ผมได้อ่านหนังสือคติธรรมนำชีวิตเล่ม12 ของพระพิพิธธรรมสุนทร  วัดสุทัศนเทพวราราม ได้กล่าวถึงศาตร์แห่งนักบริหารไว้ว่า "ในวิชาการบริหารวิชาหนึ่ง เรียกว่า "หนึ่งมาตรา" นั้น สมเด้จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสเอาไว้ว่า 

นิคคัณเห     นิคคะหาระหัง

ปิคคัณเห     ปัคคะหาระหัง

แปลว่า " พึงข่มคนที่ควรข่ม  พึ่งยกย่องคนที่ควรยกย่อง"

นักบริหารจะต้องท่องศาสตร์นี้เป็นหนึ่งมาตราแห่งหลักนักบริหาร ให้เข้าใจว่า ในฐานะที่เราเป็นนักบริหาร......

***คนใดที่ควรข่มเพราะเป้นคนเลว เราจะต้องกดไม่ให้คนเลวได้มีบทบาท

***คนใดที่ควรยกย่อง เราจะต้องยกย่องให้ปรากฎ

***อย่าไปยกย่องคนเลว และข่มคนที่ควรยกย่อง

***อย่าทำคนเลว ให้เสมอด้วยคนดี

***อย่าทำคนดี ให้ถูกดูถูกเกลียดชังเท่ากับคนเลว

นักบริหารที่ตระหนักเช่นนี้จะเป็นนักบริหารที่ประสบความสำเร็จ เพราะในการบริหารนั้นจะต้องเลื่อนยศ เลื่อนขั้นเงินเดือน ในสถานที่ใดก็ตาม ถ้านักบริหารแยกแยะไม่ออก เพราะจิตใจประกอบด้วย อคติ 4 คือ

1.ลำเอียงเพราะรัก

2.ลำเอียงเพราะโกรธ

3.ลำเอียงเพราะกลัว

4.ลำเอียงเพราะลุ่มหลง คำป้อยอ คำเยินยอ หรือของล่อของลวง

ลืมมาตราที่หนึ่งแห่งความเป้นนักบริหารที่วิเศษนั้น พระพุทธเจ้าตรัสว่า "อคติ คือทางแห่งความฉิบหาย ไม่ใช่เฉพาะตนเองเท่านั้น แม้แต่หน้าที่การงานและประเทศชาติ ก็จะพานฉิบหายไปด้วย"

ผมได้อ่านแล้วคิดว่าเป็นประโยชน์ต่อผู้บริหารนะครับในการที่ท่านทั้งหลายจะบริหารคน หากท่านมีความคิดเห็นประการใดสามารถเข้ามาร่วมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะครับ