ความยึดมั่น..?ใครว่าไม่สำคัญ...
<p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">สิ่งหนึ่งที่นำความทุกข์ใจมาสู่คนเราคือความยึดมั่นถือมั่น มันเป็นของหนักที่เราแบกไว้บนบ่าสองข้างเลย เป็นการแบกไว้ทั้งกลางวันและกลางคือ ...</p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> เวลาเรายืนก็แบกไว้ เวลาเราเดินก็แบกไว้ เวลาเรานั่งก็แบกไว้ เวลาเรานอนก็แบกไว้ เวลาเรากินก็แบกไว้ เวลาเราดื่มก็แบกไว้ </p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> เวลาเราทำก็แบกไว้ เวลาเราพูดก็แบกไว้ เวลาเราคิดก็แบกไว้ คือเราแบกของหนักไว้ด้วยความโง่ของเราเองไม่ยอมปล่อยวางสักที </p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ที่ว่าแบกของหนักนั้นคืออะไร ? ตอบได้ว่า ของหนักคือ ขันธ์ 5 กอง …</p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> เมื่อไม่รู้ไม่เข้าใจมันจึงหนักมากทั้ง ๆ ที่สามารถวางได้ในช่วงขณะของเวลา ดูขันธ์ 5 ที่เป็นร่างกาย เวลาตายไปร่างนี้หนักมากต้องใช้คนหามเลยทีเดียว ...</p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p> เคล็ดลับที่จะทำให้สิ่งของเหล่านี้เบาสบายก็ง่ายนิดเดียวคือ คุณต้องปฏิบัติธรรมละความยึดมั่นถือมั่นเสียแต่บัดนี้เถิด…ฮา ๆ เอิก ๆ.
อาจารย์ค่ะ หนูว่าหากถือมั่นมากเกินไปคงหนักน่าดู ควรปล่อยวางเสียบ้างจิตใจจะได้มีแต่ความสงบค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์ยูมิ
ราณีเห็นด้วยค่ะ บางครั้งคนเราต้องรู้จักผ่อนลงบ้างไม่หนักสำหรับตัวเองด้วยและลดการขัดแย้งสำหรับคนอื่นด้วย แบกไปก็ล้า และหนักด้วยค่ะ อิ อิ ขอบคุณมากค่ะ
สวัสดีครับ คุณ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ควรปล่อยวางเสียบ้างจิตใจจะได้มีแต่ความสงบค่ะ</p><p>จิตใจเหมือนน้ำในสระ สิ่งที่หนักเช่นหินถูกโยนลงสระทำให้น้ำสั่นไหว นั่นคืดจิตใจถูกของหนักรบกวน ต้องป้องกันให้น้ำนิ่ง สงบ นะครับผม</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีครับ คุณ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>ไม่หนักสำหรับตัวเองด้วยและลดการขัดแย้งสำหรับคนอื่นด้วย แบกไปก็ล้า และหนักด้วยค่ะ </p><p>ใช่แล้วครับ แบกไปก็ล้าและหนัก เมื่อไม่รู้บางทีเรื่องของคนอื่นแท้ ๆ ก็ยังเอาตนเองเข้าไปแบก…</p><p>แต่ถ้ารู้เข้าใจแล้ว…ปล่อยวาง…จะสบายนะครับ</p><p>ขอบคุณครับ</p>
สวัสดีค่ะอาจารย์ยูมิ ใครค้นพบความจริงนี้เร็ว ก็วางของหนักได้เร็ว มีอิสระ โปร่งเบา แต่นั่นแหละค่ะ ต้องปฏิบัติจึงจะเข้าใจว่าการไม่ยึดมั่นทำอย่างไร ทำแล้วได้อะไร เรามักชอบแบกของหนักเพราะไปคิดแทนคนอื่นก็มากแล้วก็เอาเรื่องของคนอื่นมาแบกไว้อีก อย่างอาจารย์ว่าเลยค่ะ
สวัสดีครับ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>คือบางคนเขาถนัดที่จะไปแบกเรื่องของคนอื่นทั้ง ๆที่สิ่งของของตนก็ยังแบกอยู่แท้ ๆ และรู้ว่ามันหนัก…แต่ไม่รู้ว่าหนักอะไร ? นะครับผม ถ้ารู้เข้าใจแล้ววางของหนักนั้น ก็สบาย ๆ ฮา ๆ เอิก ๆ</p><p>ขอบคุณครับ</p>
เห็นด้วยค่ะอาจารย์ บางครั้งการยึดติดอยู่กับทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เกิดความทุกข์ใจที่สุดค่ะ แต่การจะวางมันยากเหลือเกินค่ะ อาจจะเป็นเพราะเรายังมีกิเลสอยู่ ซึ่งเราก็ต้องนำธรรมะมาใช้ให้ได้ จริงมั้ยค่ะ
อยากให้อาจารย์เล่าประสบการณ์การไปเรียนที่อินเดียจังค่ะ หวังว่าคงมีโอกาสได้อ่านนะคะ
สวัสดีครับ คุณ <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table><p>อาจจะเป็นเพราะเรายังมีกิเลสอยู่ ซึ่งเราก็ต้องนำธรรมะมาใช้ให้ได้ จริงมั้ยค่ะ</p><p>ครับผม…เพราะธรรมะเป็นสิ่งที่วิเศษ หาค่าไม่ได้ ไร้ตัวตน เรานำไปไหนก็ไม่หนัก แบกไปสบาย ๆ คนแสวงหาอย่างแท้จริงจึงจะพบและได้สัมผัส…</p><p>อยากให้อาจารย์เล่าประสบการณ์การไปเรียนที่อินเดียจังค่ะ หวังว่าคงมีโอกาสได้อ่านนะคะ</p><p>เรื่องนี้ มีบันทึกเกี่ยวกับการไปเรียนที่นั้นไว้แล้วครับผม…เมืองอินเดียเป็นอู่อารยธรรมของโลกที่ผมชื่นชม</p><p>และเคารพในสัจธรรมที่นั้นครับคุณ…</p><p>ขอบคุณครับ</p>