ผมคิดถึงบ้านเสมอ ไม่ใช่คิดถึงแต่เพียงในห้วงยามที่หม่นเศร้าเท่านั้น ..

กัลยาณมิตรผู้ไกลโพ้นจากเมืองเหนือ  เคยได้บอกกล่าววาทกรรมหนึ่งกับผมเมื่อสักเดือนที่แล้ว  เป็นคำกล่าวที่ผมนำมาใช้กับคนใกล้ตัวอย่างจริงจังในวันสองวันนี้เอง   เป็นการใช้อย่างเต็มที่  เต็มค่าและเต็มหัวใจ  นั่นก็คือ วาทกรรมที่ว่า  “เวลาคุณภาพ”

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การโหมงานอย่างบ้าระห่ำ  จนร่างกายซูบโทรม  ปล่อยเลยให้การดูแลตนเองเป็นภาระของ “เพื่อนชีวิต”  การที่เคยได้วิ่งเล่นกับลูกชายหลังเวลางานก็ดูเหมือนจะปฏิบัติอย่างเป็นปกติ  หากแต่วันหยุดกลับกลายไม่มี “พื้นที่”  อันเป็น “เวลาคุณภาพ”  ให้กับพวกเขาเหมือนครอบครัวอื่น ๆ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมโชคดีเป็นที่สุด…คนใกล้ตัวเข้าใจในบทบาทแห่งการงาน  เข้าใจในวิธีคิดของผมที่มีต่อการทำงานเพื่อคนอื่น ๆ  กลางค่ำกลางคืนสามารถออกจากห้องไปในทุกที่ที่นิสิตร้องถึงและรุ่งเช้าลูกชายคนโตก็มักจะถามว่า “เมื่อคืนไปช่วยใครมา ?…พี่นิสิตเป็นอะไร ?…ชาวบ้านเจ็บมากหรือพ่อ ?”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โลกและชีวิตของผมคงเงียบเหงาและไร้ชีวิตเป็นอย่างมาก  หากปราศจากวิถีการงานในลักษณะเช่นนี้   เพียงแต่ผมเองก็ได้เรียนรู้บ้างแล้วว่า ความสมดุล  คือ  สิ่งที่ผมจะต้องจัดการให้ถูกต้องและเหมาะสมในทุก ๆ โอกาส</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมมักพูดเสมอว่าสถานที่ทำงานคือบ้านหลังที่สองของผม   กระนั้นในความเป็นจริงผมกลับใช้เวลาไปกับบ้านหลังที่สองมากอย่างน่าใจหาย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ครั้งนี้ …  ผมได้เดินทางกลับไปยังบ้านเกิดอีกครั้ง  ลูกชายทั้งสองที่อยู่ที่นั่นคือสื่อกลางที่รัดเกลียวระหว่างตัวผมกับบ้านเกิดให้ติดแน่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม  เป็นเกลียวที่มั่นคง  หนักแน่นและอบอุ่นเกินกว่าจะแสวงหาได้จากที่ใดในโลกใบนี้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ผมคิดถึงบ้านเสมอ  ไม่ใช่คิดถึงแต่เพียงในห้วงยามที่หม่นเศร้าเท่านั้น ..   ในห้วงยามที่ผมกำลังมีความสุขและความเศร้าผมก็มักคิดถึงบ้านเกิดและคนที่บ้านอย่างไม่ว่างเว้น    </p><p>   </p><p>ผมไม่เคยถูกคนที่บ้านรั้งรอให้ไม่สบายใจในการเดินทางไปราชการอันบ่อยครั้ง… ทั้งพ่อ แม่  คนรักและลูกชายต่างเข้าใจและรู้สึกราวกับภูมิใจในสิ่งที่ผมได้ลงมือทำอย่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ทุกครั้งที่ผมเจอะเจอสถานที่อันแปลกตาและงดงาม…ได้ทานอาหารดี ๆ  ผมก็มักจะรู้สึกเสมอว่าอยากให้คนที่บ้านได้เห็นและสัมผัสเช่นนี้บ้าง  และบ่อยครั้งเหลือเกินที่ผมก็ให้สัญญากับตนเองอย่างเงียบ ๆ ว่า “สักวันหนึ่งจะพาพวกเขาได้มาสัมผัสกับสิ่งเหล่านี้”    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพียงห้วงวันและเวลาอันไม่มากมายนักของวันหยุดในสัปดาห์นี้   ผมได้เพียรพยายามอย่างเต็มที่กับการใช้   “เวลาคุณภาพ”  กับ “คนที่เรารัก”  และไม่รู้สึกอึดอัดที่จะทำในสิ่งเหล่านี้  อิ่มสุขและอิ่มใจเป็นที่สุดภายใต้บรรยากาศของบ้านหลังเล็ก ๆ  ที่รก ๆ  โทรม ๆ  อัดแน่นไปด้วย “พื้นที่คุณภาพของความรัก”  …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก่อนการเดินทางกลับสู่มหาสารคามเพื่อเตรียมตัวเข้าสู่โลกแห่งการงานในวันพรุ่งนี้   ลูกชายคนโตและคนเล็กแสดงเจตนารมณ์ชัดแจ้งว่าไม่เดินทางกลับมหาสารคามพร้อมกับพ่อและแม่</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทันทีที่ผมสตาร์ทเครื่องรถยนต์และขับเคลื่อนตัวรถออกจากบ้านอันเป็นที่รัก  พวกเขายืนโบกมืออย่างน่ารัก  ไม่งอแง  ไม่ร้องไห้  ราวกับรู้ว่าสถานที่ที่เขากินอยู่และนอนพักเพื่อให่ชีวิตและความฝันได้เติบโตอยู่ในขณะนี้เป็นพื้นที่คุณภาพของความรักที่ไม่ต่างไปจากที่พักในมหาวิทยาลัยเลยแม้แต่น้อย</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>เรามักลืมหลงรายละเอียดในแต่ละวัน (we ofter forget  the  detail of  each  day)  โดยเฉพาะการเพลินหลงไปกับการงานและอาชีพจนไกลห่างจากบ้านและคนที่เรารัก  ก็เป็นการขาดหายไปจากเวลาคุณภาพของชีวิตที่พึงมีต่อคนที่เรารัก  ถึงแม้ผู้รับจะเข้าใจและเห็นใจต่อวิถีแห่งเรา  แต่นั่นก็คือความไม่สมดุล  และมันย่อมไม่ใช่ภาวะสมดุลของชีวิตและการงานเป็นแน่     </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นี่คือ  การใช้  “เวลาคุณภาพ”  ในบริบท “พื้นที่คุณภาพของความรัก”  อย่างมีความสุขของผม  ..  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และนี่คืออีกวันที่ความสุขไม่หยุดทำการ..และความสุขนี้ก็จะทำการไปทุกวัน  เว้นเสียแต่หัวใจของเราไม่ปรารถนาจะให้ความสุขนั้นดำเนินต่อไป  ความสุขนั้น,  จึงย่อมจะยุติลงตามบัญชาหัวใจของเราเอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p>ผมคิดถึงบ้าน  คิดถึงคนที่บ้านเสมอ  ไม่ว่าจะเป็นห้วงยามของความสุขและความทุกข์  …บ้านจะเป็นสถานที่แห่งแรกที่ผมหวนรำลึกถึงอย่างไม่กังขา</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แล้วท่านล่ะครับ…   เวลาคุณภาพและพื้นที่คุณภาพของความรัก  เป็นยังไงบ้าง ?</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บันทึกนี้</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอกำนัลแต่ทุกกำลังใจของมิ่งมิตร</p>

ที่มีต่อข้าพเจ้า..

ทั้งในห้วงยามของความทุกข์และความสุข

</span><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>