สวัสดีค่ะคุณหมอเล็ก

                                                             อาจารย์หมอของคุณหมอเล็กกล่าวไว้ได้อย่างจับใจนักค่ะ 
                                                 "จะอย่างไรก็ตาม หมอต้องอยู่เคียงข้างเขา  (คนไข้)ในเวลาที่ควรอยู่หรือต้องอยู่" 

                                      และคุณหมอเล็กก็กล่าวถึงเรื่องการสื่อสาร ระหว่างแพทย์กับคนไข้อย่างตรงๆแบบโดนใจเช่นเคย

                                                  "..คนไข้, ญาติคนไข้ จะเห็นอกเห็นใจเรา เข้าใจเรา ไม่ใช่แค่คำพูดที่เราสื่อสาร..."
                              "...คำพูดซึ่งต้องเรียบเรียงเป็น ถูกต้อง เป็นที่เข้าใจ สื่อความเห็นอกเห็นใจ เมตตา และรักษาจิตใจผู้อยู่ข้างหลัง..."
                                       เพราะ    "...คนไข้หรือญาติมิตรเหล่านั้น เขาดูที่การกระทำ การดูแลของอาชีพเรา ๆ ด้วย.."

ขอบพระคุณที่คุณหมอเล็กมายืนยัน นั่งยัน และนอนยันครบทั้งสามกระบวนท่า ทั้งแนวดิ่งและแนวราบนะคะ  อิอิ
เอ่อ..  หวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณหมอเล็กคงหายปวดศีรษะแล้ว  และหวังเป็นอย่างสูงว่าที่ปวดศีรษะคงไม่ได้เป็นเพราะปวดตาอันเนื่องมาจากอ่านเม้นต์ยาวๆของพี่แอมป์นะคะ  : )  : ) 

พี่แอมป์ได้ข้อคิดตามไปด้วยว่าอาจารย์แพทย์ของคุณหมอเล็กท่านเข้าใจเรื่องพรหมวิหารสี่เป็นอย่างดี  และสามารถปฏิบัติตนให้ลูกศิษย์เห็นเป็นตัวอย่างด้วย  ซึ่งนั่นเป็นการเรียนรู้ที่กระทบใจมากที่สุด  เพราะเป็นการเรียนรู้ด้วยหลักฐานเชิงประจักษ์  จากตัวตนของคนที่พูดและทำเป็นเนื้อเดียวกัน  คนที่เห็นหลักฐานตรงหน้าก็จะศรัทธาในตัวตนของคนที่เขาเห็น และจะอยาก"เป็น"ให้ได้ตามคำสอน เพราะรู้ว่าคำสอนนั้น"เป็นจริง" 

                                          ครูต้องชัดปฏิบัติอย่างที่สอน                        สิ่งที่สอน  สิ่งที่ทำ จำให้มั่น
                                           ทฤษฎี  ปฏิบัติ   อย่าขัดกัน                         ตัวครูนั้นเป็นตัวแบบอันแยบยล 
                                           สอนอย่างไรทำอย่างนั้นเป็นมั่นเหมาะ            จักบ่มเพาะใจศิษย์กิจเกิดผล 
                                           แลก่อเกิดศรัทธาในตัวตน                           ครูสอนคน เป็น"ผู้รู้" เป็น"ครูแท้"

                              ขอกราบคารวะคุณครูและอาจารย์ทุกท่านด้วยกลอนสุภาพบทนี้นะคะ      คำอาจไม่หรูแต่เขียนจากใจเช่นเคยค่ะ (เอ่อ..  ไม่สงวนลิขสิทธิ์ใดๆด้วยค่ะ)  : )  

ปล.ขอบคุณสำหรับภาพสวยที่ให้ความหมายดีเหลือเกินค่ะคุณหมอเล็ก  พี่แอมป์ชอบชื่อบันทึกและแวะไปหลายครั้งแล้วแต่ยังไม่ได้โอกาสเม้นต์  ไปคราวนี้จะเม้นต์ยาวๆไปห้ากิโลเช่นเคย  เพราะคุณหมอเล็กพูดทิ้งท้ายไว้อย่างน่ารักนัก   และพี่แอมป์ก็ไม่ได้ถล่มตัวแต่ประการใด  คือพี่เขียนๆๆๆไปแบบน้ำท่วมทุ่งทุกที  แต่เพราะมีคนอ่านใจดีเข้าใจปลอบนี่แหละค่ะ  ทำให้พี่แอมป์กล้าเขียนอย่างที่ใจคิด  คือถึงจะยาวไปหน่อย(ห้ากิโล)และวกวนไปนิด(แบบหาใจความสำคัญไม่เจอ)    พี่ๆน้องๆกัลยาณมิตรซึ่งเป็นผู้สื่อสารที่ดีก็จะให้กำลังใจกันอย่างน่ารักอยู่เสมอ 

                                                          "..ผู้สื่อสารที่ดี คือผู้สื่อสารที่สร้างความรัก ความเอื้ออาทร ให้เกิดขึ้นในจิตใจมนุษย์ได้.."

                                                                       พี่แอมป์เชื่อเช่นนี้อยู่เสมอมานะคะคุณหมอเล็ก  : )    : )    : )