อุตส่าห์รีบกลับมาจากบ้านคุณพ่อ อุตส่าห์เดินตามหาร้านขายส้มตำ และอุตส่าห์หิ้วท้องคอย แต่ก็ไม่มีใครกลับบ้าน เชอะ กินส้มตำคนเดียวตอนบ่ายสามโมงก็ได้
บ่ายสามโมงกว่าแล้ว....ไม่ไหว...โอยหิว...กินส้มตำดีกว่า 
เมื่อเช้านี้ครูอ้อยไปบ้านคุณพ่อคุณแม่  หาซื้อขนมนมเนย  ผลไม้หลายหลากไปฝากคุณพ่อคุณแม่  และนั่งคุยกับท่าน  ทำงานไปด้วย   ท่านก็สลับกันมาคุย  แล้วก็ไปเล่นกับหมา  แล้วเดินมาคุยกับลูกสาว 
จนเที่ยง...ครูอ้อยจึงขอตัวกลับบ้าน  เพราะว่า.....พ่อบ้านจะกลับมาประมาณบ่ายโมงนี่ล่ะ  
ครูอ้อยแวะซื้อส้มตำร้านอร่อย  เธอก็ไม่ขาย  แดดก็ร้อน  ครูอ้อยต้องตระเวนซื้อส้มตำ  เพราะวันนี้เป็นวันหยุด  ไม่ค่อยมีใครขายของ  บอกแล้วไง.....ตลาดสายหยุด   ขายแต่ตอนเช้า  ตอนสายๆก็ไม่ขายแล้ว 
ครูอ้อยเดินมาถึงร้านหนึ่งที่มีกระติกใบใหญ่  คิดว่าเป็นกระติกใส่ข้าวเหนียว  แต่เธอบอกว่าไม่ใช่  แต่ใจดี  แนะนำว่า  ร้านในซอยนี้ก็มีขายส้มตำ 
ครูอ้อยนั่งรอเธอขายด้วยความใจเย็น  ซื้อกาแฟเย็น  ขนมปังสังขยา  และคิดว่าจะซื้อ  ไมให้น้องขวัญไว้เจียวสัก 1 ถาด   แต่ครูอ้อยก็แห้ว  มีแต่ไข่อยู่เป็นกอง  แต่ไม่มีคนขาย 
ครูอ้อยจึงกลับบ้าน  หิวก็หิว  หิ้วท้องรอพ่อบ้านและสมาชิก   แต่...เวลาผ่านไป 
เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา  ครูอ้อยจึงลงมือซักผ้า  ตากผ้าจนเสร็จแล้ว  ก็ไม่มีใครมาอีก  ไม่รอแล้ว  เทส้มตำกลิ่นอมตะ  ลงในจาน  ล้างผักสด  และมานั่งกินคนเดียว...ซูดส์ส์ส์  กินส้มตำคนเดียวตอนบ่ายสามโมง......อืมมมมม..
วาย...กินไปได้ 1 คำ  พ่อบ้านมาแล้ว...เย้...ซูดส์..ไม่ได้กินคนเดียวแล้วค่ะ