แอบเก็บความสุข ไว้ในใจ และนำมาบอกกันต่อ อย่างไม่ปิดบัง
บางครั้งอยากจะพูด   แต่ไม่รู้ว่า...พูด..แล้วจะได้อะไร    แต่ในบางครั้ง...ไม่อยากพูด...คนรอบข้างก็อยากให้พูด...จะเอาอะไรกันแน่    
การไปเข้ารับการอบรมครั้งนี้   เป็นการใช้เวลาที่ยาวนาน   จนทำให้ทุกๆวัน   ได้เห็น  ได้ฟัง  ได้รับซับความรู้สึกกันและกันเป็นอย่างดี  
ในคราวนี้เอง   ที่ครูอ้อยจะไม่ค่อยชอบพูด   เนื่องจาก.....อยากให้เพื่อนๆได้พูด   อยากให้เพื่อนๆได้แสดงความรู้สึกออกมา   กลับกลายเป็นว่า....เพื่อนๆ  อยากให้ครูอ้อย...พูด..พูด...พูด 
วันนี้เป็นการประชุมเชิงปฏิบัติการ  ในการที่จะนำความรู้ที่ได้รับจากการอบรมไปขยายผลในโรงเรียน   ในขั้นตอนของการปฏิบัติ   จะต้องเขียนแผนกลยุทธ์   ภารกิจ  ให้สอดคล้องกับวิสัยทัศน์ของโรงเรียน  
โดยนำแผนปฏิบัติการประจำปีมาเขียน  มาแบ่งกลุ่มให้เข้ากับแผนที่ตั้งไว้   หลังจากการอบรม   ครูอ้อยอาสา  เป็นผู้พิมพ์งานให้ครั้งนี้   ด้วยหวังว่า...เพื่อนๆจะรวมตัวคิดได้อย่างเป็นระบบ  เพราะมีหัวหน้าทั้งนั้นที่เข้ารับการอบรมครั้งนี้   ไม่มี...ครูอ้อยสักคนหนึ่ง...งานนี้ก็คงดำเนินไปได้ด้วยดีหรอก   
แต่ถ้ามองเห็น....ความสำคัญ   ครูอ้อยก็ยินดีที่จะทำงานด้วยอย่างเต็มใจ  
ไม่นานนัก  เพื่อนครู  จำนวนหนึ่ง  เดินมาหาครูอ้อย   และพูดว่า.....พูดอะไรไม่รู้เรื่องเลย   คนที่อยากให้พูด  ก็ไม่พูด   คนที่พูดปาวปาว...ก็พูดไม่รู้เรื่อง...
ครูอ้อยนิ่งฟังคำบ่นของเพื่อน   ก็เลยหลุดถามไปว่า.....เกิดอะไรขึ้นเหรอ....
.เพื่อนตอบว่า.....พี่ชอบเธอพูดมากเลยนะ...อ้อย   เธอพูดสั้นและเข้าใจ   ทำไมเธอไม่พูด   ปล่อยให้คนพูดไม่ไร้เรื่องทำไม...
ครูอ้อยได้ยินแล้ว..นึกขำในใจ....และก็จะขำต่อไป