เมื่อคืนขณะที่กำลังนอนดูทีวีกันที่บ้านที่มหาสารคาม...พ่อบอกว่าพ่อปวดขา...พ่อมีโรคประจำตัวคือ เก๊าท์  เป็นโรคซึ่งต้องระวังมากเกี่ยวกับการกิน  ปกติพ่อจะไม่ค่อยพูดบ่นอะไรเกี่ยวกับตัวเองมาก..เพราะพ่อกลัวว่าคนในครอบครัวจะเป็นกังวล..กับพ่อมาก..หนูนิดกับแม่ตกใจมาก

ที่พ่อเอ่ยขึ้นมาว่า.."ปวดขา" ..แสดงว่าพ่อปวดมากจริงๆ ถึงเอ่ยปากออกมา แม่กับหนูนิดพูดขึ้นพร้อมกันว่าไปหาหมอเถอะ แต่...พ่อบอกว่าแค่นี้เองไม่เป็นอะไรมากหรอก..ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปก็ได้...นี่คือพ่อของหนูนิด...ปากแข็ง..ใจก็แข็ง..แต่หนูนิดรู้ว่าต้องปราบคนปากแข็ง..ใจแข็งแบบพ่อยังไง

พ่อตื่นแต่ตี 4 เพราะปวดขา  นอนไม่ค่อยหลับ...หนูนิดตื่นขึ้นมาพร้อมพ่อ..รู้สึกเป็นกังวลมาก...พ่อรู้ว่าหนูนิดจะต้องบังคับให้ไปหาหมอแน่นอน..พ่อบอกให้ไปอาบน้ำแล้วรีบไปรอรถเที่ยว 6โมง 30 หนูนิดบอกว่าไม่ไปหรอก..ถ้าหนูไปพ่อก็ต้องไม่ไปหาหมอแน่นอน หนูรู้นิสัยพ่อดี (คำพูดแทนตัวที่หนูนิดจะพูดกับพ่อแม่คือ หนู) แต่พ่อก็ตอบมา ทำให้ใจคอไม่ดี ว่าตัวเองไม่ตายง่ายๆ หรอก พ่อตายยาก มันเป็นมาตั้งนานแล้ว..ก็ไม่เห็นจะตายเลย..

พ่อจ๋า...พ่อรู้รึเปล่าว่ามันสะเทือนใจลูกมากขนาดไหน...ถ้าไม่มีพ่อแล้วหนูจะอยู่ยังไง...พ่อคือทุกสิ่งในชีวิตของลูก..พ่อสอนให้ลูกคนนี้เป็นคนดี..สอนให้รู้จักรักคนอื่นก่อนที่จะให้คนอื่นรักเรา ..พ่อเป็นแบบอย่างที่ดีในชีวิตและการกระทำของลูกเสมอ...ถ้าไม่มีพ่อ..พ่อตาย ...แล้วคนที่อยู่ข้างหลังพ่อที่ยังรักและเป็นห่วงพ่อจะทำยังไง

หนูนิดได้ยื่นคำขาดว่า..พ่อปวดอย่างงี้...ถ้าพ่อไม่ไปหาหมอ..หนูก็จะไม่ไปทำงาน...เจ้านายจะไล่ออกก็ให้มันรู้ไป...พ่อหนูทั้งคน..อะไรก็ไม่สำคัญแล้ว...

หนูนิดรู้ว่าพ่อ ต้องยอมแน่นอนถ้าหนูนิดพูดมาในลักษณะนี้...ด้วยเพราะหนูนิดดึงความรู้สึกของพ่อที่เป็นห่วงลูก ห่วงอนาคต ห่วงชีวิต  และความรู้สึกของลูก ออกมา...และหนูนิดกับน้องก็เคยได้ทำในลักษณะแบบนี้มาเมื่อ 10 ปีที่แล้ว  เมื่อหมอที่ขอนแก่น ตรวจพบว่าพ่อกำลัง มีอาการของคนที่สูบบุหรี่และกินเหล้าจัด กำลังเป็น  ถ้าไม่ยอมลดและเลิก ก็จะไม่ได้อยู่กับลูกต่อไป...ซึ่งตอนนั้นลูกทั้งสองคนคือหนูนิดกับน้องชายบอกพ่อว่า

"...พ่อไม่รักลูกแล้วใช่มั้ย..พ่อถึงไม่ยอมเลิก..พวกหนูกำลังเรียนหนังสือที่พ่ออยากให้เรียนสูงๆ จะได้มีงานทำดีๆ เป็นเจ้าคนนายคน ถ้าพ่อเป็นอะไรไปพวกเราจะได้เรียนหนังสือสูงๆ เหรอพ่อ ถ้างั้น ถ้าพ่อไม่เลิกเราก็จะไม่เรียนหนังสืออีกต่อไป"  นี่คือครั้งแรกที่พ่อยอมหักดิบเพื่อลูก ๆ

แต่ครั้งนี้ก็ยากเหมือนกัน..พ่อกลัวหมอ..กลัวเสียเงิน..พ่ออยากให้เก็บเงินไว้ใช้ในอนาคตข้างหน้า ..พ่อบอกพ่อแก่แล้ว...แต่ลูกซิยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องทำต้องใช้จ่ายในอนาคตข้างหน้า

หนูนิดบอกพ่อว่า..แล้วตอนที่หนูยังเด็กๆ น่ะ ..หนูยังไม่มีอนาคตไกลเลยแล้วพ่อบังคับให้หนูไปหาหมอไกลๆ ทำไมล่ะ ยังเด็กอยู่ตายไปก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย..เอาลูกใหม่ก็ได้..เป็นคำพูดที่หนูนิดโมโหพ่อที่ไม่ยอมไปหาหมอ 

กระทั่ง 9 โมงเช้า หนูนิดก็แทบจะร้องให้แล้ว พ่อก็ไล่ให้ไปทำงานไปรอรถ...หนูนิดโทรไปหาน้องสาวเพื่อที่จะให้ช่วยกันพูด..กว่าพ่อจะไปหาหมอที่คลินิคหมอก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง

พ่อจ๋า...พ่อรู้มั้ยว่าเงินทองมากมายเป็นหลายร้อยล้าน...กองอยู่ตรงหน้า..ก็ไม่เท่ากับการมีสายตาทั้งสองคู่ของพ่อคอยจ้องมองดูลูกด้วยความรักและเป็นห่วงหรอกนะจ๊ะ

หนูนิดทั้งเขียนบันทึกไปร้องไห้ไป..จนน้ำตาเต็มตาหมดแล้ว..หนูนิดรู้ว่าทุกคนมีพ่อ..รักพ่อด้วยกันทั้งนั้น..แต่อาจจะมีบางอย่างหรือบางครั้ง ที่เรายังไม่ได้ทำเพื่อบุพพการี..ที่คอยเลี้ยงดูและฟูมฟักมาจนเติบใหญ่..ก็ยังไม่สายนะค่ะที่เราจะทำเพื่อท่าน...แต่หากว่ามันสายไปแล้ว..ความหวังสูงสุดของพ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกเป็นคนดี...ก็จงทำดีเพื่อท่านทั้งสอง...ตัวเราก็มีความสุข...พ่อกับแม่ที่อยู่บนสวรรค์จะได้มองดูเราด้วยความช่นชม