วันนี้ เวงลาประมาณบ่ายโมง ครูอ้อยได้นำคำพูดนี้พูดกับเพื่อนครูต่างโรงเรียน ที่ได้ทำงานร่วมกันในทีมเดียวกัน
ในการอบรมที่ยาวนาน  และไม่เห็นว่า.....จะจบลงได้ง่ายๆ  เนื่องจากว่า   เป็นการขยายผลที่ต้องนำไปปฏิบัติในการจัดการเรียนรู้  ซึ่งเสมือนเป็น  two in one  ที่จะต้องนำไปปฏิบัติในการจัดการเรียนของตนเอง   และจะต้องเป็นตัวกลางที่นำเพื่อนๆในกลุ่มและในโรงเรียน  ให้ปฏิบัติไปในแนวทางเดียวกัน  ให้บรรลุในสิ่งที่ทางราชการมีนโยบาย   
ถือว่า.....เป็นหน้าที่ที่สำคัญที่ต้องรับผิดชอบ  และปฏิบัติอย่างเคร่งครัด  เพื่อให้บรรลุวัตถุประเสงค์ของการกระจายอำนาจในครั้งนี้....
 

ในภาคบ่าย   ทางศูนย์การอบรม  ได้ปล่อยให้ทีมงานของแต่ละโรงเรียนได้ร่วมมือ  ร่วมใจในการผสานความเข้าใจ  ที่จะขับเคลื่อนต่อไปอย่างเร่งด่วน   <h5>แต่ก็มีเพียง….จำนวนน้อยนิดเท่านั้น   ที่เข้าใจ  และสามารถปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง    เนื่องจาก  เวลา  ที่มีเพียงน้อยนิด  ประกอบกับ  ภารกิจที่ต้องปฏิบัติไปในแนวเดียวกัน   มีมากมาย  ก็ไม่สามารถที่จะปลดปล่อย   หรือละวางลงได้   </h5><h5>ในภาคบ่ายแก่ๆ  จึงมีเพื่อนครูต่างโรงเรียน   มานั่งใกล้ๆ  ครูอ้อย  และรำพึงรำพันว่า……จะกลับไปสอนเพื่อนได้ไหมนี่    ตัวเองยังไม่เข้าใจเลย….</h5><h5>ครูอ้อยได้ยินแล้วก็…ใจหาย   และก็เข้าใจถึงความรู้สึกนี้ดี   มีหลายๆคนที่พยายามเข้าใจ   และพยายามปฏิบัติในสิ่งนโยบายเร่งรัดมา     </h5><h5>จะมีใครสักกี่คน   ที่เข้าใจและปฏิบัติได้อย่างถูกต้อง     </h5><h5>ครูอ้อยก็เลยปลอบใจเพื่อนว่า…..อย่ากลัว....ในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น    ไม่รู้ว่า…เพื่อนจะทำใจได้บ้างหรือเปล่ากับการปลอบใจในครั้งนี้</h5>