<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้ผมได้รับโทรศัพท์จาอดีตศิษย์ปริญญาโท แจ้งข่าวว่ามีเพื่อนผมคนหนึ่งเสียชีวิตแบบ “ไม่มีใครทราบ” ในบ้านพักของทางราชการที่จังหวัดจันทบุรี ตั้งแต่ช่วงวันหยุดยาวที่ผ่านมา คนที่พบศพก็คือเพื่อนร่วมงานที่สงสัยว่าหายไปไหน ไม่ไปทำงานในวันที่ ๖ และวันที่ ๗ ก็ยังไม่เห็นจึงมีการปีนเข้าไปดูในบ้านพัก ก็พบว่าเสียชีวิตแล้ว</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพื่อนผมคนนี้เคยเรียนปริญญาตรีมาพร้อมๆกัน ห่างกันไปก็ตอนไปทำงาน ตอนหลังก็มีวิถีการทำงานที่ทำให้ได้มาพบกันอีกครั้งเมื่อประมาณ ๑๕ ปีมาแล้ว เขาเป็นคนรักษาสุขภาพมาก กินอาหารแบบชีวจิต ทำดีท๊อกซ์เป็นประจำ และชอบชักชวนให้เพื่อนทุกคน และผมทำแบบเดียวกัน ทำให้ผมมีนิสัยเอนเอียงไปทางอาหารชีวจิตมากพอสมควร จนมาปลูกข้าวอินทรีย์บริโภคเองนี่แหละครับ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เขาจะส่งเอกสารด้านการดูแลสุขภาพ และการบริโภคอาหารให้ผมเป็นประจำ บางทีก็ขอให้ผมส่งอาหารที่ผมผลิตเองส่งไปให้ด้วย แต่ผมก็ส่งบ้างไม่ส่งบ้างตามความสะดวก และเงื่อนไขเวลาที่ผมไม่ค่อยจะมีเวลาว่างเท่าไหร่</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เขาพูดเสมอว่าเขาวางแผนที่จะอยู่ถึง ๑๐๐ ปี และอยากให้ผมรักษาสุขภาพให้ดีเพื่อจะอยู่ ๑๐๐ ปีอย่างมีคุณภาพ ผมก็มักจะทำตามบ้างไม่ทำบ้างตามความสะดวกของผม</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เขาจะช่วยเหลือเพื่อนทุกคนให้ทำอย่างที่เขาเชื่อ ลงทุนทุ่มเททำให้ทุกคนดำเนินเป้าหมายของการมีสุขภาพที่ดี</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่ผมก็ไม่ทราบว่าสาเหตุอันใดที่ทำให้เพื่อนผมคนนี้ต้องจบชีวิตลงในวัยยังไม่เกษียณด้วยซ้ำ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้ามองจากกรรมก็น่าจะเกิดจากกรรมเก่า เพราะกรรมใหม่เขาทำแต่ความดี</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ถ้ามองจากธรรมชาติก็อาจจะเป็นปรากฏการณ์ของสิ่งมีชีวิตที่มีอันต้องจบชีวิต เหมือนกับการดับของเครื่องยนต์ </p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โดยเฉพาะการดับที่ไม่มีใครช่วย อยู่ตัวคนเดียว ก็คงจะดับไปเลย</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อาจจะเป็นวิบากกรรมของเขาที่ทำให้ตัวเองมาอยู่แยกจากครอบครัว เพียงลำพัง</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มันอาจจะเป็นวิถี และเป็นกรรมของเขาเองที่ต้องเป็นเช่นนี้</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมตื้นตันใจในความดีที่เขามีต่อทุกคน และที่ผมได้รับ</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">การจากไปอย่างกะทันหันของเพื่อนที่รักษาสุขภาพแบบสุดชีวิตคนนี้ ทำให้ผมได้คิดว่า เราคงฝืนชะตากรรมไปได้ไม่มากนัก แต่ผมก็เชื่อในหลักการที่เพื่อนแนะนำมา แม้จะทำได้บ้าง ไม่ได้บ้างก็ตาม</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอให้จิตวิญญาณของเพื่อนจงไปสู่สุคติเถอะเพื่อนรัก ถ้าเวรกรรมมีจริง เราก็อาจได้พบกันอีกในชาติหน้า</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ชาตินี้เราคงได้พึ่งพากันเพียงเท่านี้</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และผมขออโหสิกรรม ในสิ่งที่ผมอาจได้ล่วงเกินเพื่อนทั้งกาย วาจา และใจก็ดีต่อหน้าก็ดี ลับหลังก็ดี รู้ตัวก็ดี ไม่รู้ตัวก็ดี</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ขอจงอย่าได้มีเวรแก่กันและกันเลย </p>
เรียนรู้จากเพื่อนที่เพิ่งจากไป
เขาพูดเสมอว่าเขาวางแผนที่จะอยู่ถึง ๑๐๐ ปี และอยากให้ผมรักษาสุขภาพให้ดีเพื่อจะอยู่ ๑๐๐ ปีอย่างมีคุณภาพ ผมก็มักจะทำตามบ้างไม่ทำบ้างตามความสะดวกของผม
ขอแสดงความเสียใจด้วยค่ะอาจารย์ ความดีของเขาจะอยู่ในใจอาจารย์เสมอค่ะ
ขอแสดงความเสียใจกับอาจารย์ด้วยนะครับ ที่เพื่อนของอาจารย์ต้องลาจากโลกไปโดยไม่มีวันกลับด้วยอาการที่สงบ
อาจารย์ครับ ผมมองว่าชีวิตของคนเรานั้นคงไม่มีอะไรที่จีรังยั่งยืน ตราบใดที่เรายังมีลมหายใจอยู่นั้น ทุกเสี้ยววินาทียังต้องเผชิญกับความเสี่ยง กับสิ่งที่เรามองไม่เห็น ซึ่งไม่รู้จะต้องดับชีวาวายเมื่อใด
ซึ่งผมเองก็เหมือนกันครับ ไม่รู้ว่ากรรมเก่ามีมากน้อยสักเพียงใด ไม่รู้จะรับใช้เจ้ากรรมนายเวรไปถึงเมื่อไหร่ แต่อย่างไรก็ตามก็จะไม่ประมาทกับชีวิตครับ และจะขอสร้างความดีต่อไปในเบื้องหน้าเพื่อจะได้ชดเชยกรรมเก่าที่ทำไว้ครับ
ด้วยความเคารพ อุทัย อันพิมพ์
ขอร่วมไว้อาลัยเพื่อนผู้มากด้วยไมตรีจิตของท่านอาจารย์ด้วยครับ
การพลัดพรากทำให้คนเราเป็นทุกข์ แต่ขณะเดียวกันทุกครั้งที่มีการพลัดพรากหรือสูญเสีย จะเป็นโอกาสให้คนเราได้ทบทวน จนเกิดการเรียนรู้ หรือตระหนักรู้ในสัจธรรมมากยิ่งขึ้นด้วยเสมอ ดังถ้อยคำอันเป็นข้อเขียนในบันทึกนี้ของท่าน
" อาจจะเป็นวิบากกรรมของเขาที่ทำให้ตัวเองมาอยู่แยกจากครอบครัว เพียงลำพัง "
ข้อความนี้อ่านแล้วสะดุ้งครับ คิดทบทวนอะไรหลายอย่างอยู่เหมือนกัน
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับอาจารย์
ขอบคุณครับ ผมหวังว่าเราจะได้รับบทเรียนในหลายๆมุมมองที่อาจนำไปปรับใช้ได้นะครับ
ขอแสดงความเสียใจ
จากใจจริงครับอาจารย์ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p>เราได้แต่รับรู้ และไปร่วมงานศพของคนอื่นอยู่เสมอ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บางครั้ง เราก็ลืมไปว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">สักวันหนึ่งก็ถึงญาติใกล้ชิดเรา และถึงเรา</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จึงควรมีสติอยู่เสมอว่า </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ต้องทำดี ต้องทำดี ต้องทำดี </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ทำวันนี้ให้ดีกว่าที่ผ่านมา</p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่มนุษย์ ก็คือ มนุษย์ </p>ยังอยู่ในวังวน โลภ หลง โกรธ รัก นะอาจารย์ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p> ขอแสดงความเสียใจด้วยจริงๆ <p> </p>
ขอบคุณครับ ที่เข้ามาครับ การพึ่งพากันเป็นความสัมพันธ์ที่หายไปครับ อย่างอื่นก็เป็นบทเรียนให้คนที่ยังสู้กับกรรมของตัวเองต่อไป เพื่อนผมเขาไปสูสุคติแล้วครับ