เลขที่ 7   ขอแนะนำญาติรุ่นคุณพี่ ที่ภาคภูมิใจมากที่ได้เขียนถึงเธอ แต่ก็จนใจด้วยรู้จักเธอน้อยแสนน้อยมาก ซึ่งต่างกับสิ่งที่ได้รับกลับตรงกันข้าม มากมายจนท่วมท้นใจ สรุปง่ายๆว่าข้อมูลส่วนตัวน้อย ข้อมูลส่วนน้ำใจมาก จะเอาอะไรมาเขียน นี่คือความลับที่จะส่งถึงสมาชิกชาวก๊วนของผม ถ้ามีรายละเอียดผมนั่งจิ้มกล้องต๊อกๆๆถึงทุกท่านได้ครบภายใน 15วันเท่านั้น เพราะกระหายมากที่จะฝากความรู้สึกเฉพาะตนเฉพาะรายอย่างประณีต ดังนั้นอย่าเพิ่งน้อยใจเลยคนดี ว่าทำไมอีตาคนนี้ไม่เลือกเขียนถึงเราสักที เธอไม่รู้ถึงความกระวนกระวายใจหรอกว่ามีมากแค่ไหน ในเมื่อข้อมูลยังไม่สุกงอม เขียนไปก็ดิบๆด้านๆ ไม่สมควรกับมิตรไมตรีที่เธอมีมาให้ มันลำบากใจที่จะต้องรับผิดชอบความปรารถนาดีของเธอทั้งหลายรู้ไม๊         

ไม่กล้าจะมาร้องขอหรือรบกวนอะไรที่เหลือบ่ากว่าแรง เพราะเห็นว่าอากาศร้อน สภาพแวดล้อมเหี่ยวเฉา ความเคลื่อนไหวทางสังคมก็สับสนอลหม่าน จุดยืนก็สั่นคลอน จุดนั่งจุดนอนก็สั่นไหว ในจิตนั่นเล่าอย่าปฏิเสธเลยว่ายังวิตกกังวลกับหลายเรื่อง          

เอ๊ะ ..ก็ไม่เพราะเบื่อหน่ายกับความสับสนในแต่วันละหรือ จึงหันเหมาหามุมหลบระบายใจ กำลังสบายใจเฉิบๆอยู่แล้วเชียว ตาเชื่อมกับเพลงซึ้ง มีอีตาแก่คนหนึ่งมา เก๊าะ เก๊าะ เคาะประตูเรียก ให้ออกจากวิมานส่วนตัว นึกว่าจะมาเข้าก๊วน ที่ไหนได้มาขอคุยเรื่องส่วนตัว มาขอทำความรู้จัก ช่วยบอกหน่อยเถอะว่าฉันคือใครในสายใยของเธอ เรามาช่วยกันแกะรอยไปหาเธอคนนั้นดีไหมครับ ผมมีลายแทงตามที่ปรากฏอยู่ข้างล่างนี้

.. สืบเนื่องมาจาก ได้รับการร้องขอจากเพื่อนคนหนึ่งให้ช่วยมาที่ gotoknow หน่อยซิ เขาอยากจะบันทึกเรื่องอะไรต่อมิอะไร แต่ก็จนใจด้วยอ่อนเทคโนโลยี ในการเข้ามาใช้งานใน blog ไม่ว่าจะเรื่อง e mail มีปัญหา เรื่อง ตัวหนังสือจัดไม่ได้ เอารูปขึ้นไปไว้ใน server ไม่เป็น  โอเค เราก็เข้ามาดูอืม ต้องสมัครเป็นสมาชิกนี่หว่า  ก็คิดว่าแค่งานเฉพาะกิจ สมัครเพื่อให้ได้ account ไม่ต้องใส่รายละเอียดอะไรมากก็ได้เอาล่ะ..เริ่มต้นรู้จัก gotoknow แล้วช่วยเพื่อนจนเ้ค้าเก่งกาจเป็นจอมยุทธ  พอบอกว่าจะไปละนะ..เฮ๊ย! เดี๋ยวซิ ช่วยดูให้ครูบาหน่อย แกก็แย่เหมือนกัน  ต้องเขียน blog เน็ตรึ ก็ไม่ work ที่บ้านครูบาสัญญานอินเตอร์เน็ตไม่ค่อยดี  เขียนบันทึกขึ้นไปได้ แต่ตัวหนังสือรุงรังไปหมด ช่วยจัดตัวหนังสือให้หน่อยซิ เอ๊า!เอาpasswordไป ช่วยหน่อย             

 อืม..เวลาจัดตัวหนังสือก็ต้องอ่านไปด้วย เออ่านไปอ่านมาชักอิน นึกว่าเป็น blog ตัวเอง..เห็นมันเีรียบๆก็แอบใส่รูปประกอบเนื้อหาให้อีก ทำไปทำมาซักพัก อืม.. แต่งบล็อกให้สวยดีกว่า ใส่เพลงซักหน่อย บ่อยๆ เข้า เริ่มอินหนักขึ้น อ่านทุกเรื่อง ทีนี้ก็ซึมซับ ไปไหนไม่รอด ยิ่งได้รับรู้ความพยายามของท่านในการที่จะฝ่าฝันอุปสรรค  ปัญหาอันเกิดจากการใช้เทคโนโลยี และเรื่องอะไรต่อมิอะไรอีกหลายเรื่อง  ก็เลยต้องทำให้มาแวะเวียนเข้าไปที่บล็อกครูบาบ่อยๆ  ว่าจะมาแป๊บเดียว ก็กลายเป็นว่า ติด blog ไปอีกคนซะแล้ว (ไม่รู้เป็นไง ไอ้เจ้า g2k นี่ สงสัยเป็นโรคระบาดเน๊อะ)              

พักหลังหายไปหลายวัน เมื่อวานก่อนเข้าไป เลยคิดอยากจะเปลี่ยนรูป slide ให้ครูบา เพราะนานแล้ว พอดีท่องเวบไปเจอ รูปก้นหอยลอยแว๊บๆๆ เลยปิ๊งไอเดีย เพราะเห็นช่วงนี้ แฟนคลับครูบาเยอะเหลือเกิน ก็เลยไปตามเก็บรูปในประวัติจนดึก ยังไปหมด ง่วงแล้ว งีบไปหน่อย ตื่นมาอีกที เจอครูอ้อยส่งกลอนมาเลย

แต่บางคน   ร้อนรน ไร้เหตุผล

ด้วยชอบกล   ไม่มีตน  ให้สงสัย

หรือไม่มี   ตัวตน  ในจิตใจ

ไม่เป็นไร  จะไม่มา  ให้เห็นเลย

<p>ตายละ… ลืมรูปครูอ้อย ยุ่งแล้วซิ แฟนประจำซะด้วย (ยังประทับใจ การต่อกลอนระหว่างครูบากับครูอ้อย ไม่รู้ลืม ทึ่งมาก เอ.. ทำได้ยังไงนะ) เลยหายง่วง นั่งหารูปต่อ แฮ่รู้สึกผิด ที่เป็นต้นเหตุ ทำให้ครูอ้อย งอนครูบา เลยอยากเขียนบันทึกมาสารภาพผิดด้วย     </p><p>ความลับก็คือ  ครูบาไม่รู้ว่าใครแต่งบล็อกให้  กราบขออภัยท่านครูบา ที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรก ก็ไม่ได้คิดว่าจะสำคัญ ถ้าไม่เผอิญเข้าไปอ่านที่ีครูบาเขียนไว้ </p><p>ขอบคุณฝ่ายเทคนิคที่ปิดทองก้นพระ</p><p>ขอให้ความสุขความเจริญ</p><p>ชอบมากภาพก้นหอยลอยแว๊บๆๆ</p><p>ที่มีรูป  คือคนที่กรุณามาออกความคิดเห็นในบล็อกของเรา คนที่อ่านเฉยๆ เขาคงต้องการมีโลกส่วนตัว บางคนไม่อยากแสดงตัว ก็ไม่ว่ากัน ได้เท่าไหร่ก็เท่านั้น </p><div class="MsoNormal" align="center" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center"><hr width="100%" size="2"></div><p>เริ่มรู้สึกไม่สบายใจ เอ… หมายถึงเราหรือป่าวหว่า        นี่คือที่มาของ ความลับของ lioness ตอนที่ 1…อยากจะสารภาพ </p><p>ด้วยเหตุนี้จึงเป็นที่มา.. อย่าปฏิเสธผมเลย ที่ผมจะรักเธอ lioness </p><p>ตรงนี้มาถึงบางอ้อแล้วยัง ว่าผมใช้อาวุธอะไรท่องยุทธภพ ร่ายทวนฝ่าเข้าไปในท่ามกลางสมรภูมิใจของขาวบล็อก</p><p align="right"> </p>