คนเก่งจริงไม่เรื่องมาก คนฉลาดจริงไม่มากเรื่อง

คนเก่งจริงไม่เรื่องมาก  

คนฉลาดจริงไม่มากเรื่อง

โดย วินทร์ เลียววาริณ. 

     วันแรกที่เข้าเรียนในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยผมพบเรื่องอัศจรรย์อย่างหนึ่งเมื่อรุ่นพี่บางคนบอกว่า " การอดนอนเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเรียนในคณะนี้" 
            วันสุดท้ายในคณะนี้ผมพบว่าตั้งแต่เรียนมาห้าปี  ไม่เคยต้องอดนอนเลยยกเว้นเมื่อต้องทำงานกลุ่มทั้งนี้มิใช่เพราะผมทำงานเร็วกว่าคนอื่น...แต่เพราะผมไม่เชื่อในทัศนคตินั้น จึงพยายามพิสูจน์ว่ามันไม่จริงและพบว่าการวางแผนที่ดีแก้ปัญหาได้ทั้งหมดแม้แต่การสร้างสรรค์งานศิลปะ..ที่น่าขันก็คือ น้อยคนที่อดนอนได้คะแนนดี
          ผมเป็นมนุษย์เงินเดือนมานานร่วมสามสิบปี..ห้าปีในนั้นผมทำงานในต่างประเทศ  เมื่อกลับมาเมืองไทย  ผมพบเรื่องอัศจรรย์อีกเรื่องหนึ่ง นั่นคือหลายคนมองการก้าวเท้าออกจากสำนักงานตรงเวลา " เป็นเรื่องประหลาดที่สุดในโลก" ผมรู้ความจริงภายหลังว่า ...คนจำนวนมากไม่ยอมออกจากสำนักงานตรงเวลาเพื่อแสดงให้เจ้านายเห็นว่าตนเองขยันขันแข็งยิ่งอยู่ดึก ยิ่งเป็นพนักงานตัวอย่าง เสียสละเพื่อองค์กร   น่ายกย่องชมเชยบ่อยครั้งมีผลถึงการได้รับโบนัสตอนท้ายปี.. เนื่องจากเจ้านายมักเห็นหน้าเห็นตาใครคนนั้นหลังเวลาเลิกงานแล้วเสมอหากไม่เคยทำงานในต่างประเทศมาก่อนผมอาจเข้าร่วมวงไพบูลย์   " มาสายกลับดึก"   ด้วย
แต่หลายปีในชีวิตการทำงานในประเทศที่มีประสิทธิภาพในการจัดการที่สุด..ทำให้เห็นค่าเวลาทุกนาทีในชีวิตผมกลับมองว่าคนที่อยู่ดึกเป็นประจำคือพวกไร้ประสิทธิภาพ  ไม่สามารถทำงานให้เสร็จทันเวลา .จึงต้องอยู่ดึกยิ่งทำงานมากชั่วโมงยิ่งแสดงถึงการทำงานโดยไม่มีการวางแผนไม่มองภาพรวม
           ลองคิดดู....การอยู่ดึกเพื่อทำงานพิเศษหนึ่งคืน หมายถึงค่าไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้นเครื่องปรับอากาศทำงานมากขึ้น ค่าทะนุบำรุงสูงขึ้นผลกระทบต่อคนทำงานคือพักผ่อนน้อยกว่าที่ควรเป็นยิ่งอยู่ดึกประสิทธิภาพของงานในวันถัดไปยิ่งตกต่ำลง 
           มือกระบี่ชั้นหนึ่งในแผ่นดิน มองท่วงทีของศัตรูอย่างระวังตวัดกระบี่ในมือเพียงฉับเดียวก็เข่นฆ่าฝ่ายตรงข้าม
         มือกระบี่ชั้นรอง ต้องประกระบี่ดังโคร้งเคร้งนานนับชั่วโมงราวกับอยากบอกโลกว่า .. ข้าก็ใช้กระบี่นะโว้ย
โลกรับรู้แต่คมกระบี่ก็บิ่นต้องเสียเวลาลับกระบี่อีกหลายวัน

           งานดีอย่างเดียวไม่พอต้องตรงเวลาด้วย
           งานดีไม่มีทางเกิดขึ้นตามยถากรรม หรืออารมณ์ขึ้นลงไปจนถึงความหนาแน่นรัดกุมของกฎเกณฑ์ "ตอกบัตร"
       ปริมาณเวลาในการทำงานชิ้นหนึ่งไม่ได้เป็นสัดส่วนกับคุณภาพของผลงานเสมอไป บ่อยครั้งเป็นปฏิภาคกัน หลายครั้งงานที่ให้เวลาน้อยกลับออกมาดีกว่างานที่ให้เวลามาก

" คนเก่งจริงไม่เรื่องมาก   คนฉลาดจริงไม่มากเรื่อง

ทำงานเสร็จแล้วก็เลิก!

ไม่ต้องรอเทวดาบนสวรรค์วิมานมารับรู้ "

เพราะถึงเวลานั้นเทวดาก็กลับบ้านไปแล้ว..