สัปดาห์ที่ผ่านมาได้พบเรื่องราวมากมาย จากการทำงานแบบแน่นตลอด 7 วัน มีทั้งความสุขความสำเร็จ แต่บางเรื่องราว ทำให้เรารู้สึกเหนื่อย และกำลังใจถดถอยลงได้เช่นกัน ถึงแม้จะเป็นผลสำเร็จ หรือมีเรื่องราวดีๆ เกิดขึ้นบ้าง (ด้วยการมองโลกในแง่ดีของเรา) แต่สิ่งเหลานั้นในความเป็นจริงเหมือน เปลวเทียนท่ามกลางพายุ และทำให้ชีวิตผม หดหู่ อยู่หลายวัน เลยมาจนถึงวันจันทร์ที่ผ่านมา กว่าจะมาฟื้นตัวก็ค่ำวันจันทร์เมื่อวานนี้เอง
เหตุการณ์คือเมื่อวานได้ร่วมประชุมเตรียมงานที่จะนำเสนอในที่ประชุมประจำสัปดาห์ของ สคส. เป็นการประชุมตั้งแต่บ่าย เลยไปจนค่ำประมาณ 1 ทุ่ม ผมเองก็ยืนและเดินไปเดินมาตลอดบ่าย ไม่รู้สึกเหนื่อยเลย สิ่งสำคัญที่อยากพูดถึง และทำให้กำลังใจในการทำงานของผมดีขึ้นคือ บรรยากาศในการทำงานที่อิสระ ทุกความเห็นได้รับพื้นที่ ทุกคนมีส่วนร่วม ใครไม่เข้าใจก็จะช่วยกันอธิบายเพื่อให้มายืนในจุดเดียวกัน และที่สำคัญที่สุดไม่มีการทะเลาะหรือขัดแย้งในการเตรียมการของงานนั้นเลย (ผมบันทึกแบบนี้ก็เพราะเคยผ่านการร่วมงานกับบางองค์กร บรรยากาศไม่เป็นแบบนี้เลยครับ)
แทบไม่น่าเชื่อเลยว่าการทำงานอยู่ในบรรยากาศที่เป็นสุขแบบนี้ช่วยทำให้จิตใจของผมกลับมามีกำลังใจได้อีกครั้ง
ขอบคุณทีมงาน สคส.ทุกท่านที่ทำให้บรรยากาศในการทำงานเป็นสุข และต้อนรับ Intern คนนี้ด้วยไมตรีที่ดีตลอดมา และหายสงสัยแล้วว่าทำไม เราต้องมองหาความสุขเล็กๆ และยินดีกับความสำเร็จเล็กๆที่เกิดขึ้น เพราะคนทำงานจะมีกำลังใจมากขึ้นนั้นเอง
ถึงจะเหนื่อยแต่คิดว่าอาจารย์มีเพื่อนร่วมทางที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน อย่างน้อยก็ “มีเพื่อนร่วมเหนื่อย”
ขอบคุณครับที่ตามมาเป็นกำลังใจให้ตลอด
ผมว่า ผมได้เพื่อนใหม่ ร่วมทางผู้ซึ่งคอยให้กำลังใจที่ดีอีกท่านหนึ่งแล้วครับ
ขอบคุณมากครับ