ตอนนี้ตกหลุมรักG2Kเต็มเปา เริ่มเขียนเล่าประสบการณ์ให้เราได้อ่านกันอย่างสนุก เวลา2ท่านนี้นั่งหน้าจอคอมฯ ดูๆไปเหมือนกับกิ่งทองใบหยก

 

ครูอ้อยโกทูโน! ยิ้มร่าเข้ามากับน้องขวัญ

ใครจะคุยจะนัดกันยังไง ครูอ้อยไม่เคยแง้มความรู้สึกให้ใครรู้ แม้แต่เราก็นึกไม่ถึงว่าครูอ้อยจะมา ผมขอสารภาพบาปตรงนี้เลยว่า ตอนที่ อ.ขจิตเขียนมาบอกว่าจะมากับครูอ้อย ผมยังนึกว่าเป็นอ้อยไหน ไม่กล้าคิดว่าเป็นอ้อยที่ขยันตัวเป็นเกลียวท่านนี้ เท่าที่ติดตามอ่านก็เห็นว่าครูอ้อยมีพันธะยุ่งมากในระดับยุ่งเหยิง ..แต่ด้วยจิตใจกล้าได้กล้าเสียจึงกลายเป็นว่าจะมาเสียอย่างมีอะไรไหม?  

     

อ.แป๊วแนะนำวิธีถ่ายภาพใกล้ๆให้คมชัด  เบื้องหลังครูอ้อยกับสะ-มะ-นึ-กะ

แถมยังควงหวานใจและน้องขวัญลูกสาวคนเล็กมาด้วย ผมนะปลื้มแทบตกเก้าอี้ ครูอ้อยเล่าว่า เขียนบล็อกมาประมาณหนึ่งปี ยิ่งเขียนยิ่งชอบ ขยายความคิดอออกไปหลายกลุ่มงาน จนเพื่อนๆทักท้วงว่าตามอ่านไม่ทัน ครูอ้อยรับทราบแล้ว ถ้าไม่กินยาลดความขยัน ก็คงรวบรวมงานไว้ในที่เดียวกัน จะได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันง่ายขึ้น ผมเขียนถึงครูอ้อยในPower Point ดังนี้ 

ครูอ้อยเอียงเคียงอ้ายสายตาเชื่อม
ใจกระเพื่อมเอื้อมใจทุกเช้าค่ำ
ชวนกันเขียนส่งบล็อกเป็นประจำ
จะตอกย้ำความสุขทุกวันเอย 

ครูอ้อยเล่าว่า ตั้งใจว่าจะมาวันเดียว แต่เมื่อมาเห็นกระบวนการแล้วตัดสินใจอยู่ต่อ นับว่าโชคดีที่พ่อบ้านโทรฯประสานงานกับส่วนกลางขอลางานได้อีก1วัน น้องขวัญและเด็กๆเฮกันใหญ่ พวกเราก็ดีใจที่เธออยู่ต่อได้ อย่างน้อยเราก็จะได้เห็นรอยยิ้มเรียบๆของครูไปอีกระยะหนึ่ง ครูอ้อยเคยเขียนในบล็อกว่า หนุ่มใหญ่แห่งการรถไฟคู่ชีวิตของเธอเก่งหลายด้าน โดยเฉพาะฝีมือผัดหมี่โคราชไม่เป็นสองรองใคร มาคราวนี้ต้องแสดงฝีมือถึง2รอบ เพราะสมาชิกร้อง เอาอีก เอาอีก !! เอาอีกก็อิ่มอีกอร่อยอีกสิครับท่าน.

 เรื่องบล็อกแรกๆพ่อบ้านก็ไม่สนใจ ..เธอเป็นอะไรถึงนั่งหัวเราะกิ๊กกั๊กอยู่คนเดียว เข้ามาด้อมๆมองๆเลียบเคียงถาม สุดท้ายก็นั่งลงศึกษาและสมัครเป็นสมาชิก ตอนนี้ตกหลุมรักG2Kเต็มเปา เริ่มเขียนเล่าประสบการณ์ให้เราได้อ่านกันอย่างสนุก เวลา2ท่านนี้นั่งหน้าจอคอมฯ ดูๆไปเหมือนกับกิ่งทองใบหยก  

ท่านสะ-มะ-นึ-กะ

เตรียมเส้นหมี่มาหลายกระสอบ เที่ยงวันแรกก็แสดงพลังตะหลิวพลิ้วสายลม ผัดหมี่มาวางกลางโต๊ะอาหารเต็มถาดใหญ่ ผู้สันทัดกรณีสังเกตว่าผัดได้ยังไงนะ  ผัดแห้งๆไม่มีน้ำมันติดให้เห็นแม้แต่นิดเดียว กลิ่นอร่อยงี้โชยไปรอบบ้าน พวกเราตักอาหารแบบไม่เกรงใจ แข่งกันชิมอย่างอร่อยจนกระทั่งเกลี้ยงถาด แต่ทุกคนอิ่มทั่วหน้าขนาดหนังตาหย่อนนิดหน่อย   นอกจากนี้ท่านสมนึกยังทำหน้าที่บันทึกภาพวีดีโอ ทุกแง่ทุกมุมมาให้เราชมเป็นระยะๆ เฮ้อมีแฟนดีสบายไปแปดอย่าง ผมนะอดที่จะชื่นชมคู่ครูอ้อยไม่ได้ ในระหว่างฟังเพลงจากวงกระป๋อง ท่านก็ไปร่วมร้องเพลงเพื่อชีวิต เสียดายว่าร้องคนละครั้ง คราวต่อไปซ้อมเพลงคู่ไว้ก็ดีนะครับ แฟนขอร้อง!

ครูอ้อยอธิบายว่า..หมี่แต่ละก้อนคำนวณได้ว่ากี่อิ่ม เมื่อนับจำนวนคนชิมแล้ว กุ๊กก็จะผัดในปริมาณที่พอดีกับจำนวนหลานชูชก ความอร่อยจึงลงตัว พออิ่ม พอดี กรณีนี้ก็เป็นการจัดการความรู้ที่อร่อยใช่ไหมครับ งานนี้ผมรักครูอ้อยและครอบครัวจนท่วมใจ ครูอะไรวางแผนช็อคโลกได้อย่างน่าทึ่ง ส่วนบุตรีคนเล็ก น้องขวัญเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับน้องออย แตงโมลูกชายคนเก่งของอาจารย์เสือ และเจ้าเอกน้องนุชสุดเลิฟของอาจารย์หนิง

มาเที่ยวนี้ช่วยบริการคุณน้าคุณอา ว่างก็จับก๊วนกันเฮตามประสาเด็กวัยกระเต๊าะ  เลือกกลุ่มเฮ้วกันได้ตามอัธยาศัย ..เนื่องจากครูอ้อยเขียนเก่งอยู่แล้ว ท่านติดตามอ่านเพิ่มเติมได้ที่บล็อกครูอ้อย ดีไหมครับ  อย่าถามว่าอ้อยไหนละ ผมก็มีอ้อยเดี่ยวนี่แหละ แต่ถ้าถามว่าชื่อจริงผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะ เพราะเรียกมาแต่ไหนแต่ไร ครูอ้อย ครูอ้อย ครูอ้อยโกทูโน!