"ข้ามไปได้ครึ่งทางแล้ววกกลับ...โอ๊ย!...เดาใจไม่ถูก....ผมละตกใจ.....ต้องพาข้ามไปด้วย.."

มีเรื่องเล่าบนรถ ขณะที่ฉันกลับจากการประชุมตอนเย็น  ด้วยความหวังดีของน้อง....พาพวกเราไปทานข้าวเสียโน่นเลย..แถวรามอินทรา.....

ฉันก็ไม่รู้จักกรุงเทพนานแล้ว...หลังจากมาทำงานที่ขอนแก่น...เป็นชาวลาวไป....ทั้งๆที่เรียนจบพยาบาลจุฬาฯโดยแท้..แต่ตอนนี้เชยซะแล้วค่ะ

 

...โอ้โอ..รถติดสะบัดช่อเลย....เราต้องใช้ความอดทนสูงเนื่องจากทั้งเหนื่อยและหิว....

 

....ฉันเองน่ะไม่เท่าไหร่เพราะจิ๊กขนมเบรคที่มากเกินอิ่มไว้ในกระเป่า..เผื่อฉุกเฉิน..หิว...และก็จริง....แอบทานคนเดียวไป 1 ชิ้น..ค่อยยังชั่ว...

แต่อาจารย์บางท่านทั้งที่หิวและบอกว่ากำลังจะเกิดภาวะขาดน้ำตาล...พวกเราตกใจ....เพราะท่านเป็นผู้ชายคนเดียว..ที่เหลือมีแต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ....

 

....ท่านนั่งเงียบไม่ค่อยพูดค่อยจา...แต่หลังจากทานอาหารเสร็จเท่านั้นแหละ...ขากลับ...คุยจ้อ..ตลอดทางขากลับ....โอ๊ว..ผลของอาหาร....เปลี่ยนอารมณ์คนได้เลยแฮะ..

 

...ท่านเห็นคนข้ามถนนในกรุงเทพ..ท่านบอกว่า..เห็นคนแก่ข้ามถนนแล้วสงสาร..เขาขาดความมั่นใจในตัวเอง...

"ข้ามไปได้ครึ่งทางแล้ววกกลับ...โอ๊ย!...เดาใจไม่ถูก....ผมละตกใจ.....ต้องพาข้ามไปด้วย.."

"วิธีพาคนแก่ข้ามถนน"

ท่านบอกว่า....วิธีพาคนแก่ข้ามถนนต้องให้เขาจับมือเรา...จูงข้ามไปไม่ปล่อยไม่ได้...ปล่อยแล้วจะวิ่งกลับ....แล้วต้องใช้

มือขวาทำท่าขวางทางรถ  ขอทางให้ท่านได้เดินข้ามไปตลอดทาง

...นั่นซีคะ...ฉันเพิ่งเห็นวิธีการที่ดีในการพาคนแก่ข้ามถนน...ไม่ใช่ปล่อยให้ข้ามเอง...ฉันชอบมากๆในวิธีการของท่าน...เพราะท่านบอกว่า

 

..."ห้ามไม่ให้คนแก่ข้ามเองคนเดียวเด็ดขาด"

 

.....ฉันเคยเจอแต่สามีสุดที่รักของฉัน.....

 ......วันนั้นใส่ชุดลูกเสือ.....จอดรถส่งฉันลงพร้อมลูกเล็กๆแต่ฉันไม่สามารถข้ามถนนมิตรภาพไปได้เพราะรถเยอะมาก....รถขับเร็วด้วย....

เขาลงจากรถมาเป่านกหวีดขอให้รถหยุด...แล้วให้ฉันกับลูกเล็กๆข้ามไป....

......สามีฉันเก่งจังแฮะ...อิ...อิ...