บ่อยครั้ง เรากลับสูญเสียเวลาไปกับการประชุมโดยไม่ได้อะไรมากดังที่ควรจะเป็น ซ้ำร้ายเวลาที่ควรจะต้องทำงานก็อันตธานหายไปกับห้องประชุมอย่างน่าเวทนา

วันนี้..เหมือนกับชีวิตถูกขังไว้ในห้องประชุมทั้งวันเลยทีเดียว  เริ่มตั้งแต่  4  โมงเช้ายัน  6  โมงเย็น... 

 

วันนี้,  เป็นอีกวันที่ผมใช้สมองมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  อ่อนล้าและโรยแรงราวกับเมื่อสมัยที่เป็นนักเรียนที่เดินออกจากห้องสอบและตรงดิ่งกลับบ้านอย่างอิดโรย

 

เป็นธรรมดาแหละครับ,  การทำงานไม่ว่าองค์กรใด  หรือแม้แต่เราอยู่ในสถานะใดก็ย่อมหลีกไม่พ้นการ "ประชุม"  ไปได้...

 

ผมไม่ชอบงานบริหาร  เพราะเหตุผลหนึ่งก็คือการเบื่อหน่ายต่อการประชุม  รวมถึงเหน็ดเหนื่อยต่อระบบอันซ้ำซากของการประชุมนั่นเอง

 

ผมไม่ปฏิเสธหรอกครับว่า,  การประชุม  คือ กระบวนการสร้างสรรค์งานขององค์กร  ,  มติที่ประชุม  คือแนวทาง   หรือกรอบแนวคิดของการทำงาน   แต่บางครั้ง   หรือแม้แต่บ่อยครั้ง  เรากลับสูญเสียเวลาไปกับการประชุมโดยไม่ได้อะไรมากดังที่ควรจะเป็น  ซ้ำร้ายเวลาที่ควรจะต้องทำงานก็อันตธานหายไปกับห้องประชุมอย่างน่าเวทนา

 

ภาคเช้า...ผมมีประชุมร่วมกับรองคณบดีทุกคณะและผู้นำองค์กรนิสิตอีกไม่น้อยกว่า  20  องค์กร    โดยเรื่องหลัก ๆ  ก็คือ  การนำเสนอรูปแบบและแนวคิดเกี่ยวกับการจัดกิจกรรมประชุมเชียร์

ภาคบ่าย ...  ผมร่วมประชุมกับผู้นำองค์กรนิสิตในหลายเรื่องหลายประเด็น  ซึ่งอันที่จริงก็ล้วนแล้วแต่ควรต้องเป็นเวทีของพวกเขาเองทั้งนั้น  แต่เวลาที่ล่วงมานานและไม่มีความคืบหน้า   ผมและทีมงานก็เลยต้องลงไปดูแลแบบถึงลูกถึงคน...

 

เย็น...  ผมเข้าประชุมประเมินพนักงาน  และพ่วงด้วยการเข้าเยี่ยมชมและสังเกตการณ์การจัดกิจกรรมสานสัมพันธ์นิสิตโครงการเรียนล่วงหน้า  ครั้งที่  3  ที่กว่าจะเลิกก็ล่วงเข้าเกือบ 2 ทุ่มทีเดียว

 

ผมพยายามนั่งทบทวนว่าการประชุมวันนี้ทำไมถึงเนิ่นนาน - เนิ่นช้า  และชวนให้น่าเบื่อ  หรือแม้แต่ไม่บรรลุซึ่งความมุ่งหวังดังที่ควรจะเป็น

 

ผมพยายามที่จะขบคิดและพิเคราะห์มูลเหตุแห่งการประชุมนั้น  เพื่อที่จะนำไปสรุปกับน้อง ๆ ในที่ทำงานในวันรุ่งขึ้น  ซึ่งพอที่จะจัดเป็นประเด็นสำคัญ ๆ  ได้บ้างว่า  เพราะเหตุใดการประชุมวันนี้  จึงดูเกือบจะสูญเปล่าไปเกือบทั้งหมด  นั่นคือ

  • การล่าช้าของผู้เข้าร่วมประชุมที่ขาดวินัยต่อการตรงต่อเวลา 
  • การขาดเตรียมความพร้อมในด้านเนื้อหาและสื่อที่จะนำเสนอ
  • การขาดการบริหารเรื่องเวลาในแต่ละประเด็น
  • การขาดการจับประเด็นและสรุปความที่ชัดเจนของแต่ละเรื่อง
  • การขาดความแม่นยำในเรื่องระเบียบของการประชุม
  • การขาดความเอาใส่ใจของผู้เข้าร่วมประชุมอย่างจริงใจต่อเรื่องที่นำเสนอ
  • การขาดความเคารพในทางความคิดที่แตกต่างของกันและกัน
  • ......
  • ฯลฯ

 

นั่นคือ  ข้อสังเกตและภาวะอันรู้สึกที่เกิดขึ้นกับผม ณ  ห้องประชุมอันยาวนานและเนิ่นช้า....

 

ท่านล่ะครับ...พานพบห้วงเช่นนี้บ่อยเหมือนผม หรือไม่... 

 

หรือมีกลวิธีอันใดบ้าง  ที่จะช่วยให้การประชุมไม่น่าเบื่อ...กระชับ  และเลิกตรงเวลา  เพื่อให้มีเวลาเหลือพอที่จะไปทำงานต่อไป   โดยไม่ต้องนั่งโต๊ะเซ้นแฟ้มจนค่ำมืด     หรือไม่ก็หอบงานกลับมาทำที่บ้าน  และตื่นแต่เช้า  -  เข้าห้องทำงานอย่างรีบเร่ง...  !