จากบันทึกเรื่องฝันที่เป็นจริงของครูอ้อย พบว่า ตัวเองนี่โง่จริงๆ อาจจะเป็นเพราะ เราไม่รู้ หรือว่า เรารู้น้อยเกินไป ไม่ได้ศึกษาอะไร แต่ตัดสินใจเลือกเธอมาแล้ว...ก็รักเธอ
ไม่ใช่ผิดหวังอะไรมาหรอกค่ะ  ถึงได้เขียนชื่อบันทึกแบบนี้ 
เพราะว่า  คิดถึงตัวเองมากเกินไป   อยากจะให้ชีวิต  และสิ่งรอบข้างมีความสมบูรณ์มากที่สุด   แต่ก็เป็นไปไม่ได้อย่างที่คิด  นี่เพียงแต่คิดเท่านั้น  ยังไม่ได้อะไรเกิดขึ้นเลย   ด้วยฝันนั้นเป็นจริงเสียแล้ว  
เพราะครั้งหนึ่งเคยมองว่า   สิ่งนี้เป็นสิ่งของที่ฟุ่มเฟือยและแสดงว่า  เป็นคนที่เหลือใช้เหลือจ่ายจึงจะมีสิ่งเหล่านี้ได้   แต่เมื่อเดินทางมาถึงนี้แล้ว....ไม่ใช่เลย....มันคือสิ่งที่จำเป็นสำหรับการเรียน   เรียนเพื่อให้มีความฉลาดเพิ่มขึ้น   ที่มาเรียนนี้เพื่อให้ปัญญาของตนเองนั้นได้ใช้  และได้ใช้อย่างมีคุณค่า  สมดังที่ได้เกิดมาเพื่อการเรียนรู้  
อารัมภบทตั้งนานยังไม่เข้าเรื่องสักที  
เพิ่งรู้ว่าตัวเอง...โง่สุดสุด  
เป็นคำพูดของตัวเองหลายครั้งในปีนี้   ไม่ว่าจะเกิดขึ้นตอนที่เรียนสถิติ   ตอนที่อ่านภาษาอังกฤษ journal  หรือ   ตอนที่ไปซื้อโน๊ตบุ๊ค ในวันนี้ก็ตาม  
บอกจริงๆว่า  ไม่ได้มีความรู้อะไรที่จะไปเลือกซื้อ  ทั้ง 3 คน พ่อแม่ลูก  เดินดุ่มๆไปซื้อ  ด้วยความใจเย็น  เลือกแต่อันที่จะเป็นประโยชน์  คุ้มค่าและเหมาะสมกับการใช้งาน  รวมทั้งงบประมาณด้วย  
และเราก็ตกลงปลงใจเลือกได้ในสิ่งที่ต้องการกลับบ้านมา  ติดตั้ง  และใช้ได้  แต่จะต้องต่ออะไรไปอีกหลายอย่าง 
หลับไปแล้ว  ก็ตื่นขึ้นมาลูบๆคลำๆด้วยความรัก    จึงมานั่งดู  นั่งมอง  และสัมผัสได้เลยว่า....
เอ...เราเพิ่งรู้ว่า...โง่สุดสุดในคราวนี้นี่เอง