คงจะเหนื่อย..และอาจมีการหยอกกลับบ้าง ไม่ว่ากัน มีความสุขดีค่ะ ทุกคนน่ารัก
คุณขจิต...ไม่ว่าพี่นะคะ..ครูอ้อยผิดไปแล้ว...อดใจไว้ไม่อยู่..จึงนำเบื้องหลังการถ่ายทำมาลงก่อน......เดี๋ยวจะมีคนอื่นแย่งค่ะ  
ภาพนี้เก็บตกมาจากการเดินทางไปเยี่ยมมูลนิธีเด็กรักป่า   ที่น้องหน่อย  ดอกแก้ว  พาพวกเรา ชาว blogger  ไป 
ก็มีระยะทางไกลมาก  ใช้เวลาสัก  1 ชั่วโมงกว่าๆ 
ดังนั้น  น้องชายสุดที่รักของครูอ้อยจึงหมดสภาพแบบนี้   อูย..น่ารักจัง
 
ขณะที่โพสต์ข้อความในบันทึกนี้  ก็ไม่รู้เหมือนกันว่า  ครูอ้อยจะถูกหยอกกลับหรือเปล่า..แต่ไม่ว่ากัน..เพราะเรา..รักกัน    พากันมาดูอีกสองท่านค่ะ.........  น่ารักสุดสุดค่ะ
 
ภาพนี้  ก็น่ารักมากๆ  ทางขวา  กอดนี้น่าอบอุ่นจังค่ะ  ดูทางซ้ายค่ะ   ปรากฏว่า  เหน็บกินขาเธอเลยค่ะ   เธอน่ารักเสียจริง  ไม่เอ่ยนามนะคะ   ดูเอง  พากย์เองค่ะ....เขียนไป..กลัวไป....รับผิดชอบเองค่ะ...อูย..ครูอ้อยจะแย่ไหมนี่
 
สำหรับภาพนี้  คือ   ใครเอ่ย   มาจากแดนไกลโพ้น  น่ารัก  ฉลาด  หลักแหลม  เสียงก็แหลม  ต้องเก่งเหมือนคุณแม่แน่เลย  น้องแปมค่ะ  ..ส่วนคุณแม่ของเธอ....ก็คือ คุณเมตตา....เสียงหวานของครูอ้อยค่ะ..นี่ไงล่ะคะ
 
ยามนิทรา   ยังสวยใสขนาดนี้  คุณเมตตาผู้มีน้ำใจ  เยือกเย็นดังน้ำใสใต้น้ำตก   ไม่โกรธนะคะ   ....เพราะรักนะคะ..จึงกระเซ้าเล่น
 
เอ่...เอ๊....นอนเสียเถิดน้องนอน..นอนนอนนอน...น้องนอน..จะกล่อมให้นอน  
พบกันใหม่ในบันทึกเด็ดค่ะ...