เมื่อเราโฟกัสไปที่เพื่อนเพียงไม่กี่คน เราก็จะเกิดความคาดหวังและคิดว่าเมื่อเรามีปัญหาเพื่อนเพียงไม่กี่คนนี้จะต้องช่วยเหลือเรา...

          ผมมักจะได้ยินอยู่เสมอว่า "การมีเพื่อนดี ๆ เพียงไม่กี่คนยังดีกว่าการมีเพื่อนธรรมดา ๆ หลาย ๆ คน" ผมเชื่อและเห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ครับ...

          แต่มาวันนี้ผมกลับคิดว่าคำกล่าวนี้อาจจะไม่ถูกต้องเสมอไปครับ เพราะเมื่อเราโฟกัสไปที่เพื่อนเพียงไม่กี่คน เราก็จะเกิดความคาดหวังและคิดว่าเมื่อเรามีปัญหาเพื่อนเพียงไม่กี่คนนี้จะต้องช่วยเหลือเรา...

           มีเหตุการณ์หนึ่งครับ พ่อผมเข้าโรงพยาบาลที่หาดใหญ่และต้องการเกร็ดเลือดกรุ๊ปเอบีด่วน เพื่อน ๆ ผมส่วนใหญ่อยู่กรุงเทพฯ กัน ผมก็พยายามโทรหาเพื่อนที่อยู่หาดใหญ่ และเพื่อนที่อยู่กรุงเทพฯ ด้วยเผื่อว่าจะมีคนรู้จักอยู่แถวหาดใหญ่บ้าง...

           ผมโทรหาเพื่อนหลายคนครับ และผมดีใจมากเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทคนหนึ่งของผมเขากลับไปบ้านที่หาดใหญ่พอดี และที่สำคัญเขาเลือดกรุ๊ปเอบีด้วย...

           ผมขอให้เขาช่วยไปบริจาคเลือดให้พ่อผมหน่อย แต่เขากลับปฏิเสธทั้ง ๆ ที่เขาว่างและสภาพร่างกายพร้อมที่จะบริจาค ตอนนั้นผมไม่เข้าใจว่าเพราะอะไร แต่ก็ไม่คิดอะไรครับเพราะผมต้องรีบโทรหาเพื่อนคนอื่น ๆ...

           เพื่อนหลายคนที่ผมโทรหาบางคนไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ แต่เขาก็พยายามช่วย ตัวเองบริจาคไม่ได้ก็พยายามหาคนรู้จักมาช่วยบริจาค ตัวเองอยู่กรุงเทพฯ ก็โทรไปหาญาติหรือเพื่อนที่อยู่หาดใหญ่ให้ช่วยไปบริจาค...

           หลังจากเหตุการณ์วันนั้นทำให้ผมรู้ว่า นอกจากการให้ความสำคัญกับ "เพื่อนเชิงคุณภาพ" แล้วต้องไม่ลืมที่จะใส่ใจกับ "เพื่อนเชิงปริมาณ" ด้วย เพราะไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเชิงคุณภาพหรือเพื่อนเชิงปริมาณ พวกเขาทั้งหมดก็คือ "เพื่อน" ของผมครับ...