ตั้งแต่ทำงานมา ไม่เคยมาโรงเรียนสายแบบวันนี้เล้ย รู้สึกวาบหวิว กายและใจ อย่างไรบอกไม่ถูก
เมื่อเช้านี้ พ่อบ้านถามครูอ้อยว่า ไม่ไปโรงเรียนหรือ
ครูอ้อยตอบแบบไม่ลืมตาว่า ...ไปสายๆ จะไปธนาคาร แล้วก็ไปโรงเรียน..
วันนี้มีชั่วโมงแรก เก้าโมงครึ่ง ครูอ้อยจึงออกจากบ้าน เจ็ดโมงครึ่ง ใช้เวลาในการขับรถไปมหาวิทยาลัยรามคำแหง เกือบชั่วโมงหนึ่ง
ครูอ้อยทำธุระที่ธนาคารออมสินเสร็จนั้นเป็นเวลาเก้าโมงพอดี จึงรีบกลับโรงเรียน
ลืมบอกไปว่า...โรงเรียนกับมหาวิทยาลัยรามคำแหงนั้นอยู่ใกล้กัน
ครูอ้อยหาที่จอดรถได้ที่ร่มเงาต้นไม้ด้วย ดีใจมากค่ะ และรีบเดินเข้ามาในโรงเรียน เซ็นต์ชื่อทำงานคนเกือบสุดท้าย...
ไม่เป็นไร...ครูอ้อยคิด..เพราะมาก่อนท่านที่ใหญ่ที่สุดในโรงเรียนด้วย...สงสัยไปราชการมั้ง
ครูอ้อยเดินมาที่โรงอาหารเพราะเป็นทางผ่าน ซื้อข้าวเหนียวหมูฝอย และรีบมาเปิดห้อง กดสวิทซ์ไฟต้มน้ำ เพื่อดื่มกาแฟ มองนาฬิกา เก้าโมงยี่สิบ ยังมีเวลาจิบกาแฟอีกสิบนาที นักเรียนก็จะเดินมาที่ห้องนี้ มาเรียนที่นี่
ครูอ้อยเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ มีพี่น้องมาตอบแสดงความคิดเห็นในบันทึกของครูอ้อย แหม...อยากตอบจัง
แต่เอ...นักเรียนจะมาแล้ว..มาโรงเรียนสายเป็นครั้งแรก...หวิวใจจัง
สวัสดีค่ะคุณบอน
ตัวโต..แต่จะกินข้าวเหนียวหมูฝอยวันนี้ เพราะกินง่าย เดี๋ยวเดียวก็เสร็จค่ะ
ใครกันแน่แฟนครูอ้อย
พ่อบ้านไม่ใช่หรือ
คุณบอนคะ
เฮ้อ จะเรียกแฟนก้ได้นะครับ พ่อบ้านครูอ้อยน่ะ ตำรวจไม่จับหรอก
ไม่เคยเรียกค่ะ..เรียกแต่..พ่อ..ที่เป็นพ่อบ้าน