ฉันวกกลับมาดูบันทึกล่าสุดที่ทำไว้.......12 เมษายน 2550....เกือบ 2 สัปดาห์ที่ฉันห่างการบันทึก....
ถ้าไม่ได้หวนนึกถึงคำพูดที่ก้องอยู่ในหู....ของน้องกะปุ๋ม....
“พี่ติ๋ว...หนูฝาก 2 อย่าง คือ มาบันทึกตอนเช้าๆให้ได้อ่าน และ R2R….” ......ฉันนิ่งคิดสักพัก แล้วรับปาก....
“อืมมม.....ค่ะ”
คิดในใจตามประสาคนขี้โกง....(คิดบวกเข้าหาตนเอง)ว่า แค่น้องบอกฝากเท่านั้น...ก็แค่รับฝากไว้ก่อน เดี๋ยวน้องว่างเมื่อไหร่ คงมาเอาคืนไปเอง(มั้ง)…….
ฉันกลับมาทวนความคิดและอารมณ์...ทำไมไม่เกิดบันทึก....
ฉันเคยเกิดอารมณ์ติดบันทึกมากๆ...
ฉันติดเพื่อน...ฉันติดการพูดคุยที่สนุกสนาน...ฉันติดคำชื่นชมของเพื่อนๆ...ยิ่งชมยิ่งคึกอยากบันทึกไปเรื่อยๆ...อยากเล่าทุกๆอย่างที่เพื่อนอยากรู้หรืออยากติดตาม...อยากทำทุกๆอย่างเพื่อเพื่อน(แม้บางวันเหนื่อยล้าสุดๆ...หรือบางวันไม่รู้จะบันทึกอะไร...ต้องบิ๊วอารมณ์)…ฉันมีความสุขมากๆด้วยอิสระทางอารมณ์และความคิด
ฉันเคยเบื่อสุดๆกับการบันทึกเช่นกัน....
1. อารมณ์ : ฉันไม่มีอารมณ์จะบันทึก ....การบันทึกของฉันมันมิใช่แค่เพียงเล่า...เล่า...เล่าไปเรื่อยๆ...แต่ฉันอยากให้เกิดประโยชน์ต่อท่านผู้อ่านบ้าง...ทั้งด้านวิชาชีพ...ผู้ร่วมงานเชิงวิชาชึพ....ผู้ร่วมให้ความกระจ่างในมุมผู้รับบริการ....ผู้ร่วมอุดมการณ์ด้าน KM….อย่างน้อยๆก็อาจจะเป็นด้านอารมณ์ขัน...(ก็ยังดี)...เอ้า...
2. เครื่องมือ : ฉันอยากบันทึกแต่คอมฯไม่ว่าง....ฉันมีอารมณ์และข้อมูลมากมายแต่บันทึกแล้วหาย(ช่วง net.เสีย...ระยะยาวช่วงนั้น) มันทำให้ฉันไม่ได้บันทึกดีๆเก็บไว้อ่าน....นั่นเป็นเรื่องของเครื่องมือ....บทเรียนนั้นทำให้เกิดการเรียนรู้ว่า...ควรบันทึกลง word ก่อนแล้วจึง copy…paste…
3. ความขี้เกียจ : เครื่องมือก็ดี อารมณ์ก็มี..แต่พอหยุดนานๆ....ติดสบาย...แล้วขี้เกียจ...มันคล้ายเครื่องยนต์ที่หยุดนานไปแล้วเครื่องเย็น...ฉันต้องลุกขึ้นมาวอร์มใหม่...ไม่ให้มันเย็นจนสตาร์ทไม่ติด
แล้วท่านล่ะคะ...เป็นอย่างฉันบ้างไหม...เบื่อๆ...อยากๆ...ติดขี้เกียจ...รักสบาย....
สิ่งที่พยายามอยากทำตอนนี้คือ....อยากรู้ว่ามีอะไรอีกบ้าง ที่เป็นปัจจัยที่ทำให้เรา...เบื่อ(การ)บันทึก...อยากให้เพื่อนๆช่วยแชร์....เพื่อหาทางป้องกันอุปสรรคที่ทำให้สะดุดการถ่ายทอดประสบการณ์จากผู้ปฏิบัติงานอันเป็น tacit knowledge(ถ้าทำได้)......
การถ่ายทอดความรู้และความคิดจะได้เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง....เพื่อประโยชน์ต่อสังคมค่ะ....
สวัสดีค่ะ...พี่ติ๋ว...
เบื่อค่ะ..เคยเบื่อเหมือนกันค่ะ..แต่ก็ได้หยุดถามตนเองค่ะว่า..เรามาที่นี่ด้วยความคิดความเชื่อว่าอย่างไร..."คือการแบ่งปันในสิ่งที่เรารู้...และแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในสิ่งที่เราไม่รู้"...พอได้หยุดทบทวนตัวเอง ก็ทำให้กลับไปยืนจุดเดิม...ตั้งมั่นในสิ่งที่ตนคิด เชื่อ และศรัทธา...ก็เลยทำให้บันทึกไปได้เรื่อยๆ เหมือนเป็นหน้าที่ เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต... บันทึกไว้อยากขยายแนวคิดของตน อยากแบ่งปัน อยากเรียนรู้ อยากให้...ไว้เมื่อตายไป...สิ่งที่มีอยู่ในเราก็ตายตาม... ดังนั้นการบันทึกไว้นี้...ช่วยเก็บรอยแห่งความคิดของเราไว้...เพราะเชื่อว่าอย่างน้อยๆ..ต้องมีประโยชน์กับใครสักคนบ้างล่ะ...
ดีใจที่ได้เจอบันทึกนี้ของพี่ติ๋วค่ะ
และดีใจ...ที่ได้เจอตัวเป็นๆ...ของพี่ติ๋วเช่นกันค่ะ
(^____^)
ขอบคุณค่ะ
กะปุ๋ม
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
ถึงว่าไม่เห็นพี่ติ๋ว หลายวันค่ะ
ช่วงที่สมัครเป็นสมาชิกใหม่ๆ ก็ไม่ได้บันทึกทิ้งร้างนานค่ะ .... เพราะไม่รู้จะเขียนอะไร เมื่อมีแรงบันดาลใจให้เขียน ประกอบกับมีเรื่องราวให้เขียนก็มาเขียนค่ะ ก็เขียนบ้างไม่เขียนบ้าง ตอนนั้นรู้จักคนน้อยค่ะ ต่อมาเริ่มรู้จักและเป็นเพื่อนเยอะขึ้น และตั้งเป้าไว้ว่าจะบันทึกทุกวันอย่างน้อย 1 เรื่อง เดือนแรกทำไม่ได้ พอเดือนที่ 2 ทำได้ มีกำลังใจขึ้นเยอะ เดือนที่ 3 ว่าจะแล้วแต่อารมณ์กลายเป็น พยายามบันทึกทุกวัน อ่านของท่านอื่นๆ ทุกวันหลังเลิกงาน .... กลายเป็นเหมือนขาดไม่ได้ไปเลยค่ะ.....ทำไงดีค่ะ ถ้าติดเกินไป?
สวัสดีค่ะ
คุณเมตตา เครื่องว่างตลอดค่ะ แต่ขี้เกียจซะเฉยๆ งั้นแหล่ะ....อย่างที่กะปุ๋มว่า มันอยู่ที่การตั้งมั่น ว่าจะบันทึก จัดลำดับความสำคัญ....เห็นคุณค่า...อะไรก็ตามที่เรารัก เห็นคุณค่า..จะทำกับเขาสม่ำเสมอ..อันนี้จริง
ทำซ้ำๆ จะกลายเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัตร...ประจำวันเหมือนอาบน้ำ แปรงฟันไง
เพื่อน...จะทำให้เราผูกพัน..คิดถึง..อยากเห็นความคืบหน้าของเพื่อนๆ ติดตามสถาณการณ์งาน ชีวิตของเพื่อน สภาพแวดล้อม ปัจจัยเอื้ออำนวยอื่นๆเช่น คนใกล้ตัว...สัญญาณอินเตอร์เน็ต...ต้นทุนในการใช้อาทิต้นทุนเวลา ความตั้งใจ...ชั่วโมงเน็ต...ที่สำคัญวัตถุดิบของเรามาจากงาน มุมมอง แง่คิดมุมที่เราเก็บได้ในการดำเนินชีวิตนั่นเองค่ะ....
เรียน ท่านอ.JJค่ะ
สวัสดีค่ะ น้องกะปุ๋ม
สวัสดีค่ะ อ.Paew
สวัสดีค่ะ อ.Aj Kae
สวัสดีค่ะ คุณเมตตา
.....ตอนนี้เลยต้องวกกลับมาหาหัวใจค่ะ......
สวสดีค่ะ พี่เม่ย
"ทำแล้ว สุขกายสบายใจได้ประโยชน์พอควร"...น่าจะเป็นข้อเตือนใจตนเองได้ดีมากๆค่ะ...ทำให้ไม่คาดหวังสูงเกินไปจน.."เกินพอดี"...
ดีใจจัง...น่ารักที่ซู้ดเลย...พี่สาวคนนี้...
ขอบคุณนะคะ...
(^____^)
กะปุ๋ม
น้องกะปุ๋มขา
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
ดีใจคะที่เห็นพี่ติ๋วกลับมาเขียนบันทึกอีก หลังจากปล่อยให้พวกเราคิดถึ้ง คิดถึง แต่ก็คิดว่า เป็นเพราะพี่ติ๋วคงมีภารกิจงานประจำที่รัดตัว ทำให้ไม่ค่อยมีเวลา
สำหรับตัวเองแล้ว อารมณ์การเบื่อการบันทึก จะมีขึ้นเป็นพัก ๆ ค่ะ แต่อารมณ์ในการเบื่อการอ่าน ในการแวะเวียนมาดูความเคลื่อนไหวของญาติมิตร g2k ยังไม่เป็นค่ะ
สว้สดีค่ะ คุณแป๊ด….กำลังใจจากคุณแป๊ดและชาว มอ.ทุกท่าน(จริงๆ)…ที่ทำให้พยายามกลับมาขยันบันทึกอีก…จะว่าไป…ก็ไม่ได้ขี้เกียจหรือเบื่อหรอกค่ะ…แต่ทำงานไม่ทันมากกว่า…ยังรักและคิดถึงเพื่อนๆเสมอค่ะ…ได้อะไรมากมายจริงๆจากblog…ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ...คุณแผ่นดิน
(เพราะฉันเองก็ไม่ได้เข้าบันทึกทุกวันเช่นแต่ก่อน..ต้องหาความพอดีจริงๆค่ะ....ซึ่งแต่ละวัน .... แต่ละช่วงก็ต่างกันไป...โชคดีค่ะ...)
แต่ระยะหลังนี้...คุณติ๋ว...ไม่ค่อยมาเขียนเลย
คิดถึงค่ะ
สวัสดีค่ะ ครูอ้อย...