกัน   สายน้ำก็ไม่เคยทิ้งความอ่อนโยน

 

         จงทำใจให้แข็งเช่นหิน  ที่แม้ถูกน้ำกัดเซาะเท่าไหร่  หินก็ยังคงความแข็งแกร่งเช่นเดิม  ใจเราก็เช่นกันขอให้เข้มแข็งอยู่เสมอ  ไม่ว่าจะถูกกิเลส  สิ่งยั่วยวนต่างๆ มา  หลอกล่อ  ก็ขออย่าได้ตามกิเลส  อย่าให้กิเลสกัดกร่อนจนผุหรือรั่วได้ ”

         วันพระที่ 9 พ.ค. นี้หวนคิดถึงความหลังในวันวานบ้างคงจะไม่เป็นอะไรนะคะ