บันทึกนี้ เกิดจากแรงบันดาลใจ เพราะความสับสนทางสังคม(การเมือง)ไทยปัจจุบัน
เสมือนระบายความอึดอัด ออกมาเป็นกลอนก่อนวิกฤติที่หลายท่านเกรงว่าจะมาถึง
ขอให้คิดเพียงว่า...คือ "หนึ่งความรู้สึกของคนๆหนึ่ง...แค่นั้นเอง"
.......................................................
ดุจตำรวจ ตรวจหา ยาเสพติด
จึงค้นคิด นั่นคือ ล่อซื้อหา
คนวางใจ ติดกับ จับตัวมา
มี"สามหนา" ติดห่วง ร่วมบ่วงพาล
ผู้ค้ายา ตัวจริง ดูยิ่งใหญ่
วางแผนใช้ เงินตรา ออกมาหว่าน
วงจรปิด แจ้งชัด ภาพจัดการ
ถูกเปิดเผย ดิ้นพล่าน ต่างลานลน
ฝ่าย"สามหนา" ต้องคดี มีความผิด
จึงต้องติด ตะราง อย่างฉงน
ตัวการใหญ่ ตัวจริง ยิ่งร้อนรน
หาเหตุผล ยากแท้ คิดแก้ตัว
ตำรวจที่ ล่อซื้อ ฤๅจะผิด
หากลองคิด ถี่ถ้วน ชวนน่าหัวฯ
ควรมอบความ ดีให้ ใช่เกรงกลัว
ใครผิดชั่ว ยากลด กฎแห่งกรรม
ผู้ค้ายา ตัวจริง สิ่งสมมุติ
เปรียบประดุจ พรรคการเมือง เรื่องขันขำ
ถูกฟ้องร้อง จ้างวาน การกระทำ
ใคร่ยืมคำ "ฟันธง" ตรงตัวการ
เปรียบพรรคหนึ่ง นั่นหนอ คนล่อซื้อ
ผิดด้วยหรือ ที่กล้า มาหักหาญ
ต้องเสี่ยงภัย เข้าถึง ซึ่งตัวมาร
ควรคิดอ่าน ยึดธรรม ใช่ลำเอียง๚
.............................................
ขออภัย..ท่านผู้อ่านที่ไม่ชอบเรื่องราวทำนองนี้ โปรดได้ข้ามเลยผ่านไป
ส่วนท่านที่อยากแสดงความเห็นต่อเติม เห็นแย้งอย่างไร ตามสบาย
ผู้เขียนยึดข้อความที่ว่า "แตกต่าง แต่ไม่แตกแยก" ..ครับผม
...................................................................................................
เป็นอะไรไปแล้วแม่แก้วเอ๋ย
มาวันนี้มีแต่ภัยกันใหญ่เลย
ไม่เสบยจำต้องเสี่ยงชีวิตตน...
ผู้พ่ายแพ้แน่ละจะผูกโกรธ
ล้วนเพิ่มโทษเราเขาเศร้าสับสน
ไม่เอาเปรียบแต่อุ่นเอื้อจึงเหนือคน
ไม่ปลอมปนจึงจะขาวยืนยาวเอย...
สวัสดีครับ คุณ
เกิดจากแรง บันดาลใจ จึงได้เขียน
ข้อมูลเรียน ฝากไว้ ใช่เฉียวฉุน
ก่อนถึงวัน ยุบพรรค จักเจือจุน
ได้รอลุ้น ก่อนศาล ท่านพิจารณา<p>เขียนบันทึกเป็นกลอนฝากไว้ก่อนถึงวันตัดสิน"ยุบ -ไม่ยุบพรรคการเมือง"
ในวันที่ 30 พ.ค. 50 ที่จะมาถึง ครับ
ขอบคุณมาก ที่คุณวรรธนชัย เขียนดอกสร้อย มาร่วมครับผม</p>
พรรคเอ๋ยพรรคผิด
กรรมชั่วติดจรวดรวดเร็วหลาย
อกุศลกรรมอย่างไรไม่กลับกลาย
เพราะดูดายประมาทจึงพลาดพลั้ง
เป็นบทเรียนสอนใจใหญ่ยิ่งนัก
ถูกยุบพรรคตามทำนองต้องสิ้นหวัง
ทุกสรรพสิ่งย่อมเห็นเป็นอนิจจัง
พรรคต้องพังลงไปเพราะใครเอย
.........................................................
ผู้เขียนขอนำ"ดอกสร้อย"มาเพิ่มเติม ครับผม
พักเอ๋ยพักผ่อน
กลับไปนอนบนฟูกเลี้ยงลูกหลาน
หลับเถอะนะอย่าฟุ้งสะดุ้งมาร
อยู่เฝ้าบ้านอย่าคิดจิตฟั่นเฟือน
แค่ห้าปีลืมไปไม่นานนัก
เรื่องฟื้นพรรคอย่างไรคงไม่เหมือน
บทสอนใจควรคิดสะกิดเตือน
อย่าลืมเลือนสติตั้งระวังเอย
.........................................
ขออภัย..ผู้เขียนชักติดลมบน...แหะๆ