เวลาผมไปเป็นวิทยากรบรรยายเรื่องใด ผมจะมีข้อตกลงเบื้องต้นก่อนเสมอว่า
       ผมมีความเชื่อว่า…  แต่ละคนล้วนมีประสบการณ์เดิมในเรื่องนี้ที่แตกต่างกัน  วิทยากรที่มาบรรยายก็เป็นเหมือนครูหรือแหล่งเรียนรู้แหล่งหนึ่งเท่านั้น ที่เขามีหน้าที่มาให้ข้อมูลหรือแสดงความคิดเห็นจากความรู้หรือประสบการณ์ของเขา รวมทั้งการหาเทคนิคที่จะทำให้ผู้เข้ารับการอบรมเกิดการเรียนรู้ด้วย 
     หน้าที่ของคนเข้าอบรมจะต้องเชื่อมโยงประสบการณ์ของตนเอง  กับข้อมูลใหม่(ประสบการณ์ใหม่)(Data) สู่การจัดระบบข้อมูลสารสนเทศ(Information) แล้วพัฒนาสู่การคิดวิเคราะห์ คิดสังเคราะห์ สร้างองค์ความรู้ใหม่ขึ้นมาด้วยตนเอง แล้วนำไปปฎิบัติ และต่อยอดพัฒนความรู้ให้ก้าวหน้ายิ่งขึ้น
     ซึ่งสอดคล้องกับปรัชญา Constructivism รวมทั้ง พรบ.การศึกษาแห่งชาติฯ หมวดที่ 4 ที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ  และเชื่อว่าผู้เรียนสร้างความรู้ได้ด้วยตนเอง ในสถานการณ์ที่เหมาะสม
      เพราะขณะนี้เราจะเห็นแต่คนที่รอรับของสำเร็จรูป  เป็นผู้บริโภคที่ว่านอนสอนง่าย และชอบทำตามแบบกันมาก  จึงทำให้สังคมเราขาดนักคิด ขาดการพัฒนาองค์ความรู้เพื่อการพัฒนางาน พัฒนาประเทศ  รวมทั้งเป็นปัญหาต่อการสื่อสารที่ชอบยึดติดกับคน  ชอบอ้างว่าผู้รู้คนนี้เขาว่าอย่างนี้  พอมีผู้รู้อีกคนว่าอีกแบบก็รู้สึกหงุดหงิด หาว่าเขาพูดไม่ตรงกัน 
      ถ้ามีใครมาถามผมทำนองนี้  ผมก็จะตอบไปว่า "แล้วเราว่าอย่างไรล่ะ" เพื่อกระตุ้นให้เขาคิดสร้างความรู้และเป็นตัวของตัวเองเสียที(ไม่ได้มีเจตนาจะตอบอย่างยียวนอะไรหรอก)