บันทึกเรื่อง เมื่อใดที่ได้เห็น "ความคิด" ชีวิตก็จะอยู่กับ “ความจริง”  ของ ดร.ประพนธ์ ผาสุขยืด  ทำให้ตัดสินใจเขียนบันทึกนี้  (อยากเขียนอะไรประเภทนี้ นานแล้ว แต่ไม่อยากเขียน !! เอ๊ะยังไง?)

ตั้งแต่เมื่อได้มาอยู่ในบทบาทปัจจุบันจนบัดนี้ก็ 2 ขวบปีกว่า  ทุกๆ วัน ก็ได้แต่คิด  คิด แล้วก็ คิด ตลอดเวลา ไม่ว่าจะ นั่ง เดิน ยืน พูด (ยกเว้นตอนดูทีวี)  แถมยังทำตัวเป็นผู้กำกับ คิดว่า ตัวละครตัวนี้ เหมาะกับบทนี้  น่าจะพูด น่าจะทำแบบนี้  ตัวโน้นน่าจะแสดงแบบนั้น สารพัดฯลฯ

แต่ สิ่งที่ได้พบ ตัวละครบางตัว เขาไม่เล่นตามบทที่เขียน  ผลคือ... เราขัดใจ และ เป็นทุกข์....  

ขอบคุณอาจารย์ประพนธ์ ที่ช่วยเรียกวิญญานกลับมา

ก็เพราะมันไม่ใช่ละครนะสิ  แล้วเราก็ไม่ใช่ผู้สร้างหรือผู้กำกับที่จะกำหนดได้ทุกอย่าง

กลับมาเถิด “สติ” จ๋า  กลับมาอยู่ใน โลกแห่งความเป็นจริง  อย่าเผลอตัว เผลอใจ จนกลายเป็นความ “หลง”

พี่ชายที่แสนดี เพิ่งบอกว่าเรา “ใจแตก” เสียแล้ว (ประมาณว่า กู่ไม่กลับ)  ในการพูดคุยกันเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมานี่เอง  ทำให้ต้องนั่งคิด นอนคิดว่าเรา “ใจแตก” จริงหรือ   หากจริง จะเยียวยาอย่างไร

โชคดี พบคำตอบจากบันทึกของอาจารย์ประพนธ์  แต่จะทำได้หรือเปล่า เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“กลับมาเถิด สติ  มาระลึกรู้ รู้กาย รู้ใจ ว่าเรากำลังนั่งดูหนัง ดูละครอยู่  กลับมาเป็น “ผู้ดู”  เพื่อได้ “หลุด” จากโลกแห่งมายา กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริง ซะที!