.....พูดพ้องเสียง....เหตุให้เข้าใจผิดได้....

  วันนั้น  ขณะเรานั่งทานอาหารเย็นกัน  ฉันนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้  จึงรีบหันไปพูดกับ“ตาตั้ม”ลูกชายคนเดียว  ด้วยกลัวจะลืม

“ตั้ม....แม่ว่าตั้มเปี่ยนแปงเถอะนะ” ฉันพูด   เมื่อลูกชายได้ยิน  เขาเอียงคอมองแม่  แล้วพูดโต้ตอบว่า              

“แม่พูดอะไร...จะให้ตั้มเปลี่ยนอะไรอี๊ก.....” เขาทำเสียงสูง  ท่าทางงงๆ  ทุกคนเงียบ  บรรยากาศดูแปลกไปภายหลังฉันพูดจบ…อ๊ะ...ฉันพูดอะไรผิด?......   

         

“ก็แปรงตั้มน่ะ....ขนมันบานหมดแล้ว...เดี๋ยวมันก็ทิ่มปากเป็นแผลหรอก”  ฉันขยายความ     

       

“อ้าว...ไอ้เราก็นึกอยู่ว่า....จะมาเอาคุยอะไรกับลูกเวลากินข้าว...โอ๊ะ....”  ป่าป๊าพูดเสริม    

        

“อ้าว...ก็แม่พูดเรื่องเปลี่ยนแปรง....แล้วฟังเป็นอะไรกัน” ฉันว่า            

“โอ๊ว...ก็แม่พูดไม่ชัด” ลูกต่อว่า     

       

“แล้วจะให้พูดยังไงล่ะ...ก็เปลี่ยนแปรงๆ...ไม่ใช่เปลี่ยนแปลง” ฉันทำเสียง  ออกเสียงล้อเลียน            

 

“ก็พูดว่าเปลี่ยนแปรงสีฟันซะก็สิ้นเรื่อง” ป๊าแนะนำ

“เออ....จริงๆแฮะ....ค่อยเข้าท่าหน่อย” ฉันเห็นด้วย 

“เฮ้อออ.......”          

....สุดท้ายมีเสียงถอนหายใจ...ยาว...ของใครก็ไม่รู้...ฉันไม่ได้สนใจ...ฮิ....ฮิ.....