เมื่อโครงการสัมมนาโรงเรียนทันตแพทย์สร้างสุขผ่านการอนุมัติ ผมและทีมงานอาจารย์รุ่นน้อง (ประมาณ7-8 คน) คิดกันว่าน่าจะเข้าไปพูดคุยกับนิสิตเพื่อค้นหาปัญหา สาเหตุที่ทำให้เกิดความเครียด แล้วนำมาสรุปเป็นประเด็นที่จะนำเข้าไปพูดคุยในวันสัมมนา จึงได้นัดหมายกับนิสิตแต่ละชั้นปี (ปี 4,5,6) มาพูดคุยกันตอนเย็นหลังเลิกเรียน
เมื่อได้พูดคุยกัน พบว่ามีปัญหามากมายเลยครับ ยิ่งคุยยิ่งเครียด นิสิตบางคนเล่าไปร้องไห้ไป (ด้วยความทุกข์) บางคนบอกว่าเล่าให้อาจารย์ฟังไปก็เท่านั้น อาจารย์ก็คงทำอะไรไม่ได้ ซึ่งก็จริงครับ ปัญหาบางเรื่อง ผมและทีมงานไม่สามารถที่จะทำอะไรได้เลย
หลังจากพูดคุยครบทั้งสามชั้นปีแล้ว ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ รู้สึกว่าถ้าเอาปัญหาเหล่านี้ไปคุยกันในวันสัมมนา มีหวังไม่เข้าใจกันมากกว่าเดิม กลับจากสัมมนาคงแย่กว่าก่อนไปเสียอีก โครงการที่คิดไว้ว่าจะทำคงไม่ work แน่ๆ ตอนแรกตั้งใจไว้ว่าจะไปสัมมนากันช่วงเดือนตุลาคม 49 ซึ่งเป็นช่วงปิดเทอม แต่เพราะคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรให้ได้ผลอย่างที่หวังไว้ ก็เลยต้องเลื่อนการสัมมนาออกไปก่อน
ช่วงเวลานั้นในความคิดของผมก็มีแต่เรื่องนี้ล่ะครับ คิดอยู่เรื่องเดียวว่าจะทำยังไงดี จะมีวิธีการอะไรที่เหมาะสมกับบริบทของเรา
ในที่ประชุมคณะอนุกก.รร.ทพ.สส.ครั้งหนึ่ง อ.วิสาขะ (คณบดีคณะทันตแพทยศาสตร์ ม.นเรศวร) บอกว่า ให้ลองค้นหาความสุขหรือใช้ด้านบวกขับเคลื่อนดู ณ ตอนนั้น ผมคิดไม่ออกครับว่าจะทำได้อย่างไร เพราะผมคิดว่าปัญหาเยอะขนาดนี้ จะมีด้านบวกมาขับเคลื่อนได้ยังไงหรือถึงมีก็ไม่น่าจะได้ผล
ติดตามบันทึกต่อไปนะครับ
