(36)

 

 การรู้เท่าทันการสื่อสาร : การสื่อสารที่พึงประสงค์

ดิฉันคิดว่า การสื่อสารที่ดี ควรสร้างความรัก มิใช่ความเกลียด ควรสร้างความรับผิดชอบในส่วนรวม มิใช่สร้างการเอาตัวรอดแต่เพียงคนเดียว

 และควรสร้างอะไรบางอย่าง ที่เป็นความอ่อนโยนในจิตใจมนุษย์ เมื่อไปอยู่ที่ไหน ก็จะได้สร้างความรักให้เกิดขึ้นที่นั่น

เพื่อนติงว่าดิฉันคิดแบบโรแมนติกเกินไป ชีวิตจริงไม่ได้อบอุ่นสวยงามอย่างนั้น จะสอนอะไรเด็กก็ควรสอนแบบที่เขาจะไปเจอในชีวิตจริงๆ เด็กถึงจะฟัง ดิฉันเถียงข้างๆคูๆไปได้สักพัก ก็กลับลำมาเห็นด้วยกับเพื่อน เพราะประสบการณ์ชีวิตก็สอนดิฉันว่า หลายเรื่องที่ครูสอน ไม่ตรงกับชีวิตจริงๆของเรา ทั้งที่เป็นความตั้งใจดีของครู แต่มันไม่เชื่อมกับชีวิตจริงๆที่เราเจอมา

ดิฉันจึงต้องลดระดับ(ความเพ้อฝัน) กลับมาหาความจริงใกล้ตัว แล้วกำหนดโจทย์ว่าเด็กๆต้องมาเรียนเพื่อไม่ให้ตกงานแหงๆ เพื่อให้เข้ากับความนิยม จึงคิดแผนกลยุทธ์การสื่อสารทางวิธีคิดไว้ (คือที่จริงก็แค่พูดสั้นๆประโยคเดียว) โดยบอกเด็กๆทุกรุ่นว่า ที่เราช่วยกันฝึกแล้วฝึกอีกอย่างเข้มข้นในวันนี้ ก็เพื่อให้เขาอยากเอาไว้ ไม่ใช่อยากเอาทิ้ง

แต่ลึกๆแล้ว ดิฉันยังเชื่อจนออกนอกหน้าอยู่เสมอว่า การสื่อสารที่ดี คือการสื่อสารที่สร้างความรัก ผู้สื่อสารที่ดี คือผู้สื่อสารที่สร้างความรัก ความเอื้ออาทร ให้เกิดขึ้นในจิตใจมนุษย์ได้

ไม่ว่าเด็กๆจะถูกผลิตให้เป็นนักนิเทศศาสตร์ที่เก่งกล้าสามารถสักเพียงไหน แต่หากขาดซึ่งความรักในหัวใจเมื่อสื่อสารแล้วไซร้ ดิฉันก็ยังรู้สึกว่าเป็นการสื่อสารที่ไม่พึงประสงค์อยู่ดี

เพื่อนที่โผล่หน้ามาดู...บอกว่าน้อยๆหน่อย จะกลายเป็นลิเกอยู่แล้ว ดิฉันก็ทำไขหูเสีย แล้วตั้งหน้าตั้งตาโพสติ้งอะไรหวานแหววของดิฉันต่อไป

 

 .......................................................................

 ปรับเพิ่มเติมจาก เว็บไซต์วิชาการด็อตคอม กระทู้ การรู้เท่าทันการสื่อสาร (Communication Literacy)  ความเห็นที่ 70 (11 ก.พ. 2550)