การได้มีโอกาสตักบาตรโดยตรงกับสามเณรที่เป็นบุตรชายของตนเองทำให้เรารู้สึกอิ่มสุขอย่างมหาศาล

ด้วยความที่สามเณรแผ่นดิน ตัวเล็กเกินไปจึงไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าอาวาสให้เดินทางไปบิณฑบาตรร่วมกับสามเณรรูปอื่น ๆ    แต่ได้รับมอบหมายให้จัดการเตรียมสถานที่ต่าง ๆ  ภายในศาลา  เช่น   ปูเสื่อ  ตั้งกระโถน  จัดวางที่ตั้งบาตร  ทำความสะอาดเล็ก ๆ น้อย ๆ  จากนั้นให้รอบิณฑบาตอยู่ภายในตัววัด

   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาคเช้าของวันศุกร์ที่ 6  เมษายน (ที่ผ่านมา) …  ผมมีโอกาสได้ตักบาตรตามสัญญาที่ให้ไว้กับลูกเณร  ขณะที่รอสามเณรร่วม 30 รูปเดินทางกลับจากการออกบิณฑบาตตามหมู่บ้านต่างตำบล  ผมพยายามจะเข้าไปพูดคุยกับลูกเณร   แต่ท่านก็ไม่ใคร่จะตอบสนองต่อผมนัก  เพราะส่วนใหญ่จะเกาะติดอยู่กับคุณปู่  เทียวจัดการตั้งโน่นตั้งนี่อยู่ตลอดเวลา  รวมถึงการตั้งหน้าตั้งตารอเวลาที่จะได้เดินบิณฑบาต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">   </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การออกบิณฑบาตในเช้าวันนี้ใช้เวลามากโข  อันเนื่องมาจากระยะทางอันแสนไกล  รวมถึงการเป็นวันหยุดราชการยิ่งช่วยให้ใครต่อใครต่างออกมาตักบาตรอย่างมากมาย  ส่งผลให้ต้องใช้เวลาพอสมควรต่อการเดินทางกลับมายังวัด</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่เมื่อสามเณรทุกรูปกลับเข้ามายังวัดตอนเกือบ ๆ  ประมาณ 2  โมงเช้า  กระบวนการบิณฑบาตภายในบริเวณวัดก็เริ่มขึ้นอย่างมีชีวิต  ชาวบ้านออกมาตั้งแถวรออย่างพร้อมเพรียง  ขณะที่สามเณรเริ่มเดินเป็นแถวเข้ารับการตักบาตรจากชาวบ้าน…ภาพที่เกิดขึ้น  ช่างเป็นภาพที่งดงามแจ่มชัดและมีความหมายอย่างน่าประทับใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ด้วยความที่สามเณรแผ่นดินตัวเล็กที่สุดจึงถูกกำหนดให้เดินเป็นรูปสุดท้ายของแถว  และมีระยะห่างเล็กน้อย  เพราะท่านก้าวไม่ยาว ,  แถมยังก้าวช้าเพราะมีบาตรลูกใหญ่คล้องอยู่ที่คอ  ยิ่งข้าวปลาอาหาร – ขนมเริ่มพูนเต็มบาตรก็เห็นได้ชัดว่าบาตรมีน้ำหนักมากขึ้น  ลูกเณรก็ยิ่งเริ่มเดินช้าลง  กระนั้นก็เห็นได้ชัดเช่นกันว่าท่านดูจะมีความสุขเป็นที่สุดที่ได้บิณฑบาต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p>ผมยืนมองอย่างอิ่มใจและอิ่มสุข และยอมรับว่าการตักบาตรครั้งนี้แตกต่างไปจากครั้งอื่น ๆ ที่ผ่านมาในชีวิต</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การได้มีโอกาสตักบาตรโดยตรงกับสามเณรที่เป็นบุตรชายของตนเองทำให้เรารู้สึกอิ่มสุขอย่างมหาศาล  …  อิ่มสุขเกินกว่าที่จะบรรยายเป็นคำพูดได้   ผมเห็นภาพของชาวบ้านที่แสดงความชื่นชมต่อลูกเณรและสามเณรรูปต่าง ๆ ยิ่งก่อให้เกิดความตื้นตันอย่างล้นเหลือ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ความสุขมีตัวตนสัมผัสได้จริง….ผมรู้สึกเช่นนั้น …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>และเช้าวันใหม่ของวันนี้ผมจึงขออนุญาตนำภาพแห่งชีวิตการบิณบาตของสามเณรแผ่นดินมาฉายซ้ำอีกครั้งในบันทึกนี้   เพียงเพื่อต้องการจะบอกกล่าวเชิญชวนให้กัลยาณมิตรทั้งหลายได้ร่วมอนุโมทนา “ทำบุญร่วมชาติ  ตักบาตรร่วมบล็อก”  กันสักครั้งก็คงจะไม่เสียหลาย…</p><p>    </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เชิญเถอะครับ…ไม่ต้องกลัวเณรจะหนักหรอกนะครับ  ผมจะคอยดูแลอยู่ใกล้ ๆ  ไม่ยอมให้ลูกเณรหนักอึ้งจนต้องเซถลาล้มเป็นแน่…</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>