หิมะเป็นยังไงน้า

แม่ถามง่ายๆว่า “หิมะมันเป็นยังไงเหรอลูก” ค้นพบว่าตอบยากแฮะ ตอบยังไงดีหนอให้แม่ได้ภาพแจ่มแจ๋วเหมือนมองจากหน้าต่างบ้านตัวเองอย่างที่เราทำอยู่ตอนนี้ คำถามของแม่ต้องการคำตอบที่พิเศษ เพราะเค้ารู้จักหิมะแล้วในทุกรูปแบบเท่าที่จะเป็นไปได้ยกเว้นสัมผัสของจริง หมายถึงรู้จักแล้วว่าหิมะคืออะไร เกิดจากอะไร เห็นแล้วจากรูปที่เราส่งไปให้ จากทีวี หนังฮอลลีวูด หนังอินเดีย ตอนที่นางเอกวิ่งหนีพระเอกจากต้นไม้ใกล้แม่น้ำคงคาไปโผล่อีกทีที่เทือกเขา Junge Frau หิมะขาวโพลนที่ สวิซเซอร์แลนด์ เอ่อหมายถึงวิ่งไล่จับจู๋จี๋กันหนะนะ มิใช่วิ่งหนีเอาตัวรอด ต้องละเอียดนิดหนึ่งเพราะหลังๆ หนังอินเดียก็แผ่วไปมากแล้วในหมู่เราชาวสยาม ไม่แน่ใจว่าเหล่ายังเจนเนอเรชันยังรู้จักฉากจีบอันขึ้นชื่อในภาพยนตร์ของหมู่เขาชาวโรตีหรือเปล่า แอบถามคนยังอินเดียใกล้ตัวได้คำตอบว่าถึงตอนนี้ก็ยังวิ่งวนต้นไม้ตามจีบกันอยู่อย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย หลังๆมีแหกกฎให้พระเอกได้หอมแก้มนางเอกบ้างพอเป็นกำลังใจ เมือก่อนไม่มีได้แอ้มซะหรอก พอใกล้ได้ที่น้องหนูตาโตก็ให้มีอันต้องพลิกผันวิ่งตัวปลิวสาหรีพลิ้วจากหนุ่มไปรออีกต้นไม้หนึ่ง ยามแม่ดูหนังจีนก็มีเจอหิมะประปราย เช่นตอนเชียร์ท่านเจงกีสข่านแข่งขันยิงธนู เพื่อนชาวมองโกเลียเคยถามเราด้วยสายตาจริงจังที่แปลสารได้ว่าถ้าตอบไม่ถูกใจ เพื่อนคงเอาของฝากยัดปากแทนที่จะให้เฉยๆ อีถามว่ายูรู้ใช่ไหมว่าเจงกีสข่านผู้ยิ่งใหญ่เป็นคนมองโกเลีย ไม่ใช่คนจีน ดีนะที่เราดูหนังท่านมาอย่างโชกโชน (ดูจากหนังจีน แหะๆ)เลยตอบได้ถูกใจได้ของฝากเพิ่ม โอว กลับมาที่หิมะกันต่อ เราขึ้นชื่อนักแลเรื่องนอกเรื่อง นอกจากนานาหนังแม่ยังรู้จักหิมะจากการอ่านหนังสือมากมาย รู้ว่าเด็กหญิงขายไม้ขีดไฟหนาวตายตอนคริสมาสหิมะตก รู้ว่าที่เวียนนาหิมะสวยขนาดไหนจากคำบรรยายระดับครูอย่างคุณโสภาคผ่านสายตาของวายูน จากนิยายเรื่อง “รักเร่” กระนั้นแล้วแม่ก็ยังต้องการคำตอบจาก "โสพลาก" อย่างเรา สรุปว่าแม่ต้องการคำอธิบายพิเศษ อาจเพื่อประกอบการตัดสินใจว่าคุ้มค่าการซื้อตั๋วเครื่องบินไปหาลูกสาวหรือไม่ วันนี้หิมะตกหนักหลังจากหายไปหลายวัน เพื่อนหรั่งบ่นกันอุบ ถึงขนาด “The weather is so gross!” เราก็ “Well it’s beautiful, though” ก็จริงๆ หนิ ตอนนั่งบัสไปคณะ รถไต่เนินผ่านสองข้างทางขาวสะอาดตามประสาหิมะตกใหม่ ต้นไม้โป๊ๆ (ใบยังไม่กลับมา) ก็มีหิมะเกาะตามกิ่งเล็กกิ่งน้อยหนาเป็นนิ้ว หิมะทุกหนทุกแห่ง บนรูปปั้นเจ้าของโรงเรียน บนหัวเด็กที่กำลังเดินตุปัดตุเป๋แหวกหิมะเละๆ ในใจคงแอบหวังให้มีประกาศปิดโรงเรียน ตกหนักขนาดนี้แป๊บเดียวก็หนาเป็นฟุต เราถ่ายรูปไว้อีกตามเคย มองจากห้องทำงานเราเป็นลานกว้างหิมะหนาเป็นไซบีเรียไปแล้ว พวกเด็ก undergradทนความเย้ายวนไม่ไหว ตามประสาไก่อ่อนเลยใจง่าย ออกมาเล่นขว้างหิมะกันเป็นที่หนุกหนานเรากลับมานั่งทำงานต่อแป๊บเดียวหันไปดูอีกทีมันกำลังสร้างกระท่อมอิกลู!!! คาดว่ากว่าเราจะกลับบ้านคงมีพร้อมทั้งแมวน้ำ ปลาวาฬ หมีขั้วโลก หิมะวันนี้มีพอให้สำหรับทุกจินตนาการ ปรากฏว่าจิตนาการนั้นอาจบรรเจิดแต่แรงไม่มีเลยปิดฉากแค่กระท่อมอิกลูน้อยๆ น่ารัก  เข้าไปอยู่ได้จริง เหมาะสำหรับ ฮอบบิทเอสกิโม ก็เน้นการใช้ประโยชน์ตามประสาเด็กเอ็นจิเนียร์ อันแปลว่าความงามนั้นค่อนข้างน้อย อีกฟากมี snowman ตัวใหญ่เท่าบ้าน เราก็ตามสัมภาษณ์เพื่อนๆตามห้องแลบด้วยคำถามของแม่ ก็ได้มาหลากหลายไอเดีย บางคนคิดน้านนานเป็นฝรั่งแท้ๆ เพื่อนบอกว่า “I just take it for granted” ก่อนจะขมวดคิ้ว หลับตา รวบรวมความคิดสร้างสรรค์ทั้งหมดที่มีเพื่อตอบคำถามเรา ทั้งนี้เพื่อนคงอยากตอบแทนบุญคุณทอดมันปลาสูตรเด็ดของเรานั่นเอง เดี๋ยวไว้พรุ่งนี้มาเขียนต่อนะว่าหิมะเนี่ยเหมือนอาราย สวัสดีจ้า