วันนี้มีฝนโปรยมาช่วงบ่าย ผมดีใจจนเบรกตัวเองไม่อยู่ รีบหาร่มมากางแล้วไปยืนกลางแจ้ง ตั้งใจจะใกล้ชิดน้ำฝนให้มากที่สุด ยืนฟังเสียงเมล็ดฝนกระแทกหลังคาร่ม ยืนดูละอองน้ำกระเซ็นไปรอบข้าง ฟังเสียงฝนหล่นลงบนใบไม้แห้ง พร้อมๆกับกลิ่นไปดินโชยขึ้นมา เป็นกลิ่นพิเศษเฉพาะเลยละครับ มีสัดส่วนผสมระหว่างกลิ่นดินกับกลิ่นใบไม้ ถามว่าหอมไหม ผมว่ากลิ่นมันแปลกๆมากกว่า
ยืนไปยืนมาน้ำกระเซ็นถูกเสื้อผ้า ค่อยซึมจากแขนขาเย็นชื้นเข้ามาใกล้ถึงตัว ร่ำๆจะตัดสินใจอาบน้ำกับเทวดาก่อนสงกรานต์สักตั้ง ก็มีคนมาหาอีกแล้ว เสียดายสายน้ำเย็น เสียดายกลิ่นไอเย็นชื้นของฝน เสียดายไม่ได้อาบน้ำภายใต้ฝักบัวยักษ์ เสียดายไม่ได้สระผม ถูตัว โดยใช้บริการสปาจากสวรรค์ เสียดายมหกรรมอาบน้ำที่มีราคาแพงที่สุดในโลก
ท่านก็ลองนึกดูเกิดว่าฝนตกแต่ละครั้ง คิดเป็นเงินราคาค่างวดกี่ร้อยกี่พันล้านบาท แค่เราเปิดสปริงเกอร์รดน้ำนิดๆหน่อยๆยังเสียค่าใช้จ่ายหลายบาท นี่ฝนตกครอบคลุมไปหลายหมู่บ้าน ระดับน้ำสูงเป็นคืบ คิดเป็นปริมาณน้ำไม่รู้กี่ล้านลิตร แล้วยังแจกจ่ายไปตามพื้นที่อีกละ คุณสมบัติของน้ำฝนนี่ก็ใช่ว่าจะธรรมดาที่ไหน เปรียบเหมือนน้ำปุ๋ยเลยที่เดียวละครับ ลองสังเกตดูพืชผักที่โดนน้ำฝน กับที่เรารดด้วยน้ำบ่อหรือน้ำประปา ความสดใสกิ่งก้านใบเขียวสะพรั่งจะเห็นความต่างชัดเจนมาเลย
นอกจากผมจะดีใจที่มีวันนี้แล้ว ต้นไม้ก็ดีใจ กบเขียดแมลงเล็กแมลงน้อยก็กระโดดโลดเต้นกันครื้นเครง คืนนี้เขียดจินาคงกันมาร้องเพลงประสานเสียงกับจิ้งหรีด ยามฝนตกเช่นนี้โลกกลางคืนเต็มไปด้วยบรรยากาศการเฉลิมฉลองของมวลสมาชิกในธรรมชาติ พวกจุลินทรีย์ ไส้เดือน แมงง่องเง้งก็คงจะเกี่ยวก้อยกันมางานปาร์ตี้ธรรมชาติ ผมเสียอีกที่ไม่ได้ไปร่วมงานนี้ ทั้งๆที่เป็นสมาชิกในสวนป่าแห่งนี้เช่นเดียวกัน
พูดถึงเรื่องน้ำ ผมก็มาเกี่ยวข้องกับน้ำในอีกแนวทางหนึ่ง ศูนย์วิจัยและพัฒนาการบริหารจัดการทรัพยากรน้ำแบบบูรณาการ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ส่งคำสั่งแต่งตั้งมาให้เป็นคณะกรรมการอำนวยการ ประกอบด้วย
- คณบดีคณะเกษตรศาสตร์ เป็นประธาน
- รองศาสตราจารย์ชรัตน์ มงคลสวัสดิ์ เป็นกรรมการ
- รองศาสตราจารย์วันเพ็ญ วิโรจนกูฎ เป็นกรรมการ
- รองศาสตราจารย์เจษฎา แก้วกัลยา เป็นกรรมการ
- นายสุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์ เป็นกรรมการ
- รองศาสตราจารย์ประสิทธิ์ ประคองศรี ผ.อ.ศูนย์วิจัยฯ เป็นกรรมการและเลขานุการ
ที่ผมลงเรื่องที่ดูเหมือนจะเป็นทางการข้างบนนั้น ก็เพื่อจะโยงให้เห็นว่า คนที่เป็นคณะกรรมการอำนวยการฯเรื่องน้ำ เพิ่งจะคุยไปหยกๆว่าอยากจะอาบน้ำฝน ก็ยังไม่สามารถทำอะไรได้ แสดงว่าเรื่องน้ำไม่ใช้เรื่องเล็กๆจะประมาทไม่ได้เสียแล้ว ถ้าจะมาทำกันถึงขั้นบริหารแบบบูรณาการด้วยแล้ว แม่เจ้าประคุณเอ๋ยผมจะทำยังไงดี เพราะความรู้มีแค่หางอึ่ง ดีแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง ด้านน้ำตาหรือจะแก้ปัญหาใจ แต่เมื่อมหาวิทยาลัยขอนแก่นอาศัยอำนาจตามความในมาตร20และมาตรา23(1)แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยขอนแก่น พ.ศ.2541แต่งตั้ง ผมคงจะทำหน้าได้ถ้าพี่ป้าน้าอาสังคณาญาติชาวบล็อกช่วยแสดงความเห็นในยามร้องขอ เปรียบเสมือนตาบอดมีคนจูงไงครับ
<hr><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">ลำดับที่10ญาติผมคนนี้ ถูกชะตาประเภทรักแรกพบเลยละครับ เพราะเป็นพวกคนป่า เข้าป่า ปลูกป่า รักษาป่า คล้ายๆกัน เป็นแต่ว่าญาติท่านนี้เข้าถึงเข้าลึกกว่าผมมากนัก ส่วนหนึ่งเพราะมีหน้าที่รับผิดชอบเกี่ยวกับทรัพยากรด้านสิทธิที่ดินทำกิน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">หนุ่มใหญ่จรยุทธฝีมือดีคนนี้ มีประสบการณ์งานพัฒนาชุมชนระดับมืออาชีพ ถ้าเทียบกับพวกกำลังภายใน ก็น่าจะเป็นผู้ที่เซียนเรียกเฮียนั่นแหละ เพราะตะลุยผ่านงานมาหลายสำนัก เรียกว่ามีประสบการณ์และประสบเกินจนท่วมท้น ที่แจ๋วกว่านั้นยังเป็นนักเขียนอารมณ์ดีมีลีลาเขียนสะกดใจ โดยเฉพาะการบอกเล่าวิถีชีวิตคนในพื้นที่สีชมพู ที่คนภายนอกยากจะได้ไปสัมผัสกับผู้พัฒนาชาติไทย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">ท่านผู้นี้เข้าถึงแนบเนียนจนสมัยหนึ่งราชการไม่แน่ใจว่ายืนอยู่ข้างไหน จึงจับไปสัมมนาซักฟอกหน่วยความจำจนสะอาดหมดจด จึงปล่อยให้โผเผออกมาอนุบาลอุดมการณ์ให้มั่นยืน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal" align="justify">งานเขียนเรื่องชีวิตและสังคมในป่ารอยตะเข็บอีสานเหนือนั้นนับได้ว่าเนี๊ยบจริงๆ อ่านที่ไรเหมือนเข้าไปเดินอยู่ในป่าดงใหญ่ เพราะเขียนด้วยวิญญาณป่าที่เจ้าตัวเข้าๆออกๆจนชาวบ้านร่ำๆจะยกแม่ยายให้ ที่สำคัญเขาเป็นคนที่มีน้ำใจมาก ส่งข่าวมาบอกว่า ถ้าลูกสาวคนที่พูดเก่งๆนั่นมาหาผมเมื่อไหร่ ก็จะเหน็บพร้าไปตัดยอดหวายมาฝากให้แกงอ่อม ดูน้ำใสใจคอสิครับ </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal"></p><p align="justify">นี่ขนาดไม่เคยพบหน้าค่าตาเจรจากันยังประมาณนี้ ถ้าเกิดสนิทชิดเชื้อกันไปกว่านี้ ผมจะมิเดินตามก้นต้อยๆเข้าป่ากับอีตาคนนี้หรือครับ เขาทำให้ใครๆหลงรักได้ทั้งป่า ผมภูมิใจที่มีญาติเป็นเจ้าพ่อดงหลวง ขอเชิญชวนทุกท่านอ่านเรื่องราวจากดงหลวง ที่เขียนโดยคนที่รู้จักดงหลวงดีทุกตารางนิ้ว ใครไม่ได้อ่านจะด้อยโอกาสการเรียนรู้อย่างน่าสงสาร. </p><p align="justify">อ้าว! ยังไม่ได้บอกชื่อแซ่เลย แต่ถ้าพูดถึงดงหลวงของแท้ก็มีคนเดียวนี้แหละ ถ้าวันไหนผมเครียด อยากจะหายาหอมให้ชีวิต ผมจะคิดถึงคนที่ชื่อ "บางทราย" <table border="0"><tbody><tr>
</tr></tbody></table>ไปขออาศัยเข้าป่าเข้าดงหลบหลีกเรื่องยุ่งๆในเมืองไปชมนกชมไม้ในดงหลวง ตามประสาคนคอเดียวกัน </span></span></span></p>
เรียน อ. Paew ครับ
ท่านครูบาคะ
วันนี้ดีใจจังที่ได้โผล่มาคารวะก่อนเป็นคนแรก...อิอิ
โดยเฉพาะเรื่อง น้ำฝน ชอบมากเลยค่ะ เป็นบันทึกที่ชอบ(อีกแล้ว..ทำอย่างไรให้เลิกชอบบันทึกครูบาคงทำไม่ได้แน่ๆ)...
มาชื่นชม พี่บางทราย ด้วยคนค่ะ ทุกครั้งที่อ่านบันทึกจะได้ความรู้ ได้ความคิด ได้ตัวอย่าง ได้ความตั้งใจจริง ได้ความเมตตา ได้น้ำใจ ได้และได้ ฯลฯ
ขอบคุณค่ะ
ดีใจเช่นกันที่ตื่นมาเจออาจารย์เป็นแรก ทำให้หายคิดถึงไปนิดหนึ่ง นั่นก็หมายความว่า ยังคิด ถึง อยู่เหมือนเดิมนั่นแหละ อิอิๆๆ
ขอครวญเพลงหน่อยนะคะ ... ฟ้า ฟ้ายังต้องมีฝน เกิดเป็นคนต้องมีเสียน้ำตา ฝน ฝนล่วงหล่นมาช้าช้า จากดวงตา จากส่วนลึกในใจ... ชอบหน้าฝนมากที่สุดค่ะ เคยวิ่งเล่นท่ามกลางสายฝน สนุกสุดสุดเลยจ้า
ที่เขียนมาเป็นเนื้อเพลงหรือเปล่า
ถ้าใช่ส่งมาให้ฟังหน่อย
แล้วเรื่องหนังพระนเรศวรจะมาชวนไปดูวันไหน
พอดีเพิ่งเลิกประชุมตอน 11:30 น.
ใช่ค่ะ เป็นเพลงของแหวน ...ฐิติมา นามสกุลจำบ่ได้
หนังพระนเรศวร ตามแต่ท่านจะสะดวกค่ะ ถ้าเป็นวันอาทิตย์ได้ก็จะเยี่ยมมากค่ะ
อยากเล่า...บุญทิ้งโตแล้วหล่อมาก เป็นลูกครึ่งไทย-เยอรมันด้วย
อ๋อ ได้คำตอบแล้วว่า หม้อดินนั้นคือหม้อหุงข้าว ตอนแรกว่าจะถามแต่รู้ว่าท่านครูบามักจะเฉลยถ้ายังไม่ถามเลยบอกตัวเองว่าอดทนสักหน่อย..(ฮา)
ความอดทนนี่หอมหวานจริงๆค่ะ :)
เรียน คุณพ่อครูบาฯ
ถ้าเป็นหนูนะ จะกระโจนเข้าหาน้ำฝน โดยไม่ต้องใช้ร่มกางเลยค่ะ
ฝากเพลงเพราะ ๆ ให้คุณพ่อ และลูก ๆ ของคุณพ่อค่ะ
มองฟ้าค่ำคืนนี้ ฟ้าไม่เปลี่ยนสี มีแสงจันทรา
มองดาวที่เกลื่อนฟากฟ้า นับร้อยลายตา พาใจหวั่นไหว
คิดถึงพ่อครูฯที่รอรัก คิดถึงพ่อครูฯมาก คิดถึงกว่าใคร
พ่อครูฯนั้นอยู่แสนไกล พ่อเป็นอย่างไร บ้างหนอคนดี
โอ้ฟ้าจ๋า ฟ้าค่ำคืนนี้ ช่วยบอกพ่อที ว่าลูกคิดถึง
โอ้จันทร์เอ๋ย โอ้จันทรา ช่วยถามพ่อสิว่า คิดถึงลูก ๆ บ้างไหม
ด้วยความเคารพค่ะ
เรียนท่านครูบา
พี่บางทราย..เป็นรุ่นพี่หว้าเองค่า..หว้าชื่นชมในการทำงานของพี่เขาเสมอมา เป็นเพื่อนยามดึกมากๆ..ชอบเขียนบันทึกดึกๆในยามคนอื่นหลับใหลแล้ว…คุณพ่อขาหนูมาช้าหน่อยนะคะ แต่ทันก่อนมื้อเย็นค่ะ
พ่อครูฯ ทานข้าวรึยังค่ะ
โอ้ฟ้าจ๋า ฟ้าค่ำคืนนี้ ช่วยบอกพ่อที ว่าลูกคิดถึง
โอ้จันทร์เอ๋ย โอ้จันทรา ช่วยถามพ่อสิว่า คิดถึงลูก ๆ บ้างไหม
ได้เรื่องแล้ว
กิจกรรมร้องเพลงในรายการทัวร์อีสานไงละ
อุ้ย พ่อครูฯ ค่ะ
ทานแค่นี้ แล้วคืนนี้ จะมีแรงทะเลาะกับลูก ๆ เหรอค่ะ
ด้วยความเคารพค่ะ
เอ่อ พ่อครุฯ ค่ะ
ทานเมนูพิเศษแบบนี้ อย่าหาวนะคะ ก็เล่นทานทั้งดาว ทั้ง เดือน กลัวพ่อครู หาว เป็น ดาว เป็น เดือน หนะคะ
อุ้ย เกือบหลบไม้ตะพดไม่ทันซะแล้ว
อิอิ
ด้วยความเคารพค่ะ
ครูบาครับบบบบบ
(ความอดทนนี่หอมหวานจริงๆค่ะ :)
ถ้ายิ่งอดทนนาน หวานมากๆ เดี๋ยวก็เป็นเบาหวานกันละยุ่งแน่
หม้อข้าวในภาพ
ชาวบ้านเม็กดำหุงให้ชิมในวันที่ไปกินข้าวป่าที่ลำพังชู อร่อยมาก เพราะเขาให้ใบตองครอบข้างในหม้ออีกชั้นหนึ่ง
คุณ รัตติยา เขียวแป้น
แซวเก่ง แล้วร้องเพลงละเก่งไหม รึร้องไห้เก่ง อิๆๆ