สุขที่ได้จากเพื่อน....เหมือนมีแรงบันดาลใจ


.....เราทักทาย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ.... ถามเรื่องงาน.... เรื่องเพื่อนๆ...สารพัดเรื่อง...คุยกันชนิดไม่อยากกลับบ้านกลับช่อง.. จะว่าไป...นอนตีพุงคุยกันท่ามกลางแสงจันทร์ทั้งคืน....ทั้งแก๊งยังได้เลย.....

วันแสนสุข...ศุกร์ที่ 20 เม.ย.ที่ผ่านมา....

ฉันได้พบปะกับเพื่อนๆในBlog.หลายท่าน  ทั้งที่รู้จักกันดีอยู่แล้วคือ ท่านอ.หมอสมบูรณ์  เทียนทอง ที่ทำงานอยู่ด้วยกัน หรือที่รู้จักกันจนรู้สึกสนิทมากๆ...ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้า ...คุณไมโตกับครอบครัวที่อบอุ่น... และน้องกะปุ๋มที่น่ารัก...

            คุณกะปุ๋ม, ท่านอ.หมอสมบูรณ์ เทียนทอง,  คุณไมโต  และดิฉัน...เสื้อเราสีไม่ซ้ำกันทั้งๆที่ไม่ได้นัด...น้องกะปุ๋มมาทีหลัง..เราลุ้นให้เธอใส่สีขาว  จะได้ไม่ซ้ำกัน...เหลือเชื่อ...ถ่ายภาพออกมาแล้วดูสวยมาก

      

        ฉันได้สัมผัสความรู้สึกที่เป็นกันเองจากเพื่อนๆ  ราวกับรู้จักกันมานานแรมปี    ความรู้สึกสนิทสนมกัน(ทั้งๆที่ไม่เคยพบตัวตนกัน)เยี่ยงนี้  เป็นเพราะทุกคนสามารถทราบข้อมูลพื้นฐานเบื้องต้นของเพื่อนอยู่แล้วในประวัติทั้งเรื่องงานและข้อมูลส่วนตัวบางส่วน

  

        การพูดคุยกันผ่านบันทึกของกันและกัน  ทำให้ทราบถึงบุคลิคภาพ  ลักษณะนิสัยกันได้คร่าวๆ....การเข้ามาหากันในblogบ่อยๆ  พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง  เปิดเผย  ให้เกียรติกันและกันเป็นอย่างมากโดยเฉพาะเรื่องครอบครัว   ให้กำลังใจกัน  เข้าใจกัน...ทำให้เราเข้าใจกันมากยิ่งขึ้น

          ภาพคุณไมโต..ภรรยาคู่ชีวิต"คุณจิน"..และน้องฝนกับน้องฟ้าที่แสนน่ารัก

...สิ่งเหล่านี้จึงมิใช่เรื่องของความลำบากหรืออุปสรรคในการเจรจาเมื่อพบกันซึ่งๆหน้า...แล้วเริ่มวาจาที่ต่อๆๆๆกันอย่างสนุกสนานก็เริ่มตั้งแต่เห็นหน้ากัน...ยังไม่ทันเชิญนั่งซะด้วยซ้ำ...ไร้รอยต่อ...

       บ่อยครั้งที่ฉันจ้องมอง....เพื่อบอกกับตนเองว่า...คนเหล่านี้หรือ...เพื่อนๆที่ฉันสร้างจินตนาการไว้....ไม่ผิดเพี้ยนจากที่ฉันฝันถึงเลย..... 

……น่าเสียดายที่ฉันเอาแต่คุย...เหมือนจะให้หายอยาก....จนไม่ได้เก็บภาพไว้มากนัก...แต่เพื่อนๆของฉันคงได้ภาพไปเยอะ....โดยเฉพาะคุณไมโต  ที่มาพร้อมกับ น้องนิกร...กล้องตัวโปรด....เดี๋ยวถ้ากลับจากทัวร์คงเอามาให้กันดูบ้างค่ะ....(ที่แน่ๆ...วันนั้นฉันโทรมมากๆ...ภาพคงไม่สวยเพราะลืมเสริมสวยด้วยอยากเมาท์สอย่างเดียว....)

    .....น่าเสียดายยิ่งนัก  ที่ไม่อาจเลี้ยงข้าวเย็นในวันนั้นได้  เนื่องด้วยคนในครอบครัวของฉันมีเวลาให้กันไม่ค่อยจะแน่นอน...ฉันเกรงผิดนัด.... 

    .....น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่พาเที่ยว...ไม่ว่าจะเป็น บึงแก่นนคร, ภูแก้ว ภูพานคำ หรือหาดบางแสน 2 ที่ทราบภายหลังว่าเด็กๆไปเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  เนื่องด้วยฉันกับครอบครัว...ติดไปเที่ยวเขาใหญ่ซะนี่....

 

  

       และแม้ท่านอ.หมอสมบูรณ์เองนั้น....ฉันก็เห็นท่านพูดคุยด้วยอย่างสนุกสนาน....ดุจเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนาน.....เราทักทาย  ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ....  ถามเรื่องงาน....  เรื่องเพื่อนๆ...สารพัดเรื่อง...คุยกันชนิดไม่อยากกลับบ้านกลับช่อง..

      จะว่าไป...นอนตีพุงคุยกันท่ามกลางแสงจันทร์ทั้งคืน....ทั้งแก๊งยังได้เลย.....

      ....วันนั้น.....สุขเหลือเกิน….

หมายเลขบันทึก: 92877เขียนเมื่อ 27 เมษายน 2007 15:35 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 17:57 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ


ความเห็น (20)

มายืนยันว่าสุขเหลือเกิน

ได้พบคุณไมโตและครอบครัวแล้วค่ะวันนี้

แต่วันนี้.....ตั้งใจไม่เก็บภาพจะเก็บไว้ในความทรงจำค่ะ

แต่ที่แน่ ๆ น้องนิกร ได้เก็บภาพไว้หมดแล้ว  คงได้เห็นจากบันทึกคุณไมโตแน่ ๆ จะเห็นสาวเหนือใส่ผ้าถุงงามจ๊าดนักเจ้า...อิอิอิ.....

กะแล้ว...แม่สาวเหนือน้อยๆจะต้องแวะมาอย่างแน่นอน...เป็นไงจ๊ะ...ตอบคำถามหลานๆทันไหมล่ะ...พี่ไมโตบอกพี่ติ๋วว่า "คุณอ๊อบน่ารักมากเลย"....อ้าว..นี่ไม่ได้ขี้จุ๊นะตัวเอง...เขาบอกจริงจริ๊ง...
  • พี่ไมโตไปพบน้องเอกและพี่สมพรแล้ว
  • อยากพบพี่เขา
  • แต่ไม่ได้พบ
  • ฮือๆๆๆๆ
  • แต่ได้คุย
  • ฮ่าๆๆๆ
คุณขจิตขา...วันนั้นพี่ติ๋วก็ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้บอกใครเพราะเธอมาแบบ Surprise! จริงๆค่ะ...คุณขจิตจะไปอเมริกาเมื่อไหร่คะ...รัฐอะไร..ไปทำไม..ไปกี่ปี..ไปกับใคร...เมื่อไหร่จะกลับคะ...คิดถึงเสมอค่ะแม้ไม่ค่อยได้เข้าไปคุยด้วย

เราแอบนนินทาคุณติ๋วด้วย 55555

คำถามเด็ก ๆ สบายมาก เพราะเด็กเหมือนกัน คุยกันรู้เรื่องค่ะ อิอิอิ

เด็ก ๆ น่ารักมาก โดยเฉพาะไอ้ตัวเล็ก  กวนเป็นที่สุด  เจอคำถามแรก น้าอึ่งอ๊อบก็ตอบได้แล้ว ฮา ๆ ๆ ๆ

แต่คำถามต่อไป....แห้ว......ค่ะ

สนุนสนานจริง ๆ คิดว่าคงต้องได้ตามไปแอ่วทางใต้แล้ว

เก่งจริงๆค่ะ...ตอบคำถามหลานได้...พี่ติ๋วเจอคำถามแรกก็จ๋อยซะแล้วค่ะ...อิ....อิ...

ฝาก ซา หวัด ดี ย้อนหลังทาง B2B ครับ

พี่ติ๋วทำตัวเองให้ว่างและกันคับ

เร็วๆนี้หมูจะไปขอนแก่น ไม่รู้ว่าจะผ่าน

มข.ป่าว อิอิ จะไปพบปะกับเจ๊ติ๋วบ้าง

สวัสดีค่ะ ตามชื่อเรื่องที่น่าสนใจ และโดนใจมาขอเป็นมิตรด้วยคนนะคะ

อย่างน้อยอยากบอกว่าพยาบาลดมยานั้นมีความสำคัญมาก ตัวเองเคยผ่าตัดแบบดมยาสลบ จึงมีโอกาสเห็นความสำคัญของพยาบาลดมยา และพี่พยาบาลที่เป็นผู้ทำหน้าที่ได้มาพูดคุยให้ความมั่นใจ ช่วยให้รู้สึกผ่อนคลายหายกังวล สิ่งเหล่านี้มีความหมายอย่างยิ่งต่อผู้ป่วย และประทับใจมาจนบัดนี้

 

เรียน ท่านอ.JJค่ะ...ติ๋วได้เล่าว่าพบอาจารย์ลากกระเป๋ากลับจากการทำงานเมื่อเย็นวันนั้นแล้วค่ะ...ขอบคุณท่านอาจารย์ค่ะ
สวัสดีค่ะ น้องหมู....มาจริงๆนะ..อย่าแค่ผ่านล่ะ...ไม่งั้นจะได้แค่ยกมือทักทาย..bye-bye....แล้วไม่ได้คุยกัน...แวะซะหน่อยนะจ๊ะ
เรียน อาจารย์คุณนายดอกเตอร์ ค่ะ....ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แอบเข้าไปอ่านประวัติอาจารย์แล้วออกจะอิจฉาค่ะ...ได้ทำงานสัมผัสผู้คนและวิถีธรรมชาติจริงๆจึงถอดมาเป็นบทเรียน....ขอบพระคุณในกำลังใจที่อาจารย์กล่าวถึงพยาบาลดมยาที่ให้การดูแลอาจารย์ ทำให้ผู้ร่วมวิชาชีพเช่นดิฉันพลอยหน้าบานไปด้วยค่ะ...มีโอกาสก็อยากจะถอดประสบการณ์ทิ้งๆไว้ให้เด็กๆรุ่นถัดไปได้เก็บไปพัฒนาค่ะ...ยินดีอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสรู้จักอาจารย์ค่ะ...อยุธยาใกล้บ้านเกิดดิฉัน(อ่างทอง)ค่ะ...ขอบคุณค่ะ...

สวัสดีค่ะคุณติ๋ว...เพื่อนที่น่ารัก

  • ครูอ้อยมีความรู้สึกที่ไม่แตกต่างจากคุณติ๋ว...ในเรื่องของเพื่อนหรือมิตรรักใน G2K
  • ในยามใดที่เหนื่อยหน่ายอ่อนล้า  ก็จะหาภาพหรือข้อความมานั่งอ่าน  ...อ่านและอ่าน
  • ขอบคุณค่ะสำหรับมิตรภาพที่ดีที่มอบให้
  • ทั้ง 4 ท่านในภาพ....ครูอ้อยยังไม่เคยพบและได้ยินเสียงเลยค่ะ

ขอบคุณนะคะ

สวัสดีค่ะคุณติ๋ว

  • การได้พบกับ เพื่อน G2K
  • คงจะประทับใจนะคะ
  • วันหลังชวนด้วยนะคะ

 

สวัสดีค่ะครูอ้อย...เพื่อนที่น่ารักยิ่งเช่นกันค่ะ...ดิฉันเองก็อยากพบครูอ้อยเหลือเกินค่ะ...มิตรภาพนั้นพบได้จริงๆในG2K...และครูอ้อยก็เป็นคนสำคัญคนหนึ่งของดิฉันที่มีส่วนผลักดัน...จนเกิดแรงบันดาลใจ ทำให้มานั่งบันทึกได้จนทุกวันนี้...ขอบคุณครูอ้อยสำหรับไมตรีที่มีมาให้ดิฉันอยู่เสมอ..ตลอดมา....รักครูอ้อยมากๆเช่นกันค่ะ....ขอบคุณค่ะ
พี่แก้วคะ...วันหลังต้องตามมาพบกันหมดละค่ะ...คราวนี้ตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกันค่ะ...ไม่คิดว่าเขาจะแวะมาหา..อยู่กันซะคนละทิศเลย...คราวหน้าไม่ลืมค่ะ
  • เสวนากับเพื่อนรู้ใจ...หนึ่งพันชั่วโมง...ก็ไม่อิ่มใจ   (เลียนแบบคำคมวรรณกรรมจีน นะครับ)
  • มิตรภาพของชาวบล็อก  ...ผมว่ามีพลังจยแทบไม่น่าเชื่อ
  • ขอบพระคุณครับ

สวัสดีค่ะ   คุณแผ่นดิน

  • ใช่เลยค่ะ "เสวนากับเพื่อนรู้ใจ...หนึ่งพันชั่วโมง...ก็ไม่อิ่มใจ"
  • ขอบคุณมากๆค่ะ  

พี่ติ๋วขา

     ขอเปลี่ยนเป็น  เจอจอมยุทธรู้ใจ ดื่มพันจอกก็ไม่เมา  ได้รึเปล่าค่ะ

              ได้เห็นภาพคุณหมอสมบูรณ์บ้างแล้ว ทำให้คลายเหงาคิดถึงท่านไปได้มากเลยค่ะ

คุณแป๊ดขา...

  • ชอบมากๆเลยค่ะ.... เจอจอมยุทธรู้ใจ ดื่มพันจอกก็ไม่เมา 
  • ทำไงถึงจะให้จอมยุทธ์เข้ามาฝึกปรือกระบี่ใน blog อีกน้อ...คิดถึงชะมัดเลย...ดาบดิฉันสนิมกินแล้วหละ
  • ...ฝากบอกจอมยุทธ์ด้วยค่ะ....
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี