GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ย้อนรอยผู้บริหารระดับสิบ

แมงกะพรุนกับรางวัล

ได้ยินคณะกรรมการที่มาประเมินท่านผอ.วิมลประกาศว่าผ่านก็ขอแสดงความยินดีและชื่นชมในกับผลงานของท่านที่ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาได้มีโอกาสแสดงความยินดีกับท่านได้หลากหลายดี ท่านมีความเป็นกันเอง  พูดคุยกับทุกคนที่ท่านพบ  ดูแลผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างทั่วถึง  ใครเดือดร้อนให้ช่วยก็เต็มที่   และนี้ก็เกิดจากการรวมพลังของคนนครที่ไม่เคยไร้น้ำใจไม่ว่าจะจัดกิจกรรมใดๆก็แล้วแต่ย่อมเกิดผลดีติดตามมาเสมอ จากก่อนหน้านี้ได้รับคำจากผอ.อำเภอบอกให้ทุกคนช่วยจัดสถานที่ในการเตรียมประเมินผู้บริหารระดับ 10 ก็ตกลงกันว่าทุกคนไปกันในวันศุกร์ คนปากพนัง มีรถยนต์ 8 คันช่วยกันขนของคนละไม้คนละมือเต็มทุกคันรถ ไปถึงนครประมาณ 09.00 น.ช่วยกันขนลงตามที่แบ่งไว้เป็นฝ่ายๆไป จัดไปและเปลี่ยนไปจนเป็นที่ถูกใจ ก็พักกินข้าวกล่องและจัดต่อจนกระทั่งเรียนร้อยแยกย้ายกันกลับก่อน กลับผอ.เปลี่ยนแผนใหม่บอกให้มาใหม่เท่าที่จำเป็นคือฝ่ายจัดแฟ้ม และนิทรรศการและที่อยู่ทางปากพนังให้ขนของที่เตรียมจัดนิทรรศการมาด้วยในตอนเช้าวันที่จันทร์ ก็มารอจนกระทั่งเลยเวลา ได้ของไปบางส่วนไม่ครบสมบูรณ์ ไปถึงมีหลายคนมาก่อนแล้ว ก็ไปช่วยจัดแฟ้มงานที่แบ่งไว้แล้วในสมรรถนะที่ 6 ที่เริ่มช่วยกันทำ 3 คนทำใหม่โดยการค้นข้อมูลขอจากคนนั้น คนนี้ และถ่ายเอกสารเพิ่มเติม ท่านผ.อ.วิมลใจดีบอกต้องการอะไรให้บอกท่านก็ช่วยกันค้นหา จนกระทั่งเที่ยงมีเลี้ยงข้าว บ่ายก็ทำต่อเจ้าหน้าที่จากศูนย์จังหวัดช่วยกันค้นหาที่ไม่เจอก็หาจนกระทั่งพบ ทำไปจนกระทั่งมองไปด้านนอกมืดแล้ว  นึกได้ลูกที่บ้านยังไม่มีอะไรกินเลย ป่านนี้ร้านต่างๆ ตลาดก็เก็บของแล้วกินอะไรดีและกลับไปกินน้ำแกงที่เหลือตอนเช้าแล้วกัน ที่เป็นอย่างนี้ก็เห็นได้ว่าไม่มีใครที่ทำตัวแบบแมงกะพรุน  แบบที่เคยเห็นในทะเลมีตัวใสทำตัวได้กลมกลืนกับน้ำเป็นอย่างดีทำให้เรามองไม่เห็นรู้ตัวอีกทีก็โดนเต็มๆแล้ว พิษที่โดนปวดแสบ ปวดร้อน เจ็บระบมไปหมด อันนี้ถามเขามา จึงต้องระวัง  คิดดูแล้วก็เหมือนๆกับคนเรานี่เองที่มีมุมมองหลากหลายรูปแบบ บางคนต่อหน้าพูดจาดี  อย่างนั้นดี  อย่างนี้ได้  ให้ทำอะไรรับปากได้หมดไม่มีปัญหา  ลับหลังบ่างช่างยุ  คนนั้นไม่ดี  คนนี้ไม่ทำ  วันนี้นายอยู่เข้ามามองหางานทำ  พรุ่งนี้นายมีนัด  ฉันนัดบ้าง แต่ตอนรับรางวัลนี่สำคัญไม่รู้มาจากใหนรับไปเต็มๆ  พูดถึงรางวัลเคยได้อ่านหนังสือฉบับหนึ่งนานมากแล้ว เขียนเอาไว้ว่า การมอบรางวัลควรมองคนไกลมากกว่าคนใกล้ หมายถึงคนที่เข้าไม่ถึง  พึ่งงานได้  จัดฉากไม่เป็น  คิดอย่างไรทำอย่างนั้น ปากกับใจตรงกัน  มีความจริงใจ แต่ไม่ค่อยพูดเพราะพูดไม่เป็น เอาใจไม่เก่ง  ไม่รู้ใจคนอื่นแต่ผลงานมีและดี  ใครๆก็มักมองไม่เห็น ผ่านเลยเหมือนสายน้ำ   เช้าต่อมาถึงวันรับการประเมินทุกคนที่เกี่ยวข้องเดินทางไปตั้งแต่เช้า บ้างก็ตรวจเช็คความเรียบร้อย  บ้างก็เดินชมนิทรรศการไปรอบๆพูดคุยกันระหว่างรอคณะกรรมการ ผอ.ศนจ.ในชุดสูทสากลยิ้มแย้มแจ่มใสทักทายคนนั้นคนนี้ อารมณ์ดี  แต่คณะที่มาให้กำลังใจดูตื่นเต้นนั่งไม่เป็นที่เพราะอาจต้องช่วยตอบในบางเรื่องที่กรรมการสงสัย  ถึงเวลากรรมการเดินทางมาถึงเดินชมสถานที่รอบๆก่อนหลังจากนั้นถึงเวลาผอ.ทำหน้าที่ และเมื่อกรรมการสงสัยเรียกหาเอกสารหลักฐานต่างๆก็ช่วยกันหาวุ่นวายเล็กๆ ในที่สุดพลังแห่งความดีที่ไม่ต้องซื้อหาก็มากับความสำเร็จ  เพราะกรรมการดูในบางเรื่องที่สงสัยเท่านั้น  ผ่านช่วงการประเมินกรรมการได้เดินทางกลับ  ถึงตอนนี้ประมาณ 2 ทุ่มได้เวลาของที่เตรียมไปทุกอย่างก็ช่วยกันขนกลับเลยทันทีเพราะว่ามืดแล้วและหิวข้าวกัน ส่วนฝ่ายนิทรรศการนั้นไม่ได้เอากลับเพราะให้ทุกคนที่มาเอากลับไปบ้านกัน  ออกจากศูนย์นคร 20.30 น.ถึงปากพนัง 21.45 น.ขับกันมาเรื่อยๆของมันหนัก ช่วยกันขนของเก็บที่ศบอ.ปากพนัง  ถึงบ้าน22.00 น.ไม่ได้กินข้าวก็เลยเวลามันกินไม่ลงนอนทั้งอย่างนั้น  นี่ทำให้นึกถึงการประเมินที่กำลังจะมาถึงในเดือนมีนาคมนี้  ก็เตรียมงานคนเดียวของใครของมัน กรรมการที่มาพลิกดูแฟ้มกันคนละหลายๆรอบ ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไรบ้างได้แค่ผ่านก็ดีแล้วก็เป็นลูกจ้างเหมือนเดิม สาธุ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 82455
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 2
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (2)

ก็ไม่อยากเป็นเหมือนแมงกะพรุน   แต่ขอเป็นผ้าขี้ริ้วดีกว่า    
ยินดีมากค่ะที่เข้ามาเยี่ยม อย่างว่าผ้าขี้ริ้วยังไงก็มีประโยชน์  แต่แมงกะพรุนหากเป็นแมงกะพรุ่นไฟก็แย่