คนที่มีความรักนี่นะครับ ระหว่างที่บินไปท่านรู้ไหมครับ หัวอกหนุ่มรุ่นกระเต๊าะนั้นเร่าร้อนอย่างไร กระวนกระวายใจว่าทำไมเจ้าใบพัดมันถึงบินช้านัก

 

เรื่องนี้ตรงกันข้ามกับเพลงที่ร้อง..น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินมันยังกร่อน แต่หัวใจอ่อนๆของเธอทำด้วยสิ่งใด แต่เรื่องน้ำใจจะเป็นพลังที่ทำให้หัวใจอ่อนๆมีความเข้มแข็งระดับหัวใจเสริมใยเหล็กทีเดียวละครับ เรื่องนี้เกิดขึ้นจากผมเอง แม้ขณะที่เขียนแต่ละตัวอักษร ผมเขียนออกมาได้อย่างสนุกเพราะใจวิ่งไปล่วงหน้าถึงคนอ่าน ตั้งความมุ่งหมายไว้ในใจแล้วว่า เรามีคนคอยให้กำลังใจ รออ่านด้วยความชื่นชอบใจ ยิ่งถ้าทำให้คนอ่านสบายใจได้ด้วย มันก็วิเศษที่สุดเลยละครับ 

สำคัญที่ใจคำๆนี้มีอานุภาพให้เห็นมากมายไม่ว่าจะไปค้นดูตัวอย่างในสมัยไหนๆ ถ้าดูจากประวัติศาสตร์สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย จะเห็นรายการวัดใจ โดยที่พระเจ้าตากสินสั่งทุบหม้อข้าวหม้อแกงทิ้ง กะไปชิงเอาเมืองทุ่มเทใจตีเมืองจันทบุรีให้แตก ไม่งั้นอดข้าวหน้าเหลืองกันทั้งกองทัพ (ขอแวะคุยกับอาจารย์จันทรัตน์นิดหนึ่งว่า สมัยนั้นเขาให้หม้อดินจึงทุบทิ้งง่าย ตีโพล๊ะเดียวก็กระจายแล้ว) 

ในยุคสงครามเวียตนาม จังหวัดที่มีกองบินต่างๆตั้งอยู่เช่น อุดร โคราช ลำปาง ตาก นครพนม จะมีฐานทัพของอเมริกันกระจายอยู่ สมัยนั้นบริการเอื้องหลวงใช้เครื่องบินด้าโกต้ามาบริการ เส้นทางบินจะแวะรับส่งผู้โดยสารตามฐานทัพรายทาง บินขึ้น-ลงทุกๆ20-30นาที ยังไม่ใช้ระเบียบการบินเหมือนสมัยนี้ พอปักหัวดิ่งลงปุบรับผู้โดยสารปับก็จะวิ่งขึ้นไปต่อทันที  จำได้ว่าครั้งหนึ่งผมกลับจากไปเยี่ยมคนที่รู้ใจที่เชียงใหม่ ได้พบปะพูดคุยกับคนสวยสมใจนึกแล้ว ได้กลับเที่ยวบินที่แวะจอดรายทาง พอออกจากเชียงใหม่ ก็ปักหัวลงที่ลำปาง โผขึ้นไปแล้วไปแวะลงที่นครพนม จึงบินตรงเข้าดอนเมือง  

คนที่มีความรักนี่นะครับ ระหว่างที่บินไปท่านรู้ไหมครับ หัวอกหนุ่มรุ่นกระเต๊าะนั้นเร่าร้อนอย่างไร กระวนกระวายใจว่าทำไมเจ้าใบพัดมันถึงบินช้านัก นั่งฟังเสียงหึ่งๆผ่านก่อนเมฆที่ละก้อนๆ ตรงนี้ไม่ทราบว่าจะตีความหมายระหว่างใจร้อน กับร้อนใจ นั้นแตกต่างกันอย่างไร จิตใจมันทะลุออกจากเครื่องบินไปหาหวานใจที่รอรับที่สนามบินตั้งตอนก้าวขึ้นเครื่องแล้ว 

อีตอนขากลับสิครับ..ตอนบินผ่านระหว่างลำปางไปยังจังหวัดนครพนม เครื่องบินฝ่าเข้าไปในพายุฝน มองออกหน้าต่างไม่เห็นอะไรเลย ท้องฟ้ามืดมิด เสียงลมพายุฟาดกระแทกเข้ามาที่เครื่องบินอย่างรุนแรง สั่นสะเทือนไปทั้งลำ ที่นั่งโคลงเคลงไปมาราวกับเราถูกจับโยน เครื่องบินตกหลุมอากาศ เสียงวืดๆลงเบื้องล่าง รู้สึกคล้ายๆเสียงเร่งดึงลำตัวเครื่องบินขึ้นมา ผมมองหน้าผู้โดยสาร ซึ่งส่วนใหญ่เป็นทหารฝรั่งเดินทางกับภรรยาคนไทย พวกนี้จะคุ้นเคยเรื่องการเดินทางอยู่แล้ว เห็นนั่งหน้าซีดกุมมือที่รักไว้แน่น คู่ควงคนไทยหวานใจนักรบ หลายคนควักเอาพระที่ห้อยคอออกมายกมือไหว้ทำปากขมุบขมิบ คงจะไหว้วอนให้คุณพระช่วยให้ตลอดปลอดภัย มันเป็นสถานการณ์ที่ไม่รู้จะทำอะไรได้มากกว่านั้น 

ผมเองก็นั่งตุ๊บๆต้อมๆ คนที่นั่งข้างๆเป็นฝรั่งตัวโตแกก็นั่งเกร็งเงียบ ผมคิดว่าถ้าตกมันก็ตกทั้งลำด้วยกันละว้า..คนอื่นสวดมนต์เราก็พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย เพราะอยู่ในสภาพ ไปด้วยกัน มาด้วยกัน เลือดสุพรรณเอ๋ย.. แต่มันไม่ใช่แค่นั้นสิครับ เสียงลมตีกระแทก ปัง ปัง ตัวเครื่องบินเหมือนถูกมือยักษ์จับโยนเป๋ไปเป๋มา เสียงเครื่องบินก็ดูเหมือนจะดังขึ้นๆ  

ความกลัวบังคับให้ผมต้องล้วงเข้าไปที่หน้าอก ทำเหมือนกับจะเอามือไปจับพระที่ห้อยคอ ทั้งๆที่ผมไม่มีทั้งสร้อยและพระ เพราะไม่ชอบห้อยพระเครื่อง จึงนิมนต์ท่านไว้ที่บ้าน คลำไปก็เจอแต่หัวใจเต้นตึ้กตั้ก..ตึ้กตั้ก..ยังนึกว่า.. 

..ถ้าเรานิมนต์หลวงปู่ทวด หรือหลวงปู่แหวน มาด้วยสักองค์ก็น่าจะดี 

 .. สุดท้ายก็เข่าอ่อนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม เดินลงมานั่งพักระโหยละเหี่ยหมดแรงที่ดอนเมือง กว่าจะโผเผไปขึ้นรถแท๊กซี่ได้ก็หลายสิบนาที ผมรอดมาได้คราวนั้นเพราะหลวงพ่อใจแท้ๆ ผมจึงเชื่อในอานุภาพและอภินิหารของหลวงพ่อใจมาเท่าทุกวันนี้ 

การที่ก๊วนลูกสาวคนสวยจากพิษณุโลกบอกว่า.. 

·  หว้ากับราณีกำลังใช้ความสามารถพิเศษ เพื่อให้สามารถมาร่วมงานบ้านคุณพ่อให้ได้ค่ะ

·  ทำอย่างไร  ไม่บอกค่ะ  

ผมรู้สึกอย่างไรรู้ไหมครับ ขอตั้งเป็นประเด็นให้ทายก็แล้วกัน 

1.    ดีใจ

2.    เอาใจช่วย

3.    เผื่อใจ

4.    ทำใจ

5.    นึกถึงหลวงพ่อใจ

6. พวกเธอกำลังเรียนวิธีสร้างพลังจิตไปหนุนพลังใจ 

·        ข้อละ 10 คะแนน

·        เลือกได้ท่านละ1ข้อ

·        อ.Paew อ.หนิง อ.แป๊ด เป็นกรรมการนับ และรวบรวมคะแนน

·        ตกลงตามนี้ดีไหมครับ