ติดต่อ

เพียงพอ VS พอเพียง

  เพียงพอ VS พอเพียง  

ถ้าหากให้ทุกคนเลือก ทุกคนคงอยากมีชีวตที่สุขสบาย แต่คำจำกัดความของคำวา "สุขสบาย" นั้น ขึ้นอยู่กับคำนิยามส่วนบุคคลว่าจะให้ความหมายถึง การมีชีวิตในแบบที่ไม่เร่งรีบ ทำมาหากินไปตามแต่ความถนัด มีกินมีใช้อย่างพอเพียง ขึ้นอยู่กับปัจจัยและเงื่อนไขในการดำรงชีวิตของแต่ละคน แต่ใครที่พอใจจะมีชีวิตอยู่ท่างกลางเทคโนโลยีทันสมัย การแข่งขันที่น่าสนุก ท้าทาย ชีวิตที่ตื่นเต้น เร่งรีบหาเงินทองอยู่ตลอดเวลานั้น เคยมีเวลาถามใจตัวเองบ้างไหมว่าชีวิตที่เรียบง่าย และไม่ต้องใช้เงินนั้นน่าพิสมัยอย่างไร คงไม่เพราะไม่เคยหยุดคิดเลยด้วยซ้ำว่าเงินทองที่หามาได้นั้นเพียงพอแล้วหรือยัง และไม่เคยวางแผนการใช้เงินเลย ได้แต่หามาใช้ไป ต้องเติมเต็มความต้องการอยู่ตลอดเวลา จนไม่รู้จักคำว่า "พอเพียง" ดังพระดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 79442, เขียน: , แก้ไข, , สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 5, อ่าน: คลิก

คำสำคัญ (keywords) #พอเพียง#เพียงพอ#vs

บันทึกล่าสุด 

ความเห็น (5)

อืมส์!?....

ความสุข กับ พอเพียง หากดูแค่ตัวอักษรเขียนต่างกันและความหมายก็แตกต่างกัน

คนที่สามารถนำมาประสานคำสองคำให้เข้ากันได้ดีนั้น ต้องเป็นนักปฏิบัติครับ

บางคนสุขสบายก่อน....แล้วจึงพอ

บางคนพอก่อน... แล้วเกิดสุขติดตามมา

บางคนต้องเรียนรู้เพื่อหาวิธี สุขแบบไม่มีทุกข์

สุขแบบพอเพียง...เป็นนิยามที่ต้องปฏิบัติได้จริงและเข้าถึงได้จริง จึงจะสามารถนำมาเป็นหลักในการดำเนินชีวิตได้

ขอบคุณครับ อาจารย์พิชัย

ความหมายก็คือ ความสุขนั้นเกิดขึ้นจากจิตใจของเรา ไม่ว่าคนที่ร่ำรวยล้วนฟ้า ใช่ว่าจะมีความสุข

จริงไหมครับ

ในพุทธศาสนาการที่มีปัจจัย 4

  • อาหาร
  • ที่อยู่อาศัย
  • เครื่องนุ่งห่ม
  • ยารักษาโรค

ก็สามารถดำรงชีวิตได้อย่างพอเพียง...แต่ยุคสมัยเปลี่ยนไป...ทำให้บางคนไม่ได้แสวงหาเพียงแค่ปัจจัย 4...ทั้งที่บางคนนั้น...การที่จะเข้าถึงปัจจัย 4 ก็ยากเหลือแสน...ทั้งที่ชีวิตคนเรา กินก็แค่อิ่ม นอนก็แค่ตื่น...ดังที่ท่านพุทธทาสภิกขุกล่าวไว้...

ครับ คุณซอลิ้วเฮียง ผมก็ว่าอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ปัจจัย 4 ปัจจุบันก็คงจะไม่พอเหมือนกัน เพราะปัจจุบันยิ่งทวีขึ้นอย่างน่ากลัวครับ

 ขอร่วมแจม

ในความเป็นจริงถ้าเราบอกว่า เพียงพอแล้ว ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่หา(ความงาม)อะไรใส่ให้กับชีวิตอีก...ส่วนพอเพียง หมายถึง การรู้จักพอต่อสิ่งที่สามารถหาเอามาได้อีก