ที่นำเสนอไปในตอนที่ 1 เป็นเรื่องของอิสลามมานุวัตรในประเทศไทยครับ ในตอนที่สองนี้ของนำเสนอภาพของการบูรณาการบ้างนะครับ

ในยุคของการปฏิรูปการศึกษา คีย์เวิร์ดสำคัญสำหรับการจัดการเรียนการสอนมีอยู่สองประการ คือ การเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ กับการบูรณา

ซึ่งในส่วนตัวมองว่า สองอย่างนี้มันเป็นสิ่งที่เอื้อกันอยู่แล้ว กระบวนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญจะต้องมีภาพของการบูรณาไปด้วยไม่มากก็น้อย

และจากแนวทางการสอนแบบบูรณาการนี้แหละครับ ที่ทำให้ผมมั่นใจว่า กระบวนการอิสลามมานุวัตรทางการศึกษาสำหรับการจัดการเรียนการสอนในประเทศไทยมีความเป็นไปได้สูงมาก

คิดง่ายๆ ถ้าจะให้นักเรียนศึกษาประเด็นใดประเด็นหนึ่งก็สามารถนำเนื้อหาดังกล่าวผูกติดกับความเป็นจริงในชุมชน หรือหลักคำสอนของศาสนาก็ได้

ดังนั้น กระบวนการสอนที่มีการบูรณาการจึงเป็นเครื่องมือที่จะนำไปสู่ความสมบูรณ์ของอิสลามมานุวัตรในการจัดการเรียนการสอน

แต่ปัญหาปัจจุบัน จึงน่าจะอยู่ที่ทักษะและทัศนคติของครูต่อการสอนแบบเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญกับหลักการบูรณาการ

ตัวอย่างง่าย ถ้าครูผู้สอนยังรู้สึกว่า เนื้อหาใดที่ยังไม่ได้บรรยายหรืออธิบายหน้าห้องให้นักเรียนฟังแล้ว แน่นอนกิจกรรมที่นักเรียนทำไปตลอดคาบก็ยังไม่ทำให้นักเรียนรู้เนื้อหานั้นได้ ซึ่งแนวคิดนี้จะปิดทางของการจัดการเรียนการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญและการบูรณาการที่เหมาะสมในเนื้อหา

โอกาสหน้าจะมาคุยกันต่อเกี่ยวกับปัจจัยที่จะทำให้อิสลามมานุวัตรมีความเป็นไปได้มากยิ่งขึ้น และอะไรคืออุปสรรค์สำคัญ