.....เราทักทาย ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ.... ถามเรื่องงาน.... เรื่องเพื่อนๆ...สารพัดเรื่อง...คุยกันชนิดไม่อยากกลับบ้านกลับช่อง.. จะว่าไป...นอนตีพุงคุยกันท่ามกลางแสงจันทร์ทั้งคืน....ทั้งแก๊งยังได้เลย.....

วันแสนสุข...ศุกร์ที่ 20 เม.ย.ที่ผ่านมา....

ฉันได้พบปะกับเพื่อนๆในBlog.หลายท่าน  ทั้งที่รู้จักกันดีอยู่แล้วคือ ท่านอ.หมอสมบูรณ์  เทียนทอง ที่ทำงานอยู่ด้วยกัน หรือที่รู้จักกันจนรู้สึกสนิทมากๆ...ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นหน้า ...คุณไมโตกับครอบครัวที่อบอุ่น... และน้องกะปุ๋มที่น่ารัก...

            คุณกะปุ๋ม, ท่านอ.หมอสมบูรณ์ เทียนทอง,  คุณไมโต  และดิฉัน...เสื้อเราสีไม่ซ้ำกันทั้งๆที่ไม่ได้นัด...น้องกะปุ๋มมาทีหลัง..เราลุ้นให้เธอใส่สีขาว  จะได้ไม่ซ้ำกัน...เหลือเชื่อ...ถ่ายภาพออกมาแล้วดูสวยมาก

      

        ฉันได้สัมผัสความรู้สึกที่เป็นกันเองจากเพื่อนๆ  ราวกับรู้จักกันมานานแรมปี    ความรู้สึกสนิทสนมกัน(ทั้งๆที่ไม่เคยพบตัวตนกัน)เยี่ยงนี้  เป็นเพราะทุกคนสามารถทราบข้อมูลพื้นฐานเบื้องต้นของเพื่อนอยู่แล้วในประวัติทั้งเรื่องงานและข้อมูลส่วนตัวบางส่วน

  

        การพูดคุยกันผ่านบันทึกของกันและกัน  ทำให้ทราบถึงบุคลิคภาพ  ลักษณะนิสัยกันได้คร่าวๆ....การเข้ามาหากันในblogบ่อยๆ  พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง  เปิดเผย  ให้เกียรติกันและกันเป็นอย่างมากโดยเฉพาะเรื่องครอบครัว   ให้กำลังใจกัน  เข้าใจกัน...ทำให้เราเข้าใจกันมากยิ่งขึ้น

          ภาพคุณไมโต..ภรรยาคู่ชีวิต"คุณจิน"..และน้องฝนกับน้องฟ้าที่แสนน่ารัก

...สิ่งเหล่านี้จึงมิใช่เรื่องของความลำบากหรืออุปสรรคในการเจรจาเมื่อพบกันซึ่งๆหน้า...แล้วเริ่มวาจาที่ต่อๆๆๆกันอย่างสนุกสนานก็เริ่มตั้งแต่เห็นหน้ากัน...ยังไม่ทันเชิญนั่งซะด้วยซ้ำ...ไร้รอยต่อ...

       บ่อยครั้งที่ฉันจ้องมอง....เพื่อบอกกับตนเองว่า...คนเหล่านี้หรือ...เพื่อนๆที่ฉันสร้างจินตนาการไว้....ไม่ผิดเพี้ยนจากที่ฉันฝันถึงเลย..... 

……น่าเสียดายที่ฉันเอาแต่คุย...เหมือนจะให้หายอยาก....จนไม่ได้เก็บภาพไว้มากนัก...แต่เพื่อนๆของฉันคงได้ภาพไปเยอะ....โดยเฉพาะคุณไมโต  ที่มาพร้อมกับ “น้องนิกร...”กล้องตัวโปรด....เดี๋ยวถ้ากลับจากทัวร์คงเอามาให้กันดูบ้างค่ะ....(ที่แน่ๆ...วันนั้นฉันโทรมมากๆ...ภาพคงไม่สวยเพราะลืมเสริมสวยด้วยอยากเมาท์สอย่างเดียว....)

    .....น่าเสียดายยิ่งนัก  ที่ไม่อาจเลี้ยงข้าวเย็นในวันนั้นได้  เนื่องด้วยคนในครอบครัวของฉันมีเวลาให้กันไม่ค่อยจะแน่นอน...ฉันเกรงผิดนัด.... 

    .....น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่พาเที่ยว...ไม่ว่าจะเป็น บึงแก่นนคร, ภูแก้ว – ภูพานคำ หรือหาดบางแสน 2 ที่ทราบภายหลังว่าเด็กๆไปเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  เนื่องด้วยฉันกับครอบครัว...ติดไปเที่ยวเขาใหญ่ซะนี่....

 

  

       และแม้ท่านอ.หมอสมบูรณ์เองนั้น....ฉันก็เห็นท่านพูดคุยด้วยอย่างสนุกสนาน....ดุจเพื่อนเก่าที่ไม่ได้พบกันนาน.....เราทักทาย  ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ....  ถามเรื่องงาน....  เรื่องเพื่อนๆ...สารพัดเรื่อง...คุยกันชนิดไม่อยากกลับบ้านกลับช่อง..

      จะว่าไป...นอนตีพุงคุยกันท่ามกลางแสงจันทร์ทั้งคืน....ทั้งแก๊งยังได้เลย.....

      ....วันนั้น.....สุขเหลือเกิน….