ในสังคมไทยเราเรื่องการพัฒนาจิตใจยังอ่อนด้อยเพราะติดกำแพงสาขาวิชา...สร้างกรอบขอบเขตเฉพาะที่...มีความคับแคบทางจิตใจ...

ท่ามกลางบรรยากาศสลัว ๆ...เหมือนฝนจะตกที่มหาวิทยาลัยทักษิณ...

ยามเช้าผมปรากฏตัวที่คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์  เพื่อปฏิบัติหน้าที่ทางด้านการเรียนภาษาอังกฤษ...พอดีห้องถ่ายเอกสารเปิดเลยเดินไปถามพี่คนหนึ่งว่า

ถ่ายเอกสารที่นี่ได้มั้ย...?  เธอตอบว่าถ่ายเอกสารเฉพาะคนในคณะเท่านั้น...เลยนึกถึงคำที่คุยกับอาจารย์ผู้สอนภาษาอังกฤษทำนองว่า

ในสังคมไทยเราเรื่องการพัฒนาจิตใจยังอ่อนด้อยเพราะติดกำแพงสาขาวิชา...สร้างกรอบขอบเขตเฉพาะที่...มีความคับแคบทางจิตใจ...

แม้วิชาปรัชญาและศาสนาในปัจจุบันไม่ได้รับการส่งเสริมให้เล่าเรียนเท่าที่ควรทั้ง ๆที่วิชาเหล่านี้อย่างปรัชญาเป็นรากฐานทางความคิด

แล้วเรื่องศาสนาก็เข้ามาเสริมความคิดพัฒนาจิตใจคนเราให้สูงขึ้น...มีจริยธรรมคุณธรรมนำชีวิตซึ่งพระพุทธองค์ทรงชี้แนะ...ปัญหาทั้งหลายไม่ได้บอกว่ามีหรือไม่มี...

แต่ปัญหามีอยู่ว่าคนเราจะทำอย่างไรให้พ้นทุกข์

และทุกวันนี้คนเราเชื่อทางไสยศาสตร์มากกว่าศาสนาที่ตนเองนับถือซะแล้ว...

เรื่องคิดยาก ๆก็ไม่อยากจะคิดกันแล้วเมื่อไหร่ปัญญาจะพัฒนาละครับผม  ฮา ๆ เอิก ๆ