ตอนที่ไปวิปัสสนาอยู่นั้น ได้นั่งอ่านหนังสือบางเล่มซึ่งเขียนเรื่องความหมายของใจ จิต อารมณ์ สติไว้ จึงเขียนสรุปตามความเข้าใจของตัวเอง

ใจ ในความหมายคือสิ่งที่ตั้งอยู่มีมาก่อนเกิดและจะมีอยู่หลังตายเว้นแต่นิพพาน

จิต ถูกปรุงแต่งขึ้นมาจากธรรมทั้งมวลที่สัมผัส จากการมีขันธ์ ฯลฯ มีการรับรู้ในระดับต่าง ๆ ที่แตกต่างกันออกไป ขึ้นอยู่กับความละเอียดของตัวจิต

อารมณ์ เป็นตัวแปรจิตให้ติดตามไป จิตจึงเปลี่ยนสภาพไปตามอารมณ์

สติ เป็นสิ่งที่ช่วยละอารมณ์(แห่งความขุ่นมัว) ออกจากจิต และดึงจิตกลับมาสู่ใจ

แท้จริงแล้วใจเป็นความว่าง ๆ ไม่มีอะไร อุปมาเรียกว่าใจ อยู่ในตัวเรา จะเป็นของตัวเราก็ไม่ใช่ จะไม่ใช่ของตัวเราก็ไม่ใช่

ข้างล่างนี้เป็นความหมายของจิตตามที่ ดร.สนอง วิรอุไร ได้กล่าวไว้ในหนังสือ ทางสายเอก

จิตเป็นพลังงานที่เคลื่อนที่ได้เร็วมาก ความถี่คลื่นละเอียดมาก มีการเกิดดับคล้าย ๆ พลังงานไฟฟ้า เป็นพลังงานอมตะและเปลี่ยนคุณภาพได้ สิ่งที่ดีที่สุดของพลังงานจิตนี้คือ มีธาตุรู้อยู่ในตัวของมันเองโดยอัตโนมัติ มีหน้าที่
1. รับสิ่งกระทบ เข้าปรุงแต่งเป็นอารมณ์
2. สั่งร่างกายผ่านระบบประสาทสมอง โดยสมองเป็นเครื่องมือให้จิตใช้ทำงาน
3. สะสมผลของการกระทำที่เก็บข้อมูลได้